Isla de Lobos

Uitzicht op Lanzarote

Vanaf Arrecife varen we met Zeevalk naar het onbewoonde eiland Isla de Lobos, om daar voor anker te gaan. De Puff ligt zuidelijker en heeft 6 mijl te gaan, waar wij er 40 voor de boeg hebben. Na een heerlijk dagje zeilen zijn we er voor het donker en gaan voor anker. Het rolt hier wel en houden het hier 2 nachtjes vol, maar eerst valt er nog een eiland te ontdekken voor we verder gaan.

Zeevalk, Puff en Choctaw! (foto gemaakt door Zeevalk)

Het eiland werd vroeger bezet door zeerobben, zij konden niet ontkomen aan de hongerige avonturiers die het eiland ontdekte. Nu varen er de hele dag toeristenboten om mensen af te zetten op het eiland. Er staan een paar huisjes waaronder twee restaurantjes, waar de toeristen een versnapering kunnen nuttigen. Het is niet meer bewoond sinds 1968 en de meeste huisjes zien er vervallen uit. Het is een beschermd natuurgebied en bezoekers worden geacht om op de aangelegde paden te blijven.

Vanaf het land is de ingang van het haventje beter te zien.

Iedereen beland gezellig bij ons in de kuip om een plan van aanpak te maken om aan wal te gaan. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Via de pier is het mogelijk om aan wal te gaan, maar niet om je dinghy achter te laten. Volgens onze Spaanse buurman is het prima te doen om het kleine haventje in te varen. Hij adviseert om de linker doorgang te nemen, die is het kalmst. De volgende ochtend zet Akko de bemanning van de zeevalk alvast af op de pier, waar de Puff en wij een doorgang proberen te zoeken om in het haventje te komen. Als we dichterbij zijn, komen we er al snel achter dat dit een kwestie van goed timen is. Er staan overal brekers, er liggen ondieptes en uitstekende rotsen. Heel even zie je een doorgang maar er volgt snel een breker. Als we dit een poosje aanschouwen vanaf een afstandje zegt mijn onderbuik gevoel dat we dit risico niet moeten nemen, gelukkig is iedereen het hier mee eens. Want met onze 2.5 pk zijn we de golven niet voor, het risico om een koprol te maken is groot. De ravage is dan niet te overzien, laat staan onze eigen veiligheid.

Puff en Choctaw zoeken vergeefs naar een veilige doorgang. (Foto gemaakt door de Zeevalk)

Akko offert zich op om ons af te zetten en het bootje van de Puff op sleeptouw te nemen en terug te gaan naar boot om de vloot in de gaten te houden, zodat de rest van de groep het eiland kan verkennen. Kapitein Sam gaat ook mee om zijn poten te strekken. We komen al snel een groot bord tegen met wat allemaal niet mag. Je raad het al: verboden voor honden. Sam loopt tussen ons in zodat hij niet opgemerkt wordt, als we voorbij het bezoekerscentrum lopen. “Hij gaat door voor zeehond”, daar doen ze vast niet moeilijk over. Hans, Janet en ik beklimmen de vulkaan. Chris en Ingrid gaan met kapitein Sam naar de vuurtoren. We hebben een geweldig uitzicht, met aan de ene kant Lanzarote en de andere kant Fuerteventura. We ontmoeten elkaar weer bij de vuurtoren voor een lunch, waarna we via het haventje teruglopen naar de pier waar Akko ons weer oppikt.

Akko gaat terug naar boot met de dinghy van de Puff. (foto gemaakt door Zeevalk)

Als we weer veilig zijn opgepikt door Akko, worden we uitgenodigd om te komen borrelen bij de Zeevalk. Dit wordt erg gezellig en we besluiten de borrel uit te breiden tot een diner. De mannen drinken een lekker biertje in de kuip, waar de dames in de kombuis wat lekkers maken onder een genot van een wijntje. Er is veel gespreksstof en er komen allemaal leuke ideeën en tips boven borrelen. Tijdens het eten besluiten we de volgende ochtend allemaal naar Gran Tarajal te varen.

Brainstormen in het kombuis van de Zeevalk!

Lanzarote!

Arrecife!

Wie gaat er nou naar Lanzarote vraag ik mezelf af, er zijn toch wel mooiere eilanden? Dit is het eerste eiland waar je aankomt als je de oversteek maakt, eigenlijk wel logische. Het was acht jaar geleden dat ik hier mijn duikbrevet haalde op Playa Blanca, dat is het enige wat ik gezien heb van het eiland. Een beetje kortzichtig van mij want het is veel groter natuurlijk. We liggen in Arrecife, het is de hoofdstad van Lanzarote maar het voelt niet als een grote stad. Het is gemoedelijk en overzichtelijk. De kleine vissersbootjes die grenzen aan de ingang van het stadje maken het pittoresk!

Als wij terug komen vanuit Nederland is het tijd om het eiland wat meer te verkennen. Vanaf het vliegveld huren we een auto. Het is fijn om te weten dat de Zeevalk hier nog is en de Puff is nog wel in buurt maar ligt meer naar het zuiden van het eiland. Leuk om ze even op te zoeken met de auto. De autowegen zijn fantastisch en lijken wel nieuw. Als we links een dorpje zien liggen waar de huisjes allemaal netjes wit zijn geschilderd, is er aan de andere kant van de weg een ruw landschap wat nog onbewerkt is. De grote ruwe rotsen lavasteen beheersen het landschap en er is geen begroeiing te zien. Toch erg indrukwekkend, je hebt het gevoel of je op de maan rond loopt.

We rijden langs de kust waar we een gifgroen meertje tegen komen vlakbij het vissersdorpje El Golfo. De gifgroene kleur steekt af tegen de omringende krater en geeft een mooi contrast. Het meertje heeft zijn groene kleur te danken aan de algen die er in groeien. De krater is door erosie van de zee aan één kant open en heeft er voor gezorgd dat er strand is ontstaan met zwart zand.

Zoutpannen

Deze zoutpannen werden vroeger vooral gebruikt voor het inleggen van vis. tegenwoordig is een deel nog in gebruik voor het inleggen van vis, tafelzout en zout voor chloorbaden. Het geeft een mooi beeld van een schaakbord in verschillende kleuren weer.

Als we verder rijden is het tijd om de Puff op te zoeken. Zij liggen voor anker bij Costa de Papagayo. Het word nog lastig om ze op te zoeken blijkt, omdat de laatste 5 km onverhard is. Nu kan dat prima met de huurauto alleen wij hebben moeten tekenen dat we niet van de harde weg af gaan. We proberen een stukje maar de stof en de opvliegende stenen zegt geen goeds. We moeten een andere manier zien te vinden. We zoeken de dichtstbijzijnde verharde weg en lopen Puff tegemoet, want zij komen met de dinghy naar het strand om vervolgens naar ons toe te lopen. Het is een fijn weerzien en wensen elkaar een goed nieuwjaar. We stappen in de auto om naar Playa Blanca te rijden om daar samen wat te eten en gezellig bij te kletsen. We lopen over de bekende boulevard en er is niet veel veranderd in die 8 jaar, zelfs de duikschool bestaat nog.

Als we terug lopen naar auto is de parkeerplaats afgesloten met een hek en een ketting. Er staat toch duidelijk dat het een parkeerterrein is voor huurauto’s, nu hebben we wel een huurauto maar van het verkeerde bedrijf. Dat ons dat niet is opgevallen! We zijn echt opgesloten, we sjorren aan de slagboom, checken of er niet een paaltje los zit. We bellen met het verhuurbedrijf maar die neemt niet op. Inmiddels houd er een bewaker ons goed in de gaten. Als Akko dan een ijzeren staaf in zijn handen heeft, is de maat vol. De bewaker belt de politie en maakt een foto van onze auto. Gelukkig kan Ingrid een goed woordje Spaans en probeert de boel te sussen. Inmiddels hebben we een sleuteltje 10 gevonden om het moertje los te draaien die de twee kettingen aan elkaar verbind om het hek los te krijgen, ook dit wordt niet getolereerd. Niet veel later komt de politie aangereden, ook nu weer is Ingrid onze held en legt het probleem uit. De politie wil ons graag helpen en loopt ook een rondje op het terrein en checkt net als ons het paaltje, slagboom en de ketting. Als Akko het sleuteltje 10 aan hun geeft is het probleem snel opgelost denken we, maar de bewaker probeert daar een stokje voor te steken we kunnen toch niet zo maar het hek open breken. Als de politie onze papieren checkt en paspoort, krijgen ze toestemming om het hek te openen. Gelukkig, we slapen vanavond allemaal in ons eigen bedje en blijft een duur taxi ritje ons bespaard!

De volgende dag leveren we de auto in maar doen we eerst nog even snel boodschappen en gaan langs de decatlon voor een nieuwe vishengel en flippers. Als we met het openbaar vervoer terug rijden, stappen we over op de elektrische step die toevallig in buurt staan, met ons resterende tegoed komen we heelhuids bij de boot.

De feestdagen in Nederland!

Wie had dat gedacht, wij in elk geval niet maar je weet nooit hoe het loopt. Het voelt als een onderbreking van onze reis maar de gedachten went al snel. Nu we nog redelijk dichtbij huis zijn en de tickets betaalbaar, is de keus snel gemaakt. We moesten even schakelen maar hebben er veel zin in om iedereen weer te zien. De ouders van Akko zijn inmiddels op de hoogte maar voor mijn ouders is het een verrassing dat wij komen!

Als we de boot hebben schoongemaakt en voorbereid op onze afwezigheid, is het een raar idee dat we ons drijvende huisje achterlaten voor twee weken. Ze ligt gelukkig in een veilige, beschutte haven en de bemanning van de Zeevalk en Puff houden een oogje in het zeil. Tijd om te gaan of toch niet? Als we de steiger aflopen bedenkt Akko zich nog net dat de vuilnis nog niet van boord is. Als we de boot weer hermetisch hebben afgesloten, zijn we al snel onderweg naar het vliegveld. Als we goed en wel in het vliegtuig zitten, is het besef daar dat we echt naar Nederland gaan. Wie gaan we allemaal zien en hoe gaan mijn ouders en zusje reageren, wat willen we allemaal gaan doen en wat hebben we nog nodig vanuit Nederland, zijn de gedachten die in me op komen. Als we in de lucht zitten en ook nog aan de goede kant van het raam, vliegen we langs de kust. We zien het eiland La Graciosa waar we voor anker lagen en boven op de vulkaan hebben gestaan. Ook zien we de Portugese kust en een stuk van onze vaarroute, waar we 6 maanden over gedaan hebben en met 4 uurtjes vliegen staan we weer met beide benen op Nederlandse grond.

Eenmaal in Nederland staat Evert Jan Breuker, onze trouwe volger en vriend ons op te wachten om ons in Voorthuizen af te zetten. Als hij aanbelt bij mijn ouders met een smoes snapt mijn vader er niks van. Akko is mij te snel af en staat al bij de voordeur, waar de ogen van mijn vader steeds groter worden en helemaal stil valt als ik er achter aan kom. Ze zijn er stil van en moeten het even laten bezinken, echt ontzettend verrast en een blij weerzien. Het avondeten is al op, maar de friet en frikandellen uit de airfryer smaken uitstekend.

We slapen een paar nachten bij mijn ouders. Akko heeft zakelijk nog wat dingen af te ronden en een ontstopping op te lossen in ons huis dat we verhuren. Samen met mijn vader wordt de dichtgeslipte buis vervangen en alles doorgespoeld. Daarna slapen we een paar nachtjes bij de ouders van Akko in Nes. Een dagje Sneek en lekker uit eten met z’n vieren. Dan is het tijd om weer naar Voorthuizen te gaan, om daar de kerstdagen te vieren en mijn verjaardag.

Iedereen maakt wat lekkers!

Dansen! zeg ik blij tegen Akko, we kunnen gaan dansen nu we hier zijn. Misschien heeft de dansschool nog wel een vrije dansavond. Meteen check ik de website maar onze agenda’s komen niet overheen en alle themaballen zijn uitverkocht. Teleurgesteld leg ik mij er bij neer. Toch laat het mij niet los als ik Peter en Ellen een kerstwens stuur en vertel dat wij in Nederland zijn maar dat het met de dans data’s niet gaat lukken om langs te komen. Niet veel later krijg ik een reactie terug “Wat leuk! Kunnen jullie vanavond?”. Totaal onverwacht maar misschien stiekem wel gehoopt. Als ik tegen Akko zeg dat ik een berichtje van de dansschool heb spreekt mijn gezicht boekdelen “we gaan dansen” zegt Akko. Ja vanavond! Akko moet even schakelen maar ik heb geen dansschoenen zegt hij. Dit probleem wordt snel op gelost want Peter heeft nog een paar dansschoenen in Akko zijn maat. Spannend is het ook, kunnen we het nog? vragen we ons af. Als we bij aankomst ontvangen worden door Ellen in een prachtige rode jurk en we Peter door de microfoon horen, voelen we ons meteen weer thuis en is het of we nooit zijn weggeweest. De entree en de zaal zien er prachtig uit, als je nog niet in de kerststemming was dan kom je dat vanzelf! Iedereen heeft zijn best gedaan om er mooi uit te zien. We hebben een fantastische avond. Als Peter de dans aankondigt en even meetelt komen de pasjes vanzelf weer boven drijven. Foutloos is het niet, maar we zijn verbaasd hoeveel we nog weten van onze lessen en hebben erg genoten.

Dank je wel Peter & Ellen!

Dansschool Parmentier in Amersfoort

Voor we het in de gaten hebben zit onze agenda vol en moeten we efficiënt te werk gaan om iedereen te kunnen zien, dat lukt helaas niet. We rijden af en aan slapen overal en nergens. Een thuis hebben we niet meer, dat is onze boot en dat gevoel wordt steeds sterker. We willen graag weer terug naar ons drijvende huisje. Het is echt heel fijn om bij familie en vrienden te zijn en hebben het ook erg naar ons zin gehad maar de oceaan, de wind in de zeilen, het gevoel van vrijheid roept ons!

La Graciosa

Vanuit Rabat naar Lanzarote doen we het eilandje La Graciosa aan. Hier liggen we zes dagen heerlijk voor anker, je komt er echt tot rust. Het is aan te raden om genoeg proviand mee te nemen want het eiland heeft niet veel te bieden. Er is een klein dorpje met een lokale bakkerij en een kleine supermarkt. Het eiland telt minder dan 1000 mensen en er zijn geen verharde wegen. Omdat het klein is, straalt het gezelligheid uit. Er komen hier veel toeristen naar toe maar ondanks de commerciële boten die een handje vol mensen afzet heb je daar geen last van, waarschijnlijk door het naseizoen. We liggen soms helemaal alleen op de ankerplek, vooral in de avond.

Puff en Yndeleau liggen in de haven, ze hadden al vlees ingekocht voor een strand BBQ bij aankomst. Ze besluiten om naar de ankerplek te lopen, waar wij liggen. Met een bolderkar vol geladen gaan ze op pad. De wandeling duurt langer dan verwacht omdat de wieltjes niet bestand zijn tegen mul zand waardoor de kar gedragen moet worden. Het is al schemerig, waar wij intussen een plekje hebben opgezocht om onze spullen uit te laden, hoor ik in de verte geroezemoes en loop ze met een lampje tegemoet. Voor ons de eerste BBQ op het strand en dat smaakt naar meer. Als de champagnefles ontkurkt wordt, dan proosten we op een geslaagde overtocht!

Gezelligheid kent geen tijd!
Boven op de vulkaan! Zie je de Choctaw liggen? Het kleinste bootje!

Er wordt gekite maar ook gewandeld, als de Puff ons mee vraagt om een vulkaan te gaan beklimmen. De natuur is ruw met hier daar een beetje begroeiing, het lijkt op een maanlandschap. De rotsen en het lavagesteente hebben verschillende kleuren waardoor je diepe contrasten ziet, wat het in het geheel bijzonder maakt. Als we teruglopen naar het dorp via het strand heeft de bemanning van de Yndeleau het klussen gestaakt en is lekker aan het kiten. We hebben inmiddels wel trek en ploffen neer waar Jurre en Suuz ook even een pauze houden. We besluiten met z’n allen een biertje te gaan drinken op een van de terrasjes. Voor ons is dit de laatste avond dat we allemaal samen zijn omdat wij even naar Nederland gaan. Een laatste avondmaal is niet snel gevonden, alles zit dicht en strandden uiteindelijk bij een lokale cafetaria wat eigenlijk niet eens zo slecht is. Het was een leuk avontuur en geven elkaar een knuffel en hopen elkaar weer in het nieuwe jaar tegen te komen. De volgende ochtend wordt het anker gelicht om naar Arrecife te varen.

Oversteek naar de Canarische eilanden

Vertrek uit de haven van Rabat

Het uitklaren in Marokko gaat gemoedelijk, we vertrekken met 4 boten, Puff is als eerste weg met een kleine voorsprong van een uur. Als we nog met 3 boten aan de wachtsteiger liggen is er zelfs tijd voor koffie en gebak. In de tussentijd stempelt de douane onze paspoorten en nemen een kijkje in de boot voor contraband of verstekelingen. Alles is in orde. Snel nog even een knuffel met de bemanning van Yndeleau en wensen de Osborn elkaar een behouden vaart. We kunnen de trossen los gooien, de loodsboot ligt al te wachten om ons naar buiten te brengen. Ik sta voorop om te filmen en krijg kriebels in mijn buik als de enorme swell onder me door gaat, wat we totaal niet hadden verwacht van een afstandje gezien. Ik moet me goed vast houden. Daar gaan we!

“Oversteek naar de Canarische eilanden” verder lezen

Marokko!

Kasbah des Oudayas in Rabat

We komen aan op een nieuw continent, een andere cultuur met andere gewoontes, geuren en kleuren. Bij aankomst varen we op de Bouregreg rivier met aan bakboord Salé en Rabat aan stuurboord. Het contrast tussen deze steden is groot als het om rijkdom en ontwikkeling gaat. De oude stadskern van Salé wordt omringd door oude muren waar het oude dorp achter schuilt de “Medina van Salé”.

“Marokko!” verder lezen

Een dames onderwerp!

Wij vrouwen kennen allemaal het maandelijkse probleem. Er zijn daar verschillende middelen voor en zijn makkelijk in gebruik. Daarentegen produceren wij ontzettend veel afval. Een bijkomend probleem als je op een boot woont: waar laat je het? Het kan zo maar even duren voordat we ons afval ergens kwijt kunnen. Benieuwd naar mijn ervaring? Lees dan verder! (Mannen jullie kunnen nu nog afhaken)

“Een dames onderwerp!” verder lezen

Afrika! Portugal naar Marokko.

Zaterdag 9:00u vertrekken we uit de haven van Olhão. We moesten ons er echt even toe zetten om te vertrekken, het was zo fijn in Olhao, maar na een dag opruimen zijn we klaar voor deze etappe. Bas is ook van de partij en hij is niet te stoppen.
De Puff met Ingrid en Kris is reeds om 8 uur vertrokken vanuit Ayamonte, Spanje, die komen we vast wel tegen. De Zeevalk en Yndeleau vertrekken einde van de middag. We trekken elk ons eigen plan.

“Afrika! Portugal naar Marokko.” verder lezen

Portugal deel 3, Olhão

We liggen in de haven van Olhão, er is weinig plek maar het havenpersoneel is erg behulpzaam. Wij krijgen een mooi plekje aan de buitenkant van de steiger en het blijkt een ideale klusplek te zijn. We willen uiteraard graag voor anker, maar al die klusjes afvinken voelt ook erg goed. Olhao kennen we inmiddels op ons duimpje en weten waar we het moeten halen en de pakketdienst weet ons inmiddels ook te vinden om Akko zijn speeltje af te leveren en een paar dagen later onze compacte wasmachine!

Poetsen, poetsen, poetsen.
“Portugal deel 3, Olhão” verder lezen

Portugal deel 2, Ouders en zusje op bezoek!

Portimao staat voor ons toch wel in het teken van het Hansa EK. We hebben van het begin af aan gezegd dat wij met ons schip naar Portimao komen. Of we op tijd zijn voor het EK konden we niet beloven maar we doen ons uiterste best. Het is gelukt! Het is fijn om alle Hansa zeilvrienden weer te zien en spreken. Het beloofd een mooie week te worden met elke avond een themafeest, live muziek, wijn uit de Algarve, cocktails en BBQ. Akko doet deze keer ook weer mee, hij zeilt de ene dag in de ochtend en de ander dag in de middag. We besluiten om in de haven te gaan liggen, dat is makkelijker en in het laagseizoen valt het havengeld erg mee. Ik vermaak me prima, als Akko zeilt ga ik een dagje mee op het water, ik scheur met Myott heen en weer en ga op de koffie bij Frank en Lisa. We besluiten om samen met Frank en Lisa een sup te kopen en die moet uiteraard meteen getest worden. We SUPpen naar het strandje, Frank gaat mee met hun bijbootje met hun kinderen Jula en Gijs en we eten een heerlijk frietje mayo op het strand. We hebben een fantastische uitzicht over het wedstrijdgebied waar Akko ook aan het zeilen is in zijn roze Hansa 2.3. De Nederlandse delegatie gaat met meerdere hoofdprijzen naar huis. Vera wordt zelfs de kampioen in het algemeen klassement naast de gouden medaille in de Full Servo, gevolgd door Hanneke en Wilma. De vlag wordt gehesen en het volkslied wordt uit volle borst meegezongen. In de Hansa 2.3 gaat Akko er vandoor met de derde prijs.

“Portugal deel 2, Ouders en zusje op bezoek!” verder lezen