“Aankomen in Bonaire is een verademing¨

Klein Bonaire

Ik hoor je denken….. waarom geen blog over Curaçao? Curaçao is bekend terrein. Daarbij komt kijken dat Curaçao voor ons familie onderhoud was. We zien beide families, wat heel fijn is als je ze al 2 jaar niet gezien hebt. Een drukke bedoeling, als ook Choctaw voor een maand op de kant gaat voor onderhoud. Na 4 maanden Curaçao is het een verademing om aan te komen in Bonaire!

Ons tripje van Curaçao naar Bonaire was een ruig tochtje. Het duurt gelukkig niet zolang dus dat was te overzien. De aankomst in Bonaire blijft niet onopgemerkt. Het blijkt dat ze ons gevolgd hebben op de AIS. Meerdere dinghy’s komen ons tegemoet en begeleiden ons naar de mooring die ze voor ons gereserveerd hebben. Heel fijn want zo hoeven we niet eerst de veel te dure marina in. Onze Duitse vrienden Andrea en Gerhard zijn onze buren die we in Curaçao voor het laatst zagen. Het voelt meteen goed en er heerst hier echt een cruisers community. We ontmoeten in korte tijd veel nieuwe cruisers en lokale mensen.

Al snel wordt mij duidelijk gemaakt dat je Curaçao en Bonaire niet met elkaar kunt vergelijken. Je moet Curaçao zien als een grote stad en Bonaire als een klein dorp! Dat is één van de redenen waarom het meteen zo goed voelt. Alles is overzichtelijk, kleinschalig en er heerst echt een dorpsgemeenschap. Ik voel me meteen thuis! Ook onder de cruisers wordt er veel gedaan. Elke ochtend om 08:00 is er een VHF netje waar alle in en outs worden verteld wat er te doen is en op welke dag. Zo kun je yoga les volgen of gaan nooddlen, is er elke zondag livemuziek, gespeeld door de cruisers zelf. Elke dag is er wel ergens happy hour waar de zeilers bij elkaar komen.

Bonaire is het duikersparadijs weten we van horen en zeggen. Nu we hier zijn kan ik dat begrijpen maar dat er zoveel duikers zijn! Alles draait hier om duiken. Je ziet alleen maar pick-up trucks afgeladen met duikspullen en mensen met wetsuits aan. Waar vroeger de SRV-wagen langskwam en je het geluid hoorde van rinkelde melkflessen, zijn het hier duikflessen waar ze de hele dag mee in de weer zijn. We liggen namelijk tegen over een duikschool en hebben daarom ook veel duikers onder onze boot. Nu zijn we altijd heel alert op geluiden en geuren als we ze niet meteen kunnen plaatsen. De luchtbellen die de duikers creëren die dan langs onze romp omhoog komen is een geluid waar je je zorgen om kan maken. Je schrikt je rot en trekt meteen de vloer planken omhoog om te kijken waar het water naar binnen komt. Dit bubbel tafereel gaat zo de hele dag door. Ik heb ook nog nooit zoveel duikers te gelijk onder water gezien. Ook onder de cruisers wordt er veel gedoken, al snel wordt duidelijk dat er een tweedehands markt is voor duikspullen omdat je bij een paar keer huren al een mooi tweedehands setje hebt. Wij vinden duiken leuk maar om nu elke dag 2 duiken te maken wat veel mensen doen week in week uit is een beetje te veel van het goede. Want onder onze boot is het één groot aquarium waar je ook prima uit de voeten kunt met een snorkelsetje. Uiteindelijk maak ik 8 duiken en mooi is het zeker maar wel veel van hetzelfde en heb ik meer plezier van het snorkelen dan van het duiken. Helemaal als er twee octopussen onder onze boot wonen en we ze elke dag een bezoekje brengen.

Zo brengen we de eerste week vooral op en onder de boot door en genieten we van alles om ons heen. Afwisselend met een happy hour en leren we nieuwe cruisers kennen. Dan is het moment daar dat we bezoek krijgen van mijn zusje! Tien dagen zal ze bij ons aan boord zijn en een beetje mee krijgen hoe ons leven eruit ziet. We huren een auto en verkennen het eiland met z’n drieën. Rijden langs de zoutpannen en spotten heel veel flamingo’s. Wat ons meteen op valt is dat het eiland schoon is, er ligt bijna geen afval! Dat is op andere eilanden heel anders. Kim ontmoet veel mensen in korte tijd, wat soms best overweldigend kan zijn. Ik spreek uit eigen ervaring en vind dat ze zich kranig houdt tussen al die malle zeilers die Duits, Engels en Nederlands door elkaar heen spreken. De 10 dagen vliegen voorbij en dan wordt het tijd om Kim weer af te zetten op het vliegveld.

Één van de velen flamingo’s die het eiland sieren.
De zoutpannen zijn het ideale gebied voor de flamingo.

We hebben onze paar vierkante meters weer voor ons alleen en dat voelt dan toch wel weer heel fijn. Je bent zo gewend om de ruimte met zijn tweeën te hebben. Na een paar dagen is de dynamiek terug en gaan we een paar duiken maken met Gerhard en Andrea. Een fenomeen hier op het eiland zijn de Ostracods (mosselkreeftjes) en best zeldzaam om te zien. Je kan dit fenomeen alleen maar waarnemen 3 tot 5 dagen na volle maan, als de zon net onder is en het duurt maar 20 minuten. Het is ook belangrijk dat je een duik-spot vind met veel zacht koraal. Gerhard en Andrea hebben inmiddels al 40 duiken gedaan op het eiland en weten de weg! Als de zon net onder is gaan we het water in. Met duiklampen zwemmen we naar de plek waar het zachte koraal zich bevind met hier en daar zandplekken waar we plaats kunnen nemen zonder schade aan te richten aan het koraal. De lampen gaan uit en is het een kwestie van wachten. Het is donker maar toch zie je de contouren van het koraal. Mijn hartslag schiet omhoog als ik in mijn ooghoek een tarpon voorbij zie zwemmen, heel dichtbij. Ze doen niks maar omdat ze zo groot zijn en je ze niet verwacht schrik ik toch. Dan ineens zie ik een paar blauwe streepjes verticaal omhoog gaan, zo nu en dan komen ze te voor schijn. Een beetje teleurgesteld, is dit het nu denk ik bij mezelf maar ik heb het nog niet gezegd of overal om ons heen schieten er veel blauwe streepje omhoog die dan langzaam weer verdwijnen. Ineens bevind je je in een fantasie wereld tussen lichtgevende kreeftjes die met blote oog niet zichtbaar zijn. Ze scheiden twee soorten stofjes uit om dit fenomeen te creëren om het andere geslacht aan te trekken. Zo snel als het er was, houdt het ook ineens op! Duizenden lichtjes om ons heen die omhoog stijgen. Je voelt je zo nietig of je rond zweeft in de sterrenhemel oneindig ver weg van de beschaafde wereld. Als het dan over is, voel ik een hand in de mijne. Samen zwemmen we weer omhoog naar de beschaafde wereld en hebben we iets mee gemaakt wat eigenlijk niet te beschrijven is.

Onder onze boot snorkelen!

Op Bonaire zijn er 200 grotten en lang niet allemaal toegankelijk. Er is een grot die onze aandacht trekt maar die is alleen te bezichtigen met een gids. Willem begeleid ons naar de onderwatergrot die bestaat uit drie kamers. Om in de eerste kamer te komen moet we 10 meter stijl naar beneden met een touw. In deze kamer bevind zich het water al, kraakhelder als een spiegel, geen rimpeltje op het water. Hier gaan we het water in met duiklampen en snorkelsetje. Je verwacht het niet maar de grotten zijn heel warm en benauwd. Het frisse water voelt dan heel aangenaam. Door een nauwe doorgang kruipend en zwemmend komen we in de tweede kamer. Overal om ons heen zijn stalactieten en onder water de stalagmieten, je moet uit kijken dat je je hoofd niet stoot aan de pilaren die net het water niet raken. Het is werkelijk een kathedraal aan stalactieten, het heldere water zorgt voor een prachtige glinstering van het hele geheel. Om in de derde kamer te komen moeten we ongeveer 5 meter onder water zwemmen. Ik snap nu waarom je een gids mee moet hebben want de 2e en 3e kamer hadden we zelf echt niet gevonden. Als Willem aan de ander kant is, schijnt hij de zaklamp in het water. Nu is het aan ons om naar dit licht te zwemmen, best spannend kan ik je vertellen. De derde kamer is een stuk kleiner maar wel een stuk dieper. Hier bereik je makkelijk een diepte van 10 meter. Willem verteld ons dat de eerste meters zoet water zijn maar dan wordt het zout, deze grens is goed te zien als hij naar beneden duikt en er doorheen zwemt. Alles vervaagd en we zien alleen Willem zijn zaklamp nog! Heb je wel eens aanmaaklimonade aangemaakt die lekker zoet is. Als je mengt zie je dat het water met de limonade wil mengen en het er een beetje stroperig uit ziet. Dit zie je ook als het zoute water met zoet water wordt gemengd als je er doorheen zwemt. Ook onderwater is de grot heel bijzonder, met ingehouden adem ga ik naar beneden en is het net een weerspiegeling met wat we boven water zien! Eenmaal door de zoute laag wordt mijn zicht ook troebel als ik naar boven kijk en kan ik alleen nog maar naar het licht zwemmen om de uitgang weer te vinden. We gaan in totaal vier keer naar deze grot en zijn dan zelf de gids en het blijft leuk! Je bent meer op je gemak en elke keer zie je weer meer.

Dan valt de naam Dominicaanse Republiek of DR genoemd. Dat wordt onze volgende bestemming! Als eenmaal de nieuwe bestemming vast staat, staat alles in het teken van voorbereiden en vertrekken. Daar gaan dan nog steeds een paar weken aan vooraf. Het weer wordt nog meer in de gaten gehouden, de route wordt gepland, stroming en wind worden onder de loep genomen om daar profijt uit te halen maar ook de nodige klussen moet onderhanden genomen worden. Een lekkend voorluik bijvoorbeeld of een boegspriet probleempje. Daarvoor moeten we haven in om het ons zelf makkelijk te maken want zo kunnen we er goed bij. De boegspriet is een belangrijk onderdeel van de boot want die zorgt er samen met de voorstag en waterstag voor dat de mast overeind blijft staan. Er bleek een zachte plek in het hout te zitten waar het beslag alle krachten op vangt. Een kritische punt en moet 100 procent goed zijn. Na 5 dagen buffelen en meerdere klussen te hebben afgetikt zijn we heel tevreden met het resultaat. We willen zo snel mogelijk weer voor anker omdat de marina zijn geld niet waard is. Het is dan echt een verademing om weer aan de mooring te liggen. We genieten de laatste dagen van Bonaire en hopen vlak voor kerst in DR aan te komen!

Antigua & Barbuda in Corona tijd

Barbuda “Coco point”

Onder de zeilers is Antigua vooral bekend om zijn super jachten en de jaarlijkse Antigua sail week. Ruim twee jaar geleden waren wij hier voor werk. Twee weken lang waren we in touw om de schoolkinderen van Antigua met een beperking te laten zeilen in de Hansa bootjes, die Akko verkocht. De Nationale Sailing Academy ligt op een kilometer afstand van English Harbor. Ons verblijf ligt er precies tussen in. We lopen dagelijks heen en weer en zien het grote contrast tussen arm en rijk. Huizen zijn overwoekerd en verlaten, dan ga je er eigenlijk vanuit dat er niemand woont en toch is het bewoond. De wegen zijn slecht, je been breken kan zomaar, niet eens door een auto waar je e.v.t. voor weg moet springen maar door grote gaten in de berm. Ons houten huisje wordt bij elkaar gehouden door de lagen verf die er door de jaren heen op zijn gesmeerd. Het wordt teniet gedaan door de termieten en je moet uit kijken dat je niet door de vloer zakt. Hoe dichter we bij English Harbor komen, worden de huizen groter en luxer. De carbon masten en motorboten met 6 verdiepingen zie je al van een afstandje. We kijken onze ogen uit! Het ene schip is nog groter en glimt nog harder dan de ander. Een krasje of een vogelpoepje kan ik niet ontdekken. Personeel loopt af en aan in dezelfde kleding. Van de eigenaren zien we geen spoor die zitten vast aan de duurste champagne en kaviaar.

“Antigua & Barbuda in Corona tijd” verder lezen

730 dagen, 10 landen, 8000 zeemijlen verder!

Al 730 dagen bewegen we ons voort over water, meestal voortgestuwd door de wind in onze rug. We zien en beleven veel: landen, continenten, zeeën en oceanen. Vanuit Nederland steken we de Noordzee over naar Engeland. Daar varen we de zuidkust van Engeland af om vanuit Falmouth, de Golf van Biscaye te trotseren. Langs de Atlantische kust bezoeken we Spanje en Portugal in dagtochtjes om dan voor het eerst Europa te verlaten en te verruilen voor het Afrikaanse continent. Daarvoor steken we de golf van Gibraltar over om zo Marokko te bezoeken. Na opnieuw een Europees intermezzo op de Canarische eilanden vervolgen we onze tocht naar Kaapverdië om nog een stukje Afrika te leren kennen. En dan wacht ons de grote springplank: de Atlantische oceaan. 2000 zeemijlen voor de boeg om daarna Suriname te ontdekken in het Zuid-Amerikaanse continent. En tenslotte bevinden we ons twee jaar na ons vertrek uit Nederland, via Martinique en Antigua in de Caribische zee in het Noord-Amerikaanse continent. 730 dagen, 10 landen en 8000 mijl verder…

“730 dagen, 10 landen, 8000 zeemijlen verder!” verder lezen

Van Martinique naar Antigua

De exacte route die we gevaren hebben.

Na ruim 3 maanden in Martinique is het tijd om afscheid te nemen van Zeevalk en te vertrekken. We hadden graag opgevaren met Zeevalk, zij varen naar St. Maarten. Qua planning is dat helaas niet gelukt. Voordat we echt gaan hebben we nog een lijstje af te vinken: PCR test, uitklaren en de eerste inenting. Hier in Martinique mag iedereen een spuitje komen halen. Het blijkt dat mensen toch terughoudend zijn en niet komen opdagen. Omdat er een beperkte houdbaarheidsdatum opzit, kan iedereen aankomen waaien. We vullen een formulier in en mogen meteen mee. Ze zitten hier letterlijk duimen te draaien. Wij kwamen alleen maar informatie inwinnen en een e.v.t .afspraak maken en voor we het weten is de eerste inenting gezet! In Bonaire halen we ons 2e spuitje.

Nog onder kust van Martinique hebben we beet. Een Barracuda!
“Van Martinique naar Antigua” verder lezen

Choctaw en Zeevalk langs de oostkust van Martinique

In Suriname borrelt het idee al om samen langs de oostkust van Martinique te gaan varen. Eenmaal in Martinique laat dat nog even op zich wachten mede door motorpech, levertijd op een dinghy en de weersvoorspelling die niet mee zit. Zeevalk krijgt tips van een Fransman die hier al 30 jaar rond zeilt, in de Franse pilot laat hij bijzondere ankerplekjes zien. De oostkust is de ruwe kant van het eiland. Het advies is om dit met rustig weer te doen. Na lang wachten is nu dat moment aangebroken. Het meest lastige stukje is, om de zuidkust heen te komen maar voor we dat doen gaan we voor anker bij Ilet Cabrit, het zuidelijkste puntje van Martinique.

“Choctaw en Zeevalk langs de oostkust van Martinique” verder lezen

Choctaw zeilt langs de zuidkust van Martinique

Ankerplak, ken je dat? We liggen op het mooiste ankerplekje in Sainte Anne. We liggen hier met een paar bootjes aan het einde van de landtong, meer ruimte is er ook niet. In de vaargeul naar Le Marin staat meestal wind en maakt het een ideale locatie om te kiten en op nog geen 50 meter ligt Choctaw in de luwte van de landtong voor anker. Heerlijk zwemmen, snorkelen en kiten, elke dag weer.

Choctaw on fire!
“Choctaw zeilt langs de zuidkust van Martinique” verder lezen

Ik en de Atlantische oceaan

In mijn wacht zie ik de zon op komen

Voor ons vertrek 1 Juni 2019, verslind ik alle boeken die gaan over zeilreizen en droom ik over verre reizen op eigen kiel. Probeer ik me zoveel mogelijk in te leven in de schrijvers. Hoe om te gaan met klapperende zeilen door gebrek aan wind, een boot die 24 uur per dag beweegt of die oneindige oceaan met de zon en de maan die elkaar afwisselen. Ik denk dat veel zeilverhalen in grote lijnen op hetzelfde neer komen maar dat ieder het op zijn eigen manier beleefd. Het ene schip gedraagt zich beter op zee dan het ander, waardoor de beleving totaal anders kan zijn of het verschil tussen bemanning of kapitein zijn. Ik wil je meenemen in mijn oceaanoversteek, hoe ik het beleef en ervaar met mijn kapitein.

“Ik en de Atlantische oceaan” verder lezen

Het Noorden van Martinique.

Monte Pelèe

Alweer bijna 2 maanden geleden kwamen we hier aan in Martinique met kapotte motor. Die doet het inmiddels weer! Nu is er ruimte en tijd om het binnenland van Martinique te gaan verkennen, samen met Hans en Janet van de Zeevalk. De auto hebben we al, nu nog een huisje! We vinden iets betaalbaars via airbnb. Een huisje aan de voet van de vulkaan Mont de Pelèe in het dorpje Le Morne-Rouge. Wat we nog niet weten is, dat dit dorpje last heeft van een microklimaat. Het koudste en natste plekje van Martinique! Niet getreurd zegt onze gastheer, zodra je het dorpje uit rijdt verder richting het Noorden is het warm en droog. 

“Het Noorden van Martinique.” verder lezen

Suriname naar Martinique, Dag 7. Nog best spannend

Aankomst Martinique Dag 7

Woensdag 27-1

Als ik in de ochtend de wacht overneem, staat er nog maar 65 mijl op de afteller. Bij 50 mijl gaan we iets afvallen want we komen iets te oostelijk aangezeild. We kunnen na 4 vier dagen eindelijk ruimer varen, wat een verademing. Akko krijgt al trek en bedenkt alvast iets culinairs wat hij straks gaat maken. Deze laatste 50 mijlen zijn een kadootje, de boot ligt lekker rustig en we gaan nog best snel. Vaak duren de laatste mijlen erg lang maar nu maken we ons daar niet zo druk om. We hebben de Zeevalk inmiddels weer in beeld op de AIS en hebben net weer marifoon contact gehad. Zij liggen 3 uur voor ons en houden ons op de hoogte van het laatste nieuws als ze voor anker liggen.

Dat komt goed uit, want wij komen weer eens in het donker aan. Gelukkig schint deze dagen de maan bijna helemaal vol en kan ons mooi bijschijnen als we binnenvaren. Akko start de motor even, om te checken of die in één keer aanslaat, yes! gelukkig!

We hebben inmiddels nog 2 mijlen te gaan en hebben nu een goed beeld van de situatie in het ankergebied. Op ons scherm zien we maar 10 schepen met AIS, maar het is duidelijk dat het een stuk drukker is dan verwacht, volgens Hans liggen er wel +100 in deze baai van St. Anne. De locatie van de Zeevalk is duidelijk en de schepen zonder verlichting kunnen we goed onderscheiden. Tijd om de motor te starten en de zeilen te strijken. Voel je hem al aankomen? De motor start niet..….Akko buigt zich over de motor en ik begin de genua in te rollen om snelheid te minderen. Akko trekt het kleppendeksel eraf en tikt met een hamertje op de klepstelen, allicht blijft er ééntje haperen. Akko vraagt mij om nog een startpoging te doen, maar te vergeefs. Het laatste redmiddel dat nog zou kunnen werken is een paardenmiddel, een spuitbus remmenreiniger die licht ontvlambaar is. Het lukt maar daar is ook alles mee gezegd, hij draait maar we hebben amper vermogen en met veel witte rook tuffen we naar Zeevalk en gaan langszij.

Daar liggen we dan in St. Anne baai, veel zien we nog niet maar volgens Zeevalk liggen hier al meer dan 200 boten voor anker. We omhelzen elkaar en drinken een aankomst biertje en praten na over deze pittige tocht!

De officiële Covid procedure is dat zeilschepen bij aankomst naar een speciaal ankergebied gaan, deze heet hurricane hole #2, dit is dan het officiële quarantaine gebied. Daar wacht je tot je een PCR test gaat doen en de uitslag hebt. Wij slapen eerst maar een nachtje in Saint Anna baai, niemand die er naar kraait, we gaan voorlopig niet van boord en met de huidige motorische problemen gaan we niet bij nacht verder de baai in.

Donderdag 28-1

We zijn voor ons doen erg vroeg wakker. We hebben via email een afspraak gemaakt voor onze PCR test op vrijdag ochtend en we kunnen hier dus nog een dagje liggen om orde te scheppen. Vooral wassen en alles ontzouten, Choctaw is nog nooit zo zout geweest, er ligt gewoon een zout koek op het dek, de watermaker draait overuren. Heerlijk om weer op zogezegd “blauw water” te liggen met een continu briesje en een aangename temperatuur om iets te doen, de hitte in Suriname zal ik niet missen. 

Akko buigt zich over de motor. De verstuivers worden schoongemaakt en voorzien van nieuwe ringetjes en de kleppen opnieuw gesteld. De motor draait weer, misschien iets beter maar absoluut niet als vanouds, helaas. Deze klus kunnen we nog even niet afvinken. Weinig compressie en veel witte rook dat wordt veroorzaakt door onverbrande diesel, denken we. We hebben weinig vermogen en dat is erg vervelend als we in de achteruit moeten varen.

Vrijdag  29-1

Op eigen kracht gaan we deze ochtend naar de aangewezen ankerplek voor de quarantaine, het zogenoemde “Baie de Cyclones” is dus een zeer beschutte baai in de grote baai en helemaal is omgeven met mangroves waar je bij een naderende orkaan je schip in vast kan maken. Het is eigenlijk best een mooie ankerplek en relatief rustig in vergelijking met de grote baai waar naar schatting wel 1500 schepen voor anker liggen.

Het is een enorm contrast voor ons, nadat we net 2 maanden in Suriname geweest zijn. Waar we zowat de enige waren en daarvoor 7 maanden in Kaapverdië met maar 10 boten op grote afstand om ons heen. Nu zien we de andere kant van de baai niet eens meer, van een beetje kitesurfen zal geen sprake zijn hier.
Om 9:50 zijn we aan de beurt voor een PCR test. Met z’n 4tjes spetteren we in Myott met 2.5 pk naar de kant, het is best ver. Ik snap nu dat alle dinghy’s hier vaak minstens 6 pk hebben. Het is een wirwar aan schepen van groot tot klein en ook veel vergane glorie en verzamelaars, we komen ogen te kort!

Suriname naar Martinque. Dag 6 Aftellen

Ahoy!
Verslag van dinsdag 26-1
De Zeevalk gaat als een speer. Ze lopen nu snel op ons uit. Wij hebben zojuist een stuk gereefd, het ging zo hard dat alles begon te trillen. We voeren steeds tegen onze rompsnelhied aan en dat vind Choctaw en bemanning niet prettig. Met 6 knopen komt Chctaw weer een beetje over eind en lijkt het comfortabeler. De golven zijn medogenoos en schoppen zo nu en dan tegen de romp. We hebben regelmatig via de standaard marifoon contact met Hans op de Zeevalk maar het ontvangst wordt steeds slechter naarmate ze uitlopen. Niet veel later verdwijnen ze ook nog van ons AIS-scherm. Opeens voelen we ons alleen. Voorlopig is het nog wel even doorbuffelen! Onze culinaire feestjes bestaan uit noodles, mais, rijstwafels, biscuit en appetljes voor tussendoor, Akko had een grote portie Zuurkoolstampot met worst gemaakt, maar dat zie ik niet zo zitten. Akko heeft het 3 dagen als lunch weggelepeld. Verder gaat het goed met ons maar we zijn zeker blij als we er zijn.
Situatie op het moment van verzending van dit bericht: 27-1-2021, 14.00 UTC Locatie: 13*46’N / 060*22’W Kompaskoers: 337 graden Variatie = 15,4* Snelheid: 6,0 kt, Nog te gaan: 55 Zeemijlen tot de entree van de baai bij Martinique Weer: Licht bewolkt, bijna helemaal blauw, we branden nogsteeds van het dek Wind: 16 Kn met veel onrustige golven Luchtdruk: 1016 Watertemp: 31.9C