“Ons schip is ons thuis”

Guus komt ons gelukkig af en toe wel een bezoekje brengen.

Terug naar Nederland is wat ons betreft voorlopig niet aan de orde, onze boot is ons huis, deze hier onbeheerd achterlaten spreekt ons niet zo aan. Qua besmetting zitten we best veilig, zo voor anker 300 meter van de kant.
“Thuis”, dat is onze boot, “even” terug naar Nederland zeilen is zo goed als onmogelijk. Landen gaan op slot, we worden voorlopig nergens binnengelaten voor de nodige tussenstops? Best vreemd, want als zeiler ben je behoorlijk clean, na weken gezond op zee te zijn geweest. De meeste cruisers, zoals wij, waren allang Europa uit voor de uitbraak. We doen niet moeilijk om twee weken in quarantaine te blijven, als we daarna maar toegelaten worden op de wal. Maar dat blijkt niet mogelijk. Het is een vreemd gevoel dat je niet welkom bent en gezien wordt als de verspreider van het virus. We krijgen een beetje mee van de situatie waarin vluchtelingen zitten die hun leven op het spel zetten en voor veel geld met een bootje naar overkant mogen meevaren, waar ze vervolgens niet met open armen worden ontvangen. Waar wij nog opties hebben. wij ons fysiek in een comfortabel positie bevinden, zullen de bootvluchtelingen zich radeloos, bang en eenzaam voelen.

Als wij via marifoon te horen krijgen dat de quarantaine termijn over is, wordt ons tegelijk met klem verteld dat we niet van boord mogen. Wel wordt ons een goed vervolg van onze reis gewenst, “you are free to go!”, maar waarheen weten we niet. Daar zitten we dan, gelukkig slepen ze ons nog niet naar open zee, hopelijk dat morgen de ambtenaar in functie niet met het verkeerde been uit bed stapt. We houden ons gedeisd om ze maar niet te irriteren.
Voorlopig zitten we naar omstandigheden goed op ons bootje, we zitten elkaar nog niet in de weg, het begint te wennen. De ruimte is niet zo groot, we zijn inmiddels al ruim 2 weken niet van boord geweest maar we houden ons voorlopig wel drijvend, zonder ook maar iets gezien te hebben van Kaapverdië! Maar we vermaken ons wel, we kunnen niet anders. Er komt verder weinig uit onze vingers en we zijn blij als we weer een klusje kunnen afvinken.

Onze activiteit voor vandaag was om ons anker te verleggen want deze jongen kwam al meerdere keren heel dicht bij geslingerd..

We hebben regelmatig contact met zeilers elders in de wereld, ons internet hier is best goed gelukkig! Ook al zijn de zeilers aardig verspreid en is de situatie vaak anders, we zitten letterlijk allemaal in hetzelfde schuitje en dat verbroedert dan ook wel weer. Waar de één nog wel, maar beperkt naar de kant kan en een praatje kan maken vanuit de dinghy langszij, is ons dat allemaal verboden. Op Sal gelden weer andere regels, daar kun je gewoon nog naar de kant, maar we horen ook minder leuke verhalen. Bijbootjes die lek worden gestoken en schepen die losgesneden worden van de mooring omdat ze niet welkom zijn. De toegang wordt geweigerd en je wordt weer terug de zee op gestuurd. Het enige dat we allemaal willen is een veilige plek waar we toch nog welkom zijn.

We liggen hier in Mindelo met 4 Nederlandse boten, ook nog wat Fransen erbij en een Duitse catamaran. Met z’n vieren houden we de moed hoog, al heeft iedereen zo zijn eigen mogelijkheden en wensen. 1 ding hebben we gemeen, we zitten thuis en willen dit niet onbeheerd achterlaten. Het groepje zou best eens uit elkaar kunnen gaan vallen helaas. Ieder maakt zijn eigen afwegingen, wij zijn met z’n 2en, op de andere boten zitten ook nog kinderen, wat is de juiste keuze…..? Terug naar Nederland zeilen, alsnog een rondje atlantic, naar Sal varen, want daar zijn de regels voorlopig soepeler, de zee op naar Martinique want daar laten ze nog EU boten binnen. Dit laatste spreekt ons het meeste aan, maar dat betekend wel 17 dagen op zee en in de tussentijd kan er weer veel veranderen. Onzekere tijden….. We bereiden ons zoveel mogelijk voor en hopen dat er meerdere opties blijven bestaan.

De vlaggetjes zijn gemaakt! Wordt het toch Martinique? En dan wachten of we Curaçao binnen mogen.

Elke dag zijn er weer nieuwe ontwikkelingen. Pien krijgt toestemming om naar de kant te gaan, zij waren reeds ingeklaard. Wings wil naar het Sal, 100Nm naar het oosten, zij hebben toestemming wanneer ze kunnen aantonen dat ze hier in quarantaine zijn geweest. Maar de autoriteit in Mindelo werkt daar niet aan mee. Ook is er vandaag een schip vertrokken naar Martinique! We blijven de opties afgaan, maar aan elke optie hangen onzekerheden. Wat is de juiste beslissing, geen enkele voelt juist op dit moment.

We zitten hier dan wel geïsoleerd, maar toch vliegen de dagen voorbij met vooral heel veel kopjes thee, piekeren, praten en ons op de hoogte houden van het laatste nieuws. Dat laatste maakt ons soms nog wel het meeste onrustig. Maar het bewust uitschakelen en het aan je voorbij laten gaan lukt ook niet. Akko heeft nog wel een paar klusjes op zijn lijst waar ik het steeds moeilijker vind om rustig bezig te blijven. Misschien zijn we wel het beste af als we op zee zijn, weg van de beschaving en dus ook het virus.

Goed! We blijven ons wel bedenken dat er heel erg schrijnende situaties zijn, daar stelt onze situatie niet bij voor. We worden nog niet weggejaagd en krijgen nog steeds bevoorrading. Dat is dan toch wel een geruststelling, in nood zitten we niet, we zijn gezond en voelen ons ook gezond.

We houden de moed erin!

LOCKDOWN in Mindelo

De arts die ons controleert of we koorts hebben.

Er kan veel gebeuren als je 6 dagen op zee bent. Via de SSB radio hebben we mailcontact met het thuisfront en krijgen we toch wat mee van wat er elders in de wereld afspeelt omtrent het Coronavirus.
Het lijkt ver van ons af, maar is dat ook zo? Meer en meer krijgt het corona virus ook vat op ons en maken we ons zorgen over het thuisfront. Iedereen wordt thuis gehouden maar mijn moeder moet werken omdat ze in de zorg werkt, maar zij loopt risico op besmetting en mijn vader behoort tot de risicogroep. Onze gedachten zijn bij familie en vrienden in deze onzekere tijd.

Als we goed en wel in Mindelo aankomen roepen we via de VHF op, maar krijgen geen respons. We varen de baai in waar ook zeilschip Pien al ligt die een halve dag eerder is aangekomen. Als we goed en wel achter ons anker liggen komen Toon en Marij van Pien even langs om een update te geven. Ook hier treffen ze maatregelen. Pien zit nog 7 dagen in quarantaine en de bemanning mag beperkt naar de wal.
Ze zullen ook bij ons aan boord komen om te checken of we koorts hebben. We wachten het af maar zien die dag nog niemand, we hebben netjes onze gele vlag hangen met daarboven de gastenvlag zoals het hoort. De volgende ochtend hebben ze ons opgemerkt en stellen een aantal vragen, maar op gepaste afstand, er zal een dokter langskomen om onze temperatuur te meten. Als we geen koorts blijken te hebben komen we er achter dat de situatie alweer is aangescherpt. Wij moeten 9 dagen in quarantaine en mogen helemaal niet naar de wal. Gelukkig heeft Pien gisteren al een lokaal telefoonkaartje voor ons geregeld wat cruciaal is. Nu kunnen we een hoop regelen vanaf de boot en blijven op de hoogte van het laatste nieuws. Koffie drinken bij de buren wordt ook vriendelijk verzocht niet te doen. We zijn volledig geïsoleerd.

De gele vlag wordt gehesen zolang je nog niet ingeklaard bent, of als quarantainevlag gebruikt.

Ze blijken het hier ook allemaal niet precies te weten en we worden van VHF kanaal 16 naar 72 naar,74 gestuurd om antwoorden op onze vragen te krijgen. We sturen meteen aan op bevoorrading hoe en wanneer, maar deze vraag moet eerst via het ministerie. inmiddels zijn we hier 4 dagen en zijn niet aan wal geweest ook zijn we nog steeds niet ingeklaard. Onze groenten en fruit is inmiddels op. We zijn erg blij met onze watermaker die weer erg lekker drinkwater maakt. Onze windmolen die ons nog niet zoveel heeft opgebracht levert nu zijn bijdrage, elke dag waait het hier hard, samen met de zonnepanelen hebben we genoeg energie voor onze behoefte. Via een steunpunt voor Nederlandse zeilers op de Kaapverdië hebben we een contactpersoon op de wal, erg fijn en geruststellend want we hebben anders geen idee van de sfeer op het land. Zij zet van haar kant wat druk op de bevoorrading, Het is helaas wachten op antwoord van de autoriteiten.

Inmiddels hebben we veel vragen waar niemand het antwoord op weet. Anderen landen zijn in een vorm van Lock Down, boten worden nergens binnengelaten. En eindeloos op zee is niet onze voorkeur. We kunnen eigenlijk nergens anders heen. Blijven we hier of varen we misschien toch verder met het risico om moeilijk of niet binnen gelaten te worden? Wat gebeurd er als er hier onder de bevolking paniek uitbreekt? Naar Curaçao? Semi-Nederlands grondgebied voelt voor ons op dit moment het veiligst, maar worden we toegelaten? Als dit ons plan B wordt, dan betekent dat 21 dagen op zee, dan hebben we wel wat extra bevoorrading nodig. Het visje vangen lukt nog niet zo….. En inktvis zal niet altijd spontaan op het dek belanden.

De mensen hier doen wat ze kunnen ze zijn op de hoogte van onze situatie en voor ons is het belangrijk om ze te vriend te houden, wij moeten ook geen gekke dingen doen. We hebben geen goed beeld van de sfeer op de kant, via de verrekijker lijkt alles “Business as usual”. We liggen hier gelukkig met nog 4 Nederlandse boten en elke dag hebben we via de VHF een praatje en wisselen met elkaar onze gedachten uit en delen we de vragen die we hebben. Dat geeft wel een fijn gevoel dat we met meer zijn en elkaar kunnen helpen.

At Sea, Land in zicht. Dag 6

17 Maart, Dag 6
Ahoi!
Vandaag hopen we in Mindelo op Ilha Sao Vicente aan te komen, helaas wordt dat wel in de nacht. We hebben hard gevaren, maar voor zonsondergang redden we dat nooit. Het schip vertragen lukt niet zo goed omdat de zee ruw is en de snelheid behouden is dan erg belangrijk. We overwegen om ’s nachts binnen te varen zodra de maan ons wat licht geeft. We hebben namelijk van SV Pien hun waypoints gekregen die we dan nauwkeurig dienen te volgen, maar het blijft toch een beetje fietsen met een blinddoek.

“At Sea, Land in zicht. Dag 6” verder lezen

At Sea, Geen alcohol, vlees en internet voor 7 dagen. Dag 4

Zaterdag 14 maart
Dag 4
Sperziebonen en piepers staan er op het menu met de salade van gisteren. Er zijn nog pannenkoeken en zelfs nog pastasaus, we krijgen het niet op! Onze eetlust is een stuk minder, dat geld ook voor de alcohol, die hebben we bewust niet ingeslagen. Vlees is er ook niet. we zijn wat dat betreft echt aan het ontgiften! Een reden om te vissen is er dus niet want we hebben nog genoeg. Ik ben een beetje huiverig geworden over dat vissen. Ik hoor veel zeilers om me heen die hun lijn en aas kwijt raken, dat belandt dan wel in zee en is een gevaar voor alle zeedieren. 

“At Sea, Geen alcohol, vlees en internet voor 7 dagen. Dag 4” verder lezen

At Sea. Extra bericht, Koerswijziging:

Zaterdag 14 maart, 20.00UTC Positie: 20-34N 21-10W

Wijziging van onze bestemming.
Via Joshua van Eijnthoven hebben we bericht ontvangen dat onze bestemming, Sal, geen aanrader is wegens het verhoogde risico op Corona infecties of uitbraak. Sal ontvangt de meeste toeristen van de eilandengroep, daarmee heeft het van alle eilanden de hoogste potentie voor Corona. Veel vluchten zijn reeds geannuleerd
Dus, we hebben zojuist onze koers wat aangepast naar bestemming Mindelo op het eiland San Vincente. Mindelo stond zowiezo al op ons lijstje als bestemming om van daaruit de “Grote Oversteek” voor te bereiden. Hiermee wordt ons bezoek aan de Kaapverden waarschijnlijk aardig verkort.
De weg naar Mindelo is ongeveer 60 NM langer, dat betekent een halve dag langer doorvaren. Het advies is om bij daglicht aan te komen wegens ongemarkeerde obstakels. Tevens moeten we door het Kanaal van Sao Vicente, Dat is het stuk tussen Ilhe Sao Vicente en Ilhe Sao Antonio. In deze vernauwing komen vaak acceleraties voor, de lucht wordt tussen de eilanden door geperst met mogelijk 20 knopen extra. Overdag zie je dat aankomen.
Dat was het voor nu: Aan boord is de stemming goed,
Akko & Liza

At Sea, Wachtsysteem Dag 3

vrijdag 13 maart
Dag 3
Voor het eerst maken we echt gebruik van een wachtschema. Voorheen deden we maar wat en wisten we niet altijd even goed wat we aan elkaar hadden. Nu kun je steeds weer terugvallen op je schema zodat we beiden gegarandeerd genoeg slaap krijgen. Ook onze taken voor de dag staan er in, dat maakt het overzichtelijk en de dag gaat sneller. We hanteren overdag 3 uur op en 3 uur af. In de nacht maken we shifts van 6 uur zodat je even goed kunt doorslapen. Dat lijkt lang maar met ideaal zeilweer, zoals nu, is dat prima te doen. Akko is een nachtmens en vind het niet vervelend om van 23:00 tot 05:00 wacht te hebben, ik val om 23:00 echt wel om en ik vind het niet erg om van 05 tot 11 mijn deel te doen. Tot nu toe werkt het goed en we ontstaat een ritme en regelmaat wat mij goed bevalt..

“At Sea, Wachtsysteem Dag 3” verder lezen

At Sea, Verstekeling aan boord. Dag 2

12 maart 2020 Dag 2
Dit keer geen inktvisjes aan boord maar een zwaluwtje. Akko merkte het beestje op in zijn nachtwacht. Het doet een paar pogingen om ergens lekker te gaan zitten. Het wordt de luwte achter de buiskap waar hij zijn pootjes om de zeerailing heeft geklemd en zijn hoofdje diep weg gedoken in zijn eigen donskraag. Wat doet een zwaluw hier nou midden op de oceaan vraag ik me af, we zijn wel 170NM van de kust af. We hebben nog steeds dezelfde zeilvoering met zo nu en dan een reef in het bezaanszeil. De zee is nog steeds aangenaam met 15 tot 20 knopen wind. Deze ochtend om 10 uur hebben we de aap eraf gehaald en is de zwaluw verdwenen.

“At Sea, Verstekeling aan boord. Dag 2” verder lezen

At Sea, Vliegende inktvisjes. Dag 1

12-03-2020 10.30UTC
Ahoi!
Waarom lach je vraag ik aan Akko. Om mij? Ja is zijn antwoord, als ik voor de zoveelste keer met mijn hoofd in een kastje hang omdat er wat tikt, moet ik eigenlijk ook wel om mezelf lachen. “Neurroot die ik ben” Slapen boven een klotsende watertank verdraag ik dan wel weer, maar een blikje dat bonkt of tikt houdt mij uit mijn slaap, terwijl er nog zoveel andere geluidjes zijn.

“At Sea, Vliegende inktvisjes. Dag 1” verder lezen