Na 60 dagen komt Mindelo uit de lockdown

Aanzicht van Mindelo vanaf het fort waar we bijna uit ons hemd worden geblazen.

Ook wij komen uit een winterslaap zo lijkt het, al schijnt het zonnetje hier volop. Het stadje leeft meer en meer op en we voelen ons meteen thuis. Mensen zijn blij dat ze de straat op mogen ook al heerst er hier best veel armoede, ze hebben nu weer een mogelijkheid om geld bij elkaar te verdienen. Wij proberen zoveel mogelijk mensen te helpen door overal wat te kopen, vooral de lokale producten. Groenten, fruit en vis. Echt lekker brood hebben we nog niet gevonden omdat ze hier vooral van zoet brood houden en wij van kaas, dat gaat niet samen op een broodje! Dus maken we er maar wentelteefjes van uit het receptenboek. Dit keer een recept van mijn ouders!

Akko en ik kunnen niet wachten om het eiland te verkennen om met de hele groep op toer te gaan maar vanwege ziekte word dat even opgeschoven. Wij krijgen een telefoonnummer van Marcus, hij zal ons het hele eiland rond rijden maar ook brengt hij ons naar São Pedro waar we de dag van te voren een ondergelopen lagune hebben gezien. Met al onze kitespullen brengt hij ons naar de kitespot. Marcus is 24, is klaar met zijn studie en woont bij zijn oom. Hij komt van het eiland Sint Nicolai en probeert hier in Mindelo werk te vinden maar dat valt voor veel Kaapverdianen niet mee. Hij verdient nu zijn geld om toeristen rond te rijden en hoopt zijn eigen auto bij elkaar te kunnen sparen. Ook op zijn vrije dag blijkt! Er staat nog steeds water in de lagune en veel wind. De wind is aflandig en de branding die op het strand neerslaat wordt met de harde wind weer terug geblazen wat het spectaculair maakt maar het ook onmogelijk maakt om met je dingy aan land te gaan, mocht je hier voor anker willen gaan. Als Akko op het water staat, heen en weer scheert in het vlakke water, zie ik al snel dat het er harde vlagen zijn. De kite hangt zenuwachtig in de lucht en je hoort het klappen van de kite. Akko wordt een paar keer bijna over zijn plank heen getrokken en als hij terug komt zegt hij,”Zo dit wordt niks voor jou schatje” Wat ik zelf ook al had geconcludeerd. De lagune ligt vlak voor de landingsbaan en daarom is het hier verboden te kiten maar er vliegt nu toch geen vliegtuig is onze conclusie. We zien een zeilschip dat voor anker gaat, dat is bijzonder want er mag niet gevaren worden. Terwijl ik dat opmerk zie ik ook politie het strand oprijden, die komt ons vast weg sturen zeg ik of zouden ze voor het zeilschip komen? Als de politie er dan toch is, verzoeken ze ons om te stoppen want de stranden zijn nog gesloten. Akko heeft zijn portie dan ook wel gehad. De volgende ochtend steek ik mijn hoofd boven het luik en zie een zeilschip binnen varen. Het is het zelfde schip als gisteren, ze worden opgevangen door de politie. Het blijkt om een Deens schip te gaan, ze hebben 1600 mijl gevaren en zijn dus al even onderweg. Ook zij worden in quarantaine geplaatst. De Wings heeft even contact met ze als hij langs vaart met de dinghy. Hij slaat de contactgegevens op en laat ze weten dat ze ons op kunnen roepen op vhf 76, mochten we iets voor ze kunnen betekenen.

Voor de vissers is het timen en hard rennen om hun bootje veilig op de kant te krijgen.

We willen graag het eiland verkennen en via Lina, onze steun en toeverlaat vanaf het begin van onze quarantaine, gaat ons daarmee helpen. Zij werkt voor het bedrijf Voja Travel, deze organisatie maakt reizen eerlijk, nieuwsgierig? Ga dan naar https://www.naar-kaapverdische-eilanden.nl/ Als we Lina dan in levende lijve zien, komen we er achter dat ze vlak voor de lockdown ook is gestrand hier in Mindelo. Ze maakt kennis met de hele Nederlandse groep en is blij dat ze wat kan doen voor ons. Omdat er nog wel regels zijn moet ze haar toertje nog wel een beetje aanpassen. De stranden zijn nog niet open en we mogen ook niet in een grote groep ergens naar binnen. Ismael onze reisgids en onze chauffeur bezorgen ons een leuke dag . We beginnen met een stadswandeling, we kennen het stadje natuurlijk al wel maar de geschiedenis nog niet.

Kunst of art hoe je het ook mag noemen zie je hier veel op straat, ik vind het mooi!

Kaapverdië is in de 15de eeuw door ontdekkingsreizigers in dienst van de Portugees Hendrik de Zeevaarder ontdekt. Zij treffen dan volledig onbewoonde eilanden aan. In 1462 vestigen de eerste kolonisten zich op Santiago en zij stichten Ribeira Grande, de eerste koloniale vestiging. Vrijwel vanaf het eerste moment worden slaven geïmporteerd om het land te bewerken en vanwege de strategische ligging groeit Kaapverdië al gauw uit tot belangrijk centrum in de slavenhandel. De geïsoleerde ligging maakt Kaapverdië ook een geschikte bestemming voor bannelingen, misdadigers en prostituees, die op de boot naar de eilandengroep worden gezet. Relaties tussen blanke kolonisten en slaven leiden tot de eerste creoolse generatie op Kaapverdië. De rijkdom die de slavenhandel (en overige handel) oplevert, gaat ondertussen niet ongezien voorbij en in de 16de en 17de eeuw wordt Kaapverdië regelmatig aangevallen door piraten. Vanaf halverwege de 18de eeuw krijgt de eilandengroep te maken met extreme droogte, welke regelmatig leidt tot hongersnood. Vele eilandbewoners komen tijdens deze perioden van hongersnood om het leven. Economisch gezien kent de archipel zware tijden. Enige opleving ontstaat op São Vicente aan het eind van de 19de eeuw, wanneer Mindelo uitgroeit tot belangrijke kolenhaven voor stoomschepen.

We wandelen naar een klein katholiek kerkje en ook naar het gemeentehuis wat mooie kleurrijke authentieke gebouwen zijn. Er zijn vele marktjes op straat, ook de lokale groenten en vismarkt mag niet ontbreken. Vooral in het begin moet ik er even aan wennen dat iedereen naar je toe komt om iets te verkopen. We proberen dan ook om bij meerdere dames wat te kopen. Ze lopen met grote bakken op hun hoofd gevuld met aardappels of limoenen soms ondersteunend met een hand maar vaak hebben ze hun handen nodig om nog meer te sjouwen. Op de markt staan kleine gebouwtjes met blauwe schilderingen op de tegelwandjes, wat de geschiedenis van Mindelo weergeeft. Deze hokjes kan je huren om je spulletjes mooi uit te stallen voor de verkoop. Als Ismael onze reisgids wordt aangesproken waar hij dit groepje toeristen vandaan heeft gehaald zegt hij “They come from the sea” klinkt stoer toch, want er is geen toerist meer op het eiland, die zijn allemaal met het vliegtuig naar huis.

Zand uit de Sahara

We rijden naar het dorpje Calhao waar een heerlijke lunch op ons staat te wachten. Ze gaan speciaal voor ons open. Onderweg zien we veel onafgemaakte huizen en zie je vooral ruw beton. mensen wonen er dan al wel maar moeten dan weer sparen om het huis verder af te maken. Het regent hier toch niet, als ze er maar kunnen wonen is voor hun het belangrijkst. Het eiland is droog en het groen wat je ziet is aangeplant. De acacia boom is hier ook neer geplant en kan als enige overleven van de droogte. Salamansa is een klein dorpje met een prachtig wit strand, waar het ideaal is om te kitesurfen. De kitesurf tent is verlaten, zo ook het strand. We hopen dat de stranden binnenkort open gaan om ons hier eens te gaan vermaken. Er staan hier mooie huizen. Rijke Kaapverdianen die hier hun tweede huis hebben en hier in het weekend te vinden zijn. We merken ook steeds meer dat er veel Kaapverdianen Nederlands spreken en allemaal hebben ze in de haven van Rotterdam gewerkt. We zijn hier dan ook meer dan welkom in vergelijking met de Franse en Duitsers. We rijden via de noordoostkant langs de duinen die ontstaan zijn door het saraha zand, wat is aankomen waaien. Een raar contrast, hagelwit zand opgestuwd door de wind op de bruine achtergrond van de paar vulkanen die het eiland heeft.

Monte Verde met uitzicht op de baai en het eiland São Antao

We gaan naar de hoogste vulkaan, slechts 750 meter hoog de Mount Verde. Hier heb je een prachtig uitzicht bij helder weer, je ziet dan de buureilanden Santo Antão, Santa Luzia liggen en de havenkom van Mindelo waar we voor anker liggen. Hier op deze plek worden er kruiden gekweekt en kun je hier thee drinken en likeur proeven, helaas door de corona is er nu geen bezigheid. Hij vangt door middel van een doek die gespannen staat als een wand het vocht op van de wolken die overwaaien en zo creëert hij een waterput waar hij zijn tuintje mee kan onderhouden. We worden na een lange dag weer netjes voor de haven afgezet en doen nog een drankje in floatingbar van de haven en proosten op onze vrijheid.

8ste gin tonic Friday sinds we hier zijn, dat word aan boord gevierd bij de Ben nl. Altijd reuze gezellig en gaan altijd wankel onze dinghy in en tuffen dan naar onze eigen drijvende huisje. Ze kunnen fantastisch koken en het is een feestje als we mee mogen genieten van hun kookkunsten en daar hoort natuurlijk een bijpassend drankje bij. Zo word Koningsdag een dag om niet te vergeten met karaoke, vrijmarkt op het voordek, dinghy parade voor de mooist versierde boot. Iedereen neemt wat lekkers mee en doet zijn best om een mooie outfit aan te trekken in het “oranje” natuurlijk. Op alle Nederlandse boten word de vlag met trots gehesen!

Koningsdag! De Ben nl, Wings, Pien en Choctaw

We hebben het gezellig samen! Er wordt opgepast op de jongste telg van de groep zodat papa en mama even tijd voor zich zelf hebben. De oudere meiden krijgen les op de Ben nl zodat die papa en mama ook even hun handen vrij hebben. Haakles geven is ook een leuke dagbesteding en zo proberen we elkaar te helpen waar nodig. De wings met de 2 jonge meiden vertrekken naar het buureiland met de ferry en de Pien gaat daar een weekendje langs. De mannen proberen de gasflessen gevuld te krijgen, zonder succes maar hebben het gezellig op het terras. Als de dames de stad in gaan om lekker te tuttelen en ook een fijn plekje vinden om te lunchen, eindigen weer met z’n allen in de floatingbar en dan is er alweer een dag voorbij als we terug varen naar onze drijvende huisjes en de zon onder zien gaan.

No wifi only birds! ’s Avonds is er live muziek.
Mariëlle, Marij en ik.

Eindelijk voet aan wal op Sao Vicente.

Voor het eerst een foto vanaf het land!

Zes dagen op zee, acht dagen in quarantaine ……… en er volgen er meer. In totaal 25 dagen geen voet aan wal gezet, zou daar dan vandaag een einde aan komen? De dag begint met tegenslag, SV Pien komt terug van de kant en roept ons op via de marifoon. Marij moet duidelijk haar verhaal kwijt en wij zijn een luisterend oor, meer kunnen we niet doen. De sfeer is grimmig op de kant, ze voelen zich niet welkom en worden letterlijk weggekeken en als dan ook de landvast van het bijbootje word losgegooid zijn ze er helemaal klaar mee. Heel begrijpelijk, ze regelen veel voor ons en hopen zo de autoriteiten werk uit handen te nemen. Als de ene dag de politie dat toe laat, is de volgende dag alles weer anders en dan word je ook nog weggestuurd. SV Wings probeert via mail en telefoon om via buitenlandse zaken toegang te krijgen hier op de wal, dat ziet er rooskleurig uit als we mondeling te horen krijgen dat het goed gaat komen. Dat is inmiddels al weer een paar dagen geleden en de autoriteiten hier keuren het af. We laten het bezinken en het verbaast me hoe snel we we er ons bij neerleggen, dat dit misschien nog wel eens heel lang kan gaan duren. Als de dag ten einde komt, vaart er op hoge snelheid een motorboot met vijf man sterk richting SV Wings. Niet veel later roept Wings ons op, we zijn gezond verklaard en mogen aan wal! “Choctaw ze komen nu naar jullie” WAT…. hoe kan dit, we kijken elkaar stomverbaasd aan. Akko doet voor de vorm even een t-shirt aan, vliegen naar buiten en wachten braaf op de arts. Het eerste wat opvalt, niemand draagt handschoenen of een mondkapje en ook mogen we het lijntje aanpakken. De temperatuur wordt gecheckt en ook wij zijn gezond. Eindelijk mogen we aan wal om in te klaren. We maken een vreugdedansje als een stel kleine kinderen!

“Eindelijk voet aan wal op Sao Vicente.” verder lezen

We maken er het beste van.

Voor het eerst in 20 dagen heb ik er vandaag enigszins vrede mee dat we geïsoleerd zitten maar dat kan morgen zomaar weer anders zijn met alle nieuwsberichten rondom het corona, zou je er dan echt aan kunnen wennen? We mogen dan wel niet aan wal maar weggestuurd worden we ook niet. Dat geeft wel rust in zekere zin maar ook het idee om te moeten oversteken is even van de baan. Zolang hier nog geen corona is en er geen paniek uitbreekt zijn we hier veilig. We worden goed in de gaten gehouden, dat is soms wel frustrerend maar geeft gelijkertijd ook een gevoel van veiligheid.

“We maken er het beste van.” verder lezen

Ons schip is ons thuis.

Guus komt ons gelukkig af en toe wel een bezoekje brengen.

Terug naar Nederland is wat ons betreft voorlopig niet aan de orde, onze boot is ons huis, deze hier onbeheerd achterlaten spreekt ons niet zo aan. Qua besmetting zitten we best veilig, zo voor anker 300 meter van de kant.
“Thuis”, dat is onze boot, “even” terug naar Nederland zeilen is zo goed als onmogelijk. Landen gaan op slot, we worden voorlopig nergens binnengelaten voor de nodige tussenstops? Best vreemd, want als zeiler ben je behoorlijk clean, na weken gezond op zee te zijn geweest. De meeste cruisers, zoals wij, waren allang Europa uit voor de uitbraak. We doen niet moeilijk om twee weken in quarantaine te blijven, als we daarna maar toegelaten worden op de wal. Maar dat blijkt niet mogelijk. Het is een vreemd gevoel dat je niet welkom bent en gezien wordt als de verspreider van het virus. We krijgen een beetje mee van de situatie waarin vluchtelingen zitten die hun leven op het spel zetten en voor veel geld met een bootje naar overkant mogen meevaren, waar ze vervolgens niet met open armen worden ontvangen. Waar wij nog opties hebben. wij ons fysiek in een comfortabel positie bevinden, zullen de bootvluchtelingen zich radeloos, bang en eenzaam voelen.

“Ons schip is ons thuis.” verder lezen

LOCKDOWN in Mindelo

De arts die ons controleert of we koorts hebben.

Er kan veel gebeuren als je 6 dagen op zee bent. Via de SSB radio hebben we mailcontact met het thuisfront en krijgen we toch wat mee van wat er elders in de wereld afspeelt omtrent het Coronavirus.
Het lijkt ver van ons af, maar is dat ook zo? Meer en meer krijgt het corona virus ook vat op ons en maken we ons zorgen over het thuisfront. Iedereen wordt thuis gehouden maar mijn moeder moet werken omdat ze in de zorg werkt, maar zij loopt risico op besmetting en mijn vader behoort tot de risicogroep. Onze gedachten zijn bij familie en vrienden in deze onzekere tijd.

“LOCKDOWN in Mindelo” verder lezen

At Sea, Land in zicht. Dag 6

17 Maart, Dag 6
Ahoi!
Vandaag hopen we in Mindelo op Ilha Sao Vicente aan te komen, helaas wordt dat wel in de nacht. We hebben hard gevaren, maar voor zonsondergang redden we dat nooit. Het schip vertragen lukt niet zo goed omdat de zee ruw is en de snelheid behouden is dan erg belangrijk. We overwegen om ’s nachts binnen te varen zodra de maan ons wat licht geeft. We hebben namelijk van SV Pien hun waypoints gekregen die we dan nauwkeurig dienen te volgen, maar het blijft toch een beetje fietsen met een blinddoek.

“At Sea, Land in zicht. Dag 6” verder lezen

At Sea, Geen alcohol, vlees en internet voor 7 dagen. Dag 4

Zaterdag 14 maart
Dag 4
Sperziebonen en piepers staan er op het menu met de salade van gisteren. Er zijn nog pannenkoeken en zelfs nog pastasaus, we krijgen het niet op! Onze eetlust is een stuk minder, dat geld ook voor de alcohol, die hebben we bewust niet ingeslagen. Vlees is er ook niet. we zijn wat dat betreft echt aan het ontgiften! Een reden om te vissen is er dus niet want we hebben nog genoeg. Ik ben een beetje huiverig geworden over dat vissen. Ik hoor veel zeilers om me heen die hun lijn en aas kwijt raken, dat belandt dan wel in zee en is een gevaar voor alle zeedieren. 

“At Sea, Geen alcohol, vlees en internet voor 7 dagen. Dag 4” verder lezen

At Sea. Extra bericht, Koerswijziging:

Zaterdag 14 maart, 20.00UTC Positie: 20-34N 21-10W

Wijziging van onze bestemming.
Via Joshua van Eijnthoven hebben we bericht ontvangen dat onze bestemming, Sal, geen aanrader is wegens het verhoogde risico op Corona infecties of uitbraak. Sal ontvangt de meeste toeristen van de eilandengroep, daarmee heeft het van alle eilanden de hoogste potentie voor Corona. Veel vluchten zijn reeds geannuleerd
Dus, we hebben zojuist onze koers wat aangepast naar bestemming Mindelo op het eiland San Vincente. Mindelo stond zowiezo al op ons lijstje als bestemming om van daaruit de “Grote Oversteek” voor te bereiden. Hiermee wordt ons bezoek aan de Kaapverden waarschijnlijk aardig verkort.
De weg naar Mindelo is ongeveer 60 NM langer, dat betekent een halve dag langer doorvaren. Het advies is om bij daglicht aan te komen wegens ongemarkeerde obstakels. Tevens moeten we door het Kanaal van Sao Vicente, Dat is het stuk tussen Ilhe Sao Vicente en Ilhe Sao Antonio. In deze vernauwing komen vaak acceleraties voor, de lucht wordt tussen de eilanden door geperst met mogelijk 20 knopen extra. Overdag zie je dat aankomen.
Dat was het voor nu: Aan boord is de stemming goed,
Akko & Liza