Portugal deel 2, Ouders en zusje op bezoek!

Portimao staat voor ons toch wel in het teken van het Hansa EK. We hebben van het begin af aan gezegd wij komen met ons schip naar Portimao. Of we op tijd zijn voor het EK kunnen we niet beloven maar we doen ons uiterste best. En dat is gelukt! Het is fijn om alle zeilers en vrienden weer te zien en te spreken. Het beloofd een mooie week te worden met elke avond een thema feest, live muziek, wijn, cocktails en BBQ. Akko zeilt de ene dag in de ochtend en de ander dag in de middag. We besluiten om in de haven te gaan liggen, dat is makkelijker en omdat het laagseizoen is valt het havengeld erg mee. Ik vermaak me prima als Akko zeilt, ga ik een dagje mee op het water, scheur met de myott heen en weer en ga op de koffie bij Frank en Lisa. Samen besluiten we om allebei een sup te kopen en die moet de volgende dag getest worden. We suppen naar het strandje, Frank gaat mee met het bijbootje met de kindjes en we eten een heerlijk frietje mayo op het strand. We hebben een fantastische uitzicht over het wedstrijd gebied waar Akko aan het zeilen is. Het Nederlands delegatie team gaat met de hoofdprijs naar huis. Vera wordt de kampioen in het algemeen klassement ook in de full servo, gevolgd door Hanneke en Wilma. De vlag word gehesen en het volkslied wordt met volle borst mee gezongen. In de Hansa 2.3 gaat Akko er vandoor met de derde prijs.

Als het EK ten einde is, komen mijn ouders en zusje aan met de camper. Ze hebben er dan 2400 km op zitten. Pfff ik doe het ze niet na. Je moet er wat voor over hebben om je dochter weer te zien. Het is een fijn weer zien en ze hebben een hoop spullen voor ons meegenomen. Ook zijn er kilo’s drop meegekomen door familie en vrienden. We blijven nog een paar dagen in Portimão want de dag na het EK is het een komen en gaan van bekenden die nog even bij ons aan boord willen komen. Mijn ouders staan aan de overkant op een strandje met de camper. Later die dag gaat Akko met myott naar de overkant en ik met de sup! Tijd om mijn moeder te leren suppen, dat wilde ze altijd al graag. Met wat oefenen en uitleg vaart ze heen en weer, als ik ineens omkijk zie ik een lege sup met mijn moeder er zwemmend achter aan. Kopje onder en al proestend komt ze aan wal. Kim speelt samen met Akko frisbee als mam in de tussentijd wat lekkers op tafel tovert. Bloemkool, piepers en een gehaktbal zoals die thuis ook altijd smaakt!

We willen graag naar de grotten, het is een echte attractie. Snelle boten vol geladen met toeristen varen af en aan om door de grotten te varen. Wij zien dat niet zo zitten, we hebben zelf toch een boot. We varen op de motor naar de grotten omdat er geen wind is en we gaan bij een strandje voor anker, er staat toch wel wat deining. Pap houd ankerwacht. Als Akko het bijbootje voorbereid om met mijn zusje en moeder naar het strandje te gaan om de boel te verkennen maak ik mij klaar om er suppend heen te gaan. Als Akko heeft los gegooid, trek ik snel nog een zwemvest aan om vervolgens op de sup te springen. Als ik op de sup sta duurt het niet lang of ik lig er naast, er staan toch aardig wat golven en het is zo koud dat ik binnen 2 seconden weer op de sup zit, nu maar op mijn knietjes naar het strandje. Als ik met de golven in mijn rug naar strand peddel, ligt de myott al op de kant maar met wat ik zie klopt het plaatje niet. Ze zijn allemaal nat, mijn moeder gebaart mij om zoveel mogelijk links van het strandje aan wal te gaan en Akko staat voorover gebogen naar het motortje te staren. Ik kom zonder enig probleem aan het strand, als mijn moeder verteld dat ze een koprol in de branding hebben gemaakt. Dat verklaard al dat zand in je haren zeg ik lachend! Kim staat als een rietje te bibberen en als een verzopen katje voor zich uit te staren, ze is toch best geschrokken. Akko probeert het motortje aan de praat te krijgen, dit lukt niet dus het leek ons het beste om weer naar de boot te suppen om gereedschap te halen. Het gaat een stuk moeilijker tegen de golven in maar het lukt. Akko probeert tevergeefs het motortje aan de praat te krijgen maar terug roeien lukt niet want er is een peddel gebroken. Gelukkig is er een andere organisatie op het strand bezig om mensen met een bijbootje terug te zetten op een ander boot. Deze aardige man wenkte al enige tijd naar Akko dat hij links van het strandje moest aanmeren maar hij was zo gefocust om mam en Kim droog en heel op het strand te krijgen dat het al te laat was. Als de beste man zijn gasten aan boord heeft gezet komt hij terug om myott en bemanning heelhuids af te zetten op de Choctaw. Ik begeleid myott als de motorboot vol gas geeft door de branding want het is echt een kwestie van timing! In de tussentijd is het vloed geworden en de branding hoger, nu moet ik nog met de sup door de branding dit gaat een stuk makkelijker dan met een bijbootje. Als we allemaal terug aan boord zijn is het tijd voor een borrel en kunnen we er allemaal om lachen. We hebben trouwens geen grot gezien van de binnenkant! We varen terug om in de baai van Portimão voor anker te gaan bij het strandje waar ook de Tabee ligt. Aangezien wij maar 1 peddel hebben en een kapot motortje vragen we Frank of hij ons af wil zetten op het strand voor een heerlijk frietje met mayo en een frikandel speciaal. Als het donker wordt leent Akko het bijbootje even om mijn ouders op de kant af te zetten waar de camper staat.

De volgende ochtend wordt eerst het motortje gefikst, om vervolgens mijn moeder op te pikken die met ons mee zeilt. Pap en Kim rijden met de camper naar Albufeira. Voor hun is het maar 35 min. rijden, waar wij er zeilend 3 uur over doen. Het beloofd een heerlijke zeildag te worden, wat we totaal niet hadden verwacht qua windvoorspelling. Aangekomen in Albufeira staan pap en Kim ons op de wachten bij de meldsteiger. We geven altijd minder meters op omdat we nog een bootje achter ons hebben en een boegspriet van 2 meter. Eigenlijk zijn we 15 meter maar geven meestal 13 meter op, het risico is dat het dan toch best krap kan zijn. De draai achter uit maken kan nog net maar de box is smal en met hulp vanaf de kant trekken we Choctaw strak in de box. Het is hier toeristisch en met één van zijn beroemdste stranden is het druk maar de haven ligt beschut achter een grote rots. Het ligt hier zo stil dat je de vallen van de andere schepen niet eens hoort klapperen, als er een beetje wind staat. Heerlijk slapen en dat voor 15 euro per dag!

Drone shot
Aankomst Albufeira

We besluiten om met zijn allen naar Faro te varen en laten de camper in Albufeira achter. Als we uitvaren worden de zeilen vol enthousiasme gehesen, zin om een lekker stukje te zeilen. Helaas geen wind of nauwelijks wind om de zeilen vol te houden. Toch maar een stukje op de motor en wachtend op dat briesje wat ze voorspeld hadden. Yes, de zeilen worden weer gehesen en er staat een zacht briesje, net genoeg om de Choctaw op snelheid te houden. Ideaal weer om een stukje met de drone te vliegen, wat mooie beelden oplevert. Als we bij de ingang van Faro zijn, zie je het water links en rechts kolken en het water stroomt naar binnen met 4 knopen. Faro staat bekend om zijn zandbanken die nog weleens willen verplaatsen. In de Reeds staat dat je vooral de buitenbochten moet aanhouden. We houden de kaart nauwlettend in de gaten en niet veel later valt het anker voor het dorpje Culatra.

De volgende ochtend brengt Akko ons naar het strandje met myott. We maken een wandeling door het dorpje, auto’s rijden hier niet en het eilandje bestaat alleen maar uit zand. De laatste jaren zijn er nieuwe ontwikkelingen, er liggen beton platen waardoor het voor de bewoners en bezoekers toegankelijker is geworden. Om naar de andere kant van het eiland te komen hebben ze een boardwalk gemaakt op palen. Als we op het strand zijn besluiten mijn vader en Kim om terug te gaan omdat ze de camper nog moeten op halen. Mijn moeder en ik maken een mooie wandeling rondom het eiland. We speuren het strand af naar schelpjes, als de lucht begint de dreigen met donkere wolken moeten we haast maken. De enige weg naar het volgende dorpje is een zandweg waar je tot je enkels in weg zakt. Daarom is het zwaar lopen de laatste kilometers. Akko wacht ons op in een strand tentje, als de hemel los breekt zitten we lekker droog aan een wel verdiende lunch.

Boardwalk die uitkomt bij het strand.

Als we met z’n drietjes terugvaren naar de boot maken we ons klaar om naar Olhão te gaan. We halen het anker op om even later aan te meren in de haven en wachten op pap en Kim, die de camper hebben opgehaald via een gezellige busrit terug naar Albufeira. De volgende dag zitten we allemaal in de camper onderweg naar Faro. Het is een mooie, overzichtelijke stad met vele oude gebouwen. De vele gietijzeren balkonnetjes brengen sfeer in de verschillende wijken. Als we terug zijn in Olhão heeft de camper een mooi plekje voor de nacht en eten we het laatste avondmaal gezamenlijk in het knusse campertje. De volgende ochtend is het moment van afscheid nemen en dat is nooit leuk. Een dikke knuffel en een kus, wie weet tot snel!

Kitesurfen……….

Use this kite at your own risk.

Ik en mijn kite zijn altijd in strijd of is het eigenlijk andersom. Tien jaar geleden leerde Akko mij kitesurfen, dan zou je toch denken, dan moet je het toch wel een keer kunnen. Tja, ik kom er nu achter dat als je veel uren maakt, het net fietsen is. Alleen die uurtjes kom ik zwaar tekort. De laatste 5 jaren maar één keer gekite en daarvoor was het met ups en downs. Ik heb het altijd spannend gevonden, zodra het woordje “kitesurfen” viel zat ik al op het toilet. Maar als ik dan eenmaal weer op mijn plank stond en het ook nog lukte, dat is dan echt kicken!

Nu zijn we in Faro op een fantastische kitespot en we surfen zoveel we kunnen. Mijn eerste poging na een lange tijd ging super goed, grote plank en kleine 7 meter kite. Yes! Het lukte en dat geeft vertrouwen. De volgende dag wil Akko graag op zijn nieuwe speeltje oefenen en neemt mijn kleine kite. Suuz komt van het water af en vraagt of ik met haar setje wil kiten. Zonder enige twijfel hang ik aan de kite van Suuz en stap op het plankje, wegvaren ging zonder problemen. Het ging lekker hard en ik liep mooi hoogte. Ik stuur in om weer terug te gaan, deze kite reageert veel gevoeliger dan mijn eigen kite. De controle is weg en ik crash de kite en vlieg over mijn board heen het water in, de plank was ik meteen kwijt. Nu komt het er op aan om jezelf weer veilig op de kant te krijgen, dit lukte niet zo makkelijk en dreef af omdat ik de kite niet meer in de lucht kreeg. Gelukkig kom ik op een stukje ondiepte terecht waar ik kan staan, dit is makkelijker om je kite weer in de lucht te krijgen. Dat lukt ook, maar ik word meteen van de zandbank af getrokken en de kite land aan de andere kant weer in het water. Het is nu echt overleven en het begint nu wel vermoeiend te worden. Als Akko in de buurt is wordt ik weer rustig, hij geeft wat tips en het lukt om de kite weer omhoog te krijgen. Al slepend door het water probeer ik naar de kant te komen. De schrik zit er goed in, maar wel een goede oefening om je zelf te kunnen redden. Dat zie ik dan maar weer als een pluspunt, maar dit soort dingen dragen niet bij aan mijn zelfvertrouwen.

Akko op zijn nieuwe speeltje

Na evaluatie met mijn “privé instructeur” vond hij het wel heel optimistisch om na zoveel jaar niet gekite te hebben, met andermans spullen te kiten. Hij heeft gelijk, ik ben zo gewend aan mijn eigen spullen dat het logisch is, dat andermans kite en board heel anders reageren. Dat weet ik nu uit eigen ervaring. De conclusie: Ik was te overmoedig omdat de dag ervoor het zo goed ging, maar elke dag is anders, de wind is meer of minder, verandert van richting of je hebt last van windvlagen, met al deze elementen heb je te dealen.

Hier gaat het alweer beter……

Spanning of angst, misschien komt het wel omdat je ouder wordt en er meer ruimte voor angst komt. En ik vraag mezelf dan af waarom ik kitesurfen eigenlijk zo leuk vind. Het is iedere keer weer een strijd. Het is het makkelijkst om te zeggen: “ik geef het op, het is niet voor mij weggelegd, dat kiten”. Toch kan ik het niet opgeven. Het is de kick die je krijgt als je op je board staat en over het water scheert, je controle hebt over je board en je kite! Of is het iets uit het verleden, alles wat eng is uit de weg gaan, dat is iets wat ik overwonnen heb. Net als kiten, hoe eng het ook is, ik moet het overwinnen. Opgeven voelt als falen.

Eigen lagune met privéinsructeur, succesformule!

Er is weer een nieuwe dag en de wind is er nog niet, dat vind ik eigenlijk wel een fijn idee, even geen kiten. Niet veel later hoor ik Akko zeggen: “ja, er is wind en het wordt steeds een beetje meer”. Ik ben niet al te enthousiast, want nu gaat er zeker gekite worden en dat houd in dat ik er ook aan moet geloven. Haast heb ik niet en aanstalten maken stel ik zo lang mogelijk uit. Gelukkig is Akko daar ook heel goed in. Totdat hij zegt, “nu moeten we echt gaan” en we maken ons klaar. Akko gaat met Myott naar de kant en ik op de SUP. Akko gaat eerst oefenen met zijn nieuwe flysurfer kite en board met foil, dit is de derde dag dat hij oefent en hij doet het supergoed! Elke dag zweeft hij wat langer over het water. Stiekem ben ik wel een beetje jaloers. Ondertussen bereid ik mijn 10 meter kite voor, als Akko voldaan naar de kant komt. “Nu is het jouw beurt schatje”. Akko laat mijn kite op en mijn hart klopt in mijn keel, er gaat van alles door mij heen maar ik moet doorzetten. We lopen over de duin naar de lagune, daar is het voor mij prettiger. Mooie schuine aanlandige wind en niet al te diep met lekker vlak water, dat voelt beter. Daar gaan we, de angst overheerst nog wel. Ik vaar heen en weer en krijg er weer een goed gevoel bij, de angst ebt langzaam weg. Het vertrouwen komt weer terug, als ik val lukt het ook om weer bij mijn plank te komen. Ik kan er eigenlijk prima staan maar het zeewier kriebelt te veel aan mijn voeten. Ik ga voldaan het water af!

Portugal! deel 1

Baiona (Spanje) naar Cascais (Portugal)

Na een maand in de Spaanse Ria’s te hebben gelegen is het tijd om weer echt de zee op te gaan. Ook omdat er een omslagpunt van het weer nadert. De Nortada, de wind die uit het noorden komt laat het regelmatig afweten. Wachten op het goede moment duurt lang en dat moment is vaak maar van korte duur. Vrijdag is ons vertrek denken we, laat in de middag om wind mee te hebben die ook nog aantrekt als het goed is. We besluiten om een grote slag te maken, 220 mijlen, dat houdt in dat we twee nachten onderweg zijn. Hierna wordt de wind weer gunstiger voor ons. We slaan wel wat mooie plekjes over helaas want we willen op 5 oktober graag in Portimao zijn voor het EK van de Hansa klasse.

14 uren van de 50 heeft de motor ons geholpen.

Als we Baiona uitvaren merken we dat de deining nog best hoog is, met gebrek aan wind varen we de eerste uren op de motor. Allebei moet we weer wennen aan de zee en de enorme swell. Afgelopen maanden hebben we veel geleerd, elke situatie is weer nieuw en soms een uitdaging. We merken dat we onze grenzen verlegd hebben, het is steeds minder spannend om weer de zee op te gaan voor meerdere dagen. Natuurlijk hebben we ons voorbereidt, het weer goed bekeken en met mensen gesproken, maar het gaat als vanzelf. We zijn steeds beter op elkaar ingespeeld en dat voelt super goed. Als het donker wordt begint het te waaien, we hijsen de zeilen maar de wind is niet voldoende om de zeilen lekker vol te houden met de hoge deining die er nog staat, toch even doorzetten want we zijn geen motorboot. We besluiten de bezaansgiek vast te zetten naar één kant, dit doen we ook met de giek van het grootzeil om vervolgens de kluiver hiermee uit te bomen. Het werkt, het is een stuk rustiger geworden aan boord en we gaan lekker vooruit in de juiste richting. Af en toe komt er een enorme golf onder ons door, aan de dieptemeter kunnen we zien hoe hoog die is want er is een verval van wel bijna 6 meter, als je dat gevaarte achter je aan ziet komen denk je op z’n minst dat hij over je heen komt maar het kontje van onze Choctaw wordt netjes opgetild en de deining rolt gemoedelijk onder ons door.

We gaan de nacht in, er is geen maan en het is aardedonker maar daar in tegen een geweldige sterrenhemel die je aantrekt als een magneet en je interesse wekt, met een boek erbij proberen we ons een weg te vinden door het melkwegstelsel. De 2e nacht is er nauwelijks wind, we zetten de motor aan met de bezaan als steun zeil. Ik slaap goed op het monotone geluid van de motor en neem de deining voor lief. Akko krijgt in de nacht bezoek van een groep dolfijnen die met ons mee zwemmen, met zijn hoofdlampje aanschouwt hij het spektakel zo vertelde hij mij wanneer ik wakker word als de zon op komt! De wind trekt aan en na 14 uur kan de motor uit. Heerlijk zeilen we de laatste mijlen naar onze bestemming, we zetten zelf de aap erbij en schieten lekker op als we vlak bij de kaap zijn trekt de wind aan tegen de 30 knopen. Snel halen we de aap naar beneden en is alles weer onder controle, we worden verwelkomt door een groep dolfijnen. Ik ga op de preekstoel zitten en geniet van het moment, we varen snel en dat vinden ze leuk want als de wind weer weg is en de snelheid af neemt houden ze het voor gezien en zijn wij ook op onze bestemming.

Cascais

Ook hier zijn ze aan trainen voor het Hansa EK in Portugal!

In Cascais lig je lekker voor anker, soms een beetje swell en er is veel te doen en te zien. We worden uitgenodigt door Charles, de Hansa dealer uit Portugal, om aan te schuiven bij de lunch met de vrijwilligers. We genieten van het 3 gangen menu en de rode wijn smaakt er uitstekend bij, dat hebben ze in gaten want ik krijg mijn glas niet leeg of hij word al weer vol geschonken. We lopen door het stadje en ’s avonds maken we kennis met Johan en Ilse van de Fifty Fifty! We liggen hier 2 nachtjes en gaan door naar Sines, dat ligt 55 mijl verder op.

Oud weerstation

Sines

Vertrek uit Cascais is om 12:00, de wind is aan en het belooft een fantastische zeildag te worden! Ik heb mijn zinnen gezet op vers gevangen vis maar helaas, Ik probeer van alles maar geen succes. Zo nu en dan wordt het vissen verstoord door dolfijnen, wat ik een uitstekende combinatie vind. Ik haal gauw mijn lijn binnen en ren naar voren, dit gaat gepaard met een gil, wat Akko keer op keer doet schrikken en steekt zijn hoofd boven het luik of ik nog wel op de preekstoel zit. Dit keer ben ik de hele dag buiten en is Akko binnen, speelt met zijn ssb radio en doet kleine klusjes. Ik teken ervoor als een oversteek van 3 weken er zo uit ziet. We komen natuurlijk weer bij donker aan en de wind neemt af, dan duren de laatste mijlen erg lang. We schrikken niet meer van vis boeien, overdag varen we er netjes omheen maar in de nacht heb je geen idee en er liggen er zoveel dat we er ook vast over heen gevaren zijn.

Sines is ook een vissershaven en elke middag om 12:00 is er markt en kun je er heerlijk vis eten.

Achter de breakwater ligt een grote baai wat bestemd is voor industrie, daar staat Sines om bekend en heel toeristisch is het niet maar bij aankomst is het prachtig! De haven is klein maar bij stevige wind heb je zowel in de haven als voor anker last van swell. Wij besluiten na 1 nachtje voor anker toch in de haven te gaan liggen, wat eigenlijk niet veel beter is. We gaan heen en weer en de lijnen rukken aan de kikkers, alle drijvende stijgers met boten gaan heen en weer. Ons lukt het aardig om de boot kraak vrij te krijgen. Het haven geld is goedkoop en de voorzieningen prima. We gaan naar de Lidl 1.5 km verder met 4 boodschappen tassen lopen we terug, dat valt niet mee en ik loop te stuntelen. Als er een auto voorbij rijd en stopt, stapt er een aardige mevrouw uit en vraagt of we ook naar haven moeten ze wil ons met alle liefde brengen, daar zeggen wij geen nee tegen. Ze komt uit Canada en ziet eruit als een halve hippie, ze is verliefd geworden op een drugsmokkelaar die is opgepakt in Portugal nu zit ze hier op een groot zeilschip en doet onderhoud. Dit is in het kort wat ze vertelde als onze lift erop zit, daarna scheiden onze wegen weer en bedanken haar hartelijk!

Het strand ziet er elke dag schoon uit en in de avond is dit het verblijf van de meeuwen die wachten tot de vissers weer uitvaren.

Portimoã

Sunrise!

We willen weg uit Sines, we liggen hier erg onrustig maar we willen zo min mogelijk op de motor varen. Vrijdag om 16:00 gaat de wind aan en gooien we los. Dat houd in dat we een nachtje door moeten. Het is 85 mijl varen en we doen alles zeilend. Voor het eerst zie ik de zon ondergaan en ook weer opkomen, het blijft een mooi fenomeen de blauwe lucht maakt plaats voor een schilderachtig palet met een rood, oranje, gele, roze gloed. Ook deze nacht krijgen we gezelschap van een groep dolfijnen en met onze hoofdlampjes zoeken we het water af, het lijkt wel of ze achter een groep vissen aan zitten waar wij doorheen varen er springen honderden vuurballetjes om ons heen, het moeten visjes zijn. Akko probeert wat te slapen, voor het eerst vind ik het niet zo erg om in de nacht te varen en kan genieten van alles om mij heen. Als de zon opkomt zie ik Portimao al. Het is nog 5 mijl, de wind wordt steeds minder en de laatste 2 mijl dobberen we maar wat rond. We hebben geen haast, de wind pikt wel weer op zegt Akko als ik nog even ga slapen. Na een uur wordt ik wakker omdat de motor wordt gestart. Blijf maar liggen hoor lief, ik red me wel zegt Akko. Niet veel later kom ik boven en help met het opdoeken van de zeilen. We zoeken een mooi plekje in de baai en laten ons anker vallen.

Portimoà

Spaanse Ria’s Deel2

Muros

Na een dag en een extra nacht in Finisterre te hebben gelegen, bijkomend van ons anker avontuur, varen we richting Ria de Muros. Een mooie zeildag met veel wind dus we besluiten met één rif in het bezaanzeil en de kleine kluiver te vertrekken. Dit bleek geen overbodige luxe want we zijn nog nooit zo hard gegaan met zo weinig zeil. Zodra we aankomen in de Baai bij Muros waait het nog steeds fors. De geplande ankerplek blijkt met deze wind en richting niet beschut, aan ruimte geen gebrek als we daar zouden gaan liggen. We besluiten naar een jachthaven te varen, dieper in de Ria, waar het naar ons idee niet beschut kan zijn. Gelukkig valt het mee, we roepen de havenmeester op en hij verzoekt ons om even buiten te wachten want hij is alleen en het is druk. Het blijkt dat de beste man zijn uiterste best doet om iedereen een goede plek te geven en helpt persoonlijk mee om een lijntje aan te pakken. Het wordt nog spannend om de boot achteruit de box in te krijgen met deze harde zijwind, en Akko heeft het nog spannender gemaakt omdat hij in Finistere de propeller van de boegschroef eraf had gehaald om schoon te maken. Er staan veel toeschouwers trappelend te wachten op een crash show. Maar net als Akko zijn manoeuvre uitvoert valt de wind even weg en parkeert hij Choctaw in als een baas, helemaal volgens het boekje, beter kan het niet en we krijgen zelf complimenten vanaf de kant.

We liggen hier 2 nachtjes, het idee om even niet aan je anker te hoeven denken met deze wind brengt rust we nemen de klapperende lijnen en krakende landvasten van de buren maar voor lief.
Dit is ook de gelegenheid om de boot zoutvrij te maken. Sinds de oversteek van Biskaje heeft het nog niet geregend, het zout zit nog overal.
De Karma, van Karel en Marianne ligt hier ook, hun kenden we alleen nog maar via Facebook. Het wordt een gezellige kennismaking, ze hebben een enorme lading bier uit Nederland aan boord dat op moet. De volgende dag nodigen wij hen uit voor een borreltje, het is erg gezellig en we krijgen de nodige tips over vissen en aas om een dikke vis te kunnen vangen.

Pontevedra

Isla Tambo

Muros naar Pontevedra is 55 mijlen. Dit doen we ook weer met één rif in het bezaanzeil en de kleine kluiver, maar al snel komt de grote kluiver erbij. Het blijkt erg wisselvallig, we rollen de grote kluiver regelmatig weer in. Als we onze geplande ankerplek in zicht hebben blijkt het erg druk, zowel op het strand als op anker. Tegen de tijd dat wij het anker laten zakken vertrekt de één na de ander en blijven alleen wij over in goed gezelschap van het zeilschip Pollux, zouden we teveel knoflook hebben gegeten? Voor het eerst ankeren we op een bodem van vooral rots, dit is goed te merken als ik de motor in z’n achteruit zet en de ankerketting met één ruk strak staat en we tot stilstand komen. Het anker zit klem tussen 2 rotsen. We liggen hier heerlijk en de wind neemt af. Akko zwemt wat, maar het water is slechts 15 graden, ik sla het nog wel even over voorlopig. De volgende dag varen we verder de baai in omdat we erg nieuwsgierig zijn naar IslaTambo. Helaas mag je er niet zomaar aan land stappen, dit doen we dan ook braaf maar niet, alleen via een georganiseerde tour kom je erop en daar hebben we niet zo’n zin in. We gooien ons anker uit voor het dorpje Combarro, de Pollux en Joyride liggen hier inmiddels ook. Het is een fijn weerzien met de bemanning van Joyride, hun gasten zijn hier van boord gegaan en ze zijn erg geïnteresseerd naar onze versie van het spannende anker avontuur in Finisterre. Even later worden we uitgenodigd door Hein aan boord van de Pollux. Hein vaart solo we hadden al een paar keer naar elkaar gezwaaid op andere ankerplaatsen, maar nu zitten we met z’n allen te borrelen bij Hein aan boord. Ook daar wordt het anker avontuur nog even herbeleeft, we kunnen er gelukkig uiteindelijk allemaal om lachen.

De volgende ochtend bezoeken we het plaatsje Combarro. Je zou het van een afstandje niet zeggen maar het is er gezellig en pittoresk. Voorbij de havenkom loop je verder over het marktpleintje en beland je in het karakteristiek dorpje.

Herreos genaamd om mais in te drogen
De terrasjes aan het water tussen en onder de Herreos brengt je terug in de tijd.

Het is net of je in de middeleeuwen beland met de smalle steegjes met veel Herreos aan de waterkant. Visser maken hier hun netten en drogen de sardines terwijl de dames de schelpen bij elkaar harken bij laag water. Ook hier spelen ze in op toerisme maar dat gevoel krijg je niet als door de steegjes langs het water loopt. De stenen huisje bestaan uit 2 verdiepingen boven het woondeel met balkon en onder een schuur of winkeltje hoe mooier het balkon hoe welvarender de mensen waren.

Welvarend balkonnetje!

Vigo

Cabo Pequeñto

Na een bakje espresso lopen we terug via de supermarkt weer naar het strandje waar Myott op ons ligt te wachten. Het is tijd voor de volgende Ria, wel 15 mijlen varen. Het rif gaat eruit en de grote kluiver trekken we erbij en varen met 7 knopen snelheid met onze ideale koers de baai uit. Als we de kaap ronden moeten we nog een stukje aan de wind om onze ankerplek te bereiken. We gaan best even schuin en horen een raar geluid, een harde tik, maar we kunnen het geluid niet thuisbrengen. Niet veel later komt er een mooie windvlaag, het water is hier vlak en met wat oploeven vangen we de vlaag mooi op maar we kunnen niet voorkomen dat het water door het gangboord spoelt.
Ineens “Kling Kedoenk…” en de grote kluiver zakt een meter naar beneden. Snel sturen we in de wind en starten de motor. Oprollen van de kluiver blijkt niet mogelijk, we trekken voor nu het hele zeil maar naar beneden. Er blijkt niks kapot, we missen wel de harp waarmee de kluiver aan de val hoort vast te zitten….! Niet veel later liggen we weer rustig voor anker in een prachtige baai met veel strand en natuurschoon. “Enseada Da Barra”

We liggen hier zo fijn dat de dagen voorbij vliegen met niks doen. Voor mij is dat een nieuwe ervaring niks doen en je toch relaxed voelen. Akko pakt allemaal kleine klusjes op die nog op de lijst staan maar geen prioriteit hebben. Zoals scherpen hoekjes van de tafel en het schuifluik waar je regelmatig aan stoot of de verstuivers 1 voor 1 schoonmaken en weer terug plaatsen. Het water is hier zo helder dat je het anker ziet liggen op 7 meter diepte. Koud is het ook Akko monteert de schroef van boegschroef terug in zijn wetsuit maar komt bibberend als een rietje weer boven. Ik wacht wel tot de zee temperatuur aangenamer wordt als we meer naar het zuiden varen. S’avonds worden we op gehaald met de dinghy door Joyride om ergens een hapje te gaan eten. Het strand tentje gaat dicht maar de eigenaar wijst ons de weg naar een ander restaurant een stukje de heuvel op. Het is even zoeken en het ziet er gesloten uit maar het blijkt dat we enige klant zijn dat neemt niet weg dat we van harte welkom zijn. het blijkt een familie restaurant te zijn zoon en dochter in de bediening en moeders doet de keuken. We gaan niet vaak uit eten en die keren waren niet al te best maar 3x is scheepsrecht. Er komt een heerlijke grote pan paella met zeevruchten uit de keuken waar met z’n viertjes van smullen. Terug lopend naar het strand genieten we nog na van de smaak van de paella. We worden keurig thuis gebracht en gaan voldaan naar bed.

De volgende dag willen we eigenlijk naar de volgende baai we worden laat wakker omdat er die nacht een grote swell binnen kwam rollen en die tegen de ochtend pas af neemt. Tegen de avond denken we zo ver te zijn om het anker op te halen als we een berichtje krijgen van Joyride . CHOCTAW CHOCTAW this is JOYRIDE over. Of we een borreltje komen drinken om daarna naar het strand te gaan om te frisbeen en een spelletje kubb. Uiteindelijk zijn we met zn 8 en ontmoeten een nieuw stel dat net zo gek is als ons. Het is al lang donker maar de volle maan schijnt ons bij als we met hoofdlampjes het spel kubb spelen. En zo gaat er weer mooie dag met herinneringen voorbij.

Het spel kubb spelen bij maanlicht.

Cangas

Een fijne plek om even naar de kant te gaan als je voor anker ligt. De markt met veel vers waren is een aanrader! Als je naar Vigo wil pak je gewoon de ferry voor 2.25. Het enige nadeel van deze ankerplek zijn de golven die de ferry’s veroorzaken en die gaan af en aan van 07:00 tot 22:30. Toch blijven we hier 3 nachtjes, we hebben het erg naar onze zin met Joyride. In het donker een oud pand beklimmen wat dienst deed als slachthuis tijdens de dagen van de walvisvaart. Het bezorgt bij mij kippenvel en ik loop liever niet achteraan. We lopen over richels gaten en een hoop puin ik ben blij als we weer lantaarns zien en een normaal voetpad. Op de terugweg lopen we langs de vele verlaten panden wat gebruikt wordt als hangplek met muziek en een barretje we nemen een drankje en genieten van duizenden lichtjes rondom ons heen in Ria de Vigo.
De volgende ochtend komen Judith en Jonathan bij ons voor het ontbijt, ze maken kennis met de boterham met hagelslag en zijn meteen verkocht! Daarna gaan we boodschappen doen, bezoeken de lokale markt en komen bepakt en bezakt weer aan boord met verse vis! De volgende dag worden we uitgenodigd voor een late lunch om gebakken vis te eten op Joyride. Het is gezellig en hebben mooie gesprekken wat ons ook weer dichter bij elkaar brengt. Judith vind het tijd voor een ijsje, we springen met z’n 4en in onze Myott. Dit is echt over de limiet voor ons bootje, gelukkig is het maar een klein stukje naar het strand en zijn er geen golven van schepen. We lopen over de boulevard en Galicia komt tot leven, we lopen alle ijs tentjes voorbij want als judith iets in gedachten heeft krijg je dat er niet uit. “wat als dat ijs tentje nu dicht zit” zegt Jonathan?. Dat is gelukkig niet het geval en het was de wandeling waard, heerlijk ijs met zoveel keus en 2 bolletjes zijn er eigenlijk wel 3. We genieten van het ijs en omgeving als we terug lopen naar het strand. Het strand is bijna leeg en dan wordt het tijd voor een rondje frisbee. De mensen die er nog lopen zijn niet veilig het gaat nog maar net goed.

Vigo

De stad Vigo

Wij willen naar Vigo, eigenlijk alleen maar voor de Ikea! We pakken de ferry. Vigo is oud met veel vervallen gebouwen maar het centrum heeft wel iets, smalle straatjes met veel balkonnetjes, het is er best gezellig. Om de Ikea te vinden moeten we nog wel 3 km lopen, eerst bergopwaarts. We komen aan bij een shoppingmall en zien blij de bordjes “Ikea”! We komen uiteindelijk bij een balie uit, “Where is the ikea?” vragen we, “This is the online Ikea servicedesk” zegt de man. Eén grote teleurstelling dus, er is verder geen ikea zoals wij dat kennen. “Al the way for nothing”. Niet helemaal, we vinden een binnenband voor de fiets van Jonathan, gelukkig is er nog iemand die blij is en dat verzacht onze teleurstelling.
Ook deze keer zijn we weer blij zodra we de stad uit zijn. Als wij terug varen met de ferry heeft Joyride inmiddels hun anker opgehaald en is alvast naar de veelbelovende kitespot gevaren. Wij volgen uiteraard en komen aan in het donker, wel weer spannend, tussen al die mosselbanken en ondieptes door. We varen langzaam richting onze vrienden op de Joyride, ze zien ons niet door alle lichtjes op de achtergrond waardoor onze navigatieverlichting moeilijk te onderscheiden is. Als we heel dichtbij zijn hebben ze het pas in de gaten en zijn wij nu opeens het spookschip voor hun wat uit het niets komt opdagen. We drukken voor het schrikeffect nog even op de toeter.

Zomaar een flat in Vigo

San Simón

We worden wakker na een heerlijk rustig nachtje, het is zo stil hier dat het even leek of we gewoon in een huis sliepen. We liggen achter het eilandje San Simón, helaas mag je daar alleen op met een vergunning en alleen met een boot vanuit Vigo die regulier naar het eilandje komt. Verder is het hier prachtig, een bijzonder fenomeen is dat het vanaf een uur of 13:00 gaat waaien en het neemt weer af in de avond. Een rustige ankerplek maar intussen is het ook een geweldige kitespot! Het blijkt dat alleen de locals het weten en wij nu toevallig ook. Het is wel een spot voor gevorderden er mag daarom ook geen les gegeven worden. Ik kijk het even aan terwijl de mannen los gaan. Voor mij is het te spannend, te veel obstakels die er waarschijnlijk niet zijn maar wel in mijn beleving. De volgende dag waait het nog harder en is er mist. Ik had mezelf helemaal opgepept om te gaan kiten vandaag maar Judith en ik besluiten om te gaan wandelen en de mannen hun gang te laten gaan.

1e kite dag
2e kitedag de mist die ook 25 knopen wind mee brengt komt vanuit de ria.

Hierboven op de berg heb je een mooi uitzicht over het dal, je ziet de mist binnenkomen vanuit de zee door de Ria. Daar ergens tussen de mist varen Akko en Jonathan in 25 knopen wind. Judith en ik willen dolgraag kiten maar zien ook het gevaar dat ons dan tegenhoudt. Het is een gevecht met onszelf tussen al die mannen die zich moeten bewijzen. We voelen ons dan niet op ons gemak. In de bergen vinden we rust, er is hier nauwelijks wind je ruikt het bos en de geur van eucalyptus. Als we teruglopen langs het dorpje zie ik in de tuintjes boomgaarden van appels, peren, citroenen, druiven en zelfs kiwi’s . Maar ook veel groente soorten. Als we nieuwsgierig over een muurtje kijken zijn ze er druiven aan het plukken. Het moet er grappig hebben uitgezien want de man komt naar ons toe en geeft ons beiden een grote tros druiven. Zo zoet, het lijken wel snoepjes, al snoepend lopen we verder. Wat is Galicië toch mooi!

Helemaal links van de foto is het mist fenomeen en hier is het nog helder.
Deze foto is dezelfde dag genomen als de foto hierboven.

We vinden ook de route waar de wandelaars en fietsers die naar Santiago de Compostella gaan langskomen. Een muur van sint jacobsschelpen met daarop een tekst geschreven of geschreven briefjes maar ook allemaal kleine spulletjes, zelfs schoenen die ze achterlaten als herdenking. We staan hier een poosje te kijken en het voelt intens, elk persoon die hier iets heeft achtergelaten is er een van de vele emoties, dat kan verdriet, geluk of eenzaamheid zijn.

Eerbetoon aan de pelgrims!

We zien een catamaran binnenkomen niet wetende dat dit de Tabee is maar de volgende ochtend liggen ze naast ons, het zijn Frank en Lisa met hun kinderen. Frank kan wel wat hulp gebruiken met zijn SSB radio installatie, we worden gelokt met pannenkoeken. Het probleem wordt opgelost en we komen er achter dat Frank ook van kitesurfen houdt. De volgende ochtend hebben we nog even contact met Joyride, zij willen graag toch alvast verder naar het zuiden desnoods alleen op de motor. Wij besluiten om te blijven omdat het pal tegen is en de zee ons inziens nog heftig. We gaan ze vast weer zien in Porto of verderop!
Frank en Akko hebben een speeluurtje, ze willen gaan kiten maar komen al snel terug omdat de wind op het strand niet genoeg is. Maar waar wij nu voor anker liggen lijkt het wel goed te zijn. De ultieme uitdaging om de kite op te laten vanaf het dek van de Tabee, een catamaran. Dit gaat super goed en ze weten van geen ophouden!

Het is even puzzelen om de lijnen goed uit te lopen, dat moet wel in 1 keer goed gaan straks..

Baiona

We verlaten San Simón om weer dichter bij de zee te komen, 17 mijlen tegen de wind in. De eerste mijlen is dat geen probleem maar hoe dichter we bij de kust komen hoe hoger de golven. We vallen soms helemaal stil en gaan niet harder dan 3 knopen, het duurt tergend lang. Het is totaal niet comfortabel en we moeten ons er echt even overheen zetten want dit hadden we niet verwacht. We kruipen zo dicht mogelijk langs de kant van Vigo om de luwte wat op te zoeken en de golven te ontwijken. Baiona is de de plek waar we heen gaan, dicht bij de kust maar nog wel redelijk beschut zeggen ze. Er is een smalle passage waar je doorheen kunt om af te snijden, anders moeten we nog 3 mijlen omvaren. We wagen het erop, de Tabee met Lisa en Frank is ons een paar uren eerder voorgegaan. Ik zie van een afstandje alleen maar brekers en totaal geen doorgang. Hoe dichterbij we komen hoe spannender, de golven zijn hoog en met slechts 3 knopen snelheid en links en rechts brekers moeten we zorgen dat we er mooi strak doorheen gaan. Als we kunnen afbuigen om de smalle doorgang door te varen krijgen we ook een grote duw van een swell mee die naar binnen draait, opeens uit het niets zitten we op een megagolf en van 3 knopen varen we ineens 8 knopen al surfend van die golf af. Het water schiet links en recht bij de boeg weg, nu moeten we goed koers houden, omdraaien is geen optie meer. De golven slaan links en rechts tegen het rif kapot en de palen die op de rotsen staan moeten we aan stuurboord houden. We zijn er doorheen en alle onrust is verdwenen, we kijken elkaar aan. “Ik vond het dit keer best spannend” zegt Akko lachend met een bedenkelijke frons.

Bij het zoeken naar een ankerplekje worden we gewaarschuwd om niet meteen van boord te gaan, er zijn eerder wat schepen op drift gegaan. Het ging net goed, de eigenaren waren net op tijd terug om een aanvaring te voorkomen. Ons anker pakt ook niet meteen en de ketting zit ook nog in de knoop in de ankerbak van al dat op neer gaan. We doen een nieuwe poging en we zitten dan wel direct vast. Het waait stevig en besluiten meteen een 2e anker uit te zetten tegen het gieren. We liggen muur vast!

Wash up!

Tijd om naar de kant te gaan. Er is een wasserette, na 3 maanden de was met hand te hebben gedaan kan ik de verleiding niet weerstaan. We gooien alle 3 de machines vol en gebruiken beide drogers, want het regent, wat een luxe opeens.
We gaan in de tussentijd wat eten in een lokaal eettentje, La Marina, waar veel zeilers komen. Verder is er niet veel open op maandagavond. Het eten is er goed en voor 7 euro heb je een hamburger met een doorsnee van wel 25 cm. We vragen of ze de frietjes krokant willen bakken en ook dat wordt deze keer begrepen. Het is zoveel dat we de halve burger maar meenemen.

Een hamburger voor 2 personen vertelde de serveerster, hij is zo groot dat een heel gezin er van kan eten.

We gaan terug naar onze boot het is nog een hele kunst om de schone was weer droog over te krijgen, het regent en het waait inmiddels lekker door. Het wordt een nacht met rukwinden van meer dan 35 knopen, van slapen komt niet veel. Ik steek mijn hoofd boven het luik, het regent en zie dat onze achterbuurman van ons wegdrijven bijna de baai uit. Tegen de ochtend neemt de wind af en vallen we in slaap. Ook de volgende nacht is voor mij een drama, er staat nu een aardige deining in de ankerbaai en we zwenken heen en weer waar ik echt niet van kan slapen. Akko slaapt op de bank in de kajuit en heeft ook niet heel goed geslapen. Ik ben er aardig klaar mee met die gebroken nachten en Akko probeert er dan ook alles aan te doen om het weer comfortabel te maken. We proberen met een hekanker de boeg van het schip recht in de deining te krijgen en dat lukt. Wat een verschil! We gaan nu nog maar een beetje op en neer en dat kan ik prima verdragen. Heen en weer is echt heel vervelend. Akko gaat naar de kant voor boodschappen en voor een praatje bij andere schepen en laat mij lekker slapen.

We liggen hier te wachten op een goed weer venster om weer verder naar het zuiden te varen. Lijkt steeds lastiger te worden omdat de wind steeds vaker en langer uit het zuiden komt. Toch denken we vrijdag weg te kunnen en mocht het mee zitten proberen we een grote afstand af te leggen door 2 nachten door te varen tot Lissabon.

Spaanse Ria’s Deel 1

A Coruña

Aankomt in de baai van A Coruña

Als we de baai invaren worden we verwelkomd door de hete Spaanse zon. A Coruña is makkelijk aan te varen, er zijn verschillende marina opties, maar aan de linkerkant in de baai is een prachtige ankerplaats,”Ensenada de Mera”. Er liggen hier nog maar twee andere zeilboten dus plek genoeg en we zoeken een mooi plekje uit om ons anker in vast te trekken. De zeilpakken worden ingeruild voor een zomers kleedje! “Wat een weelde” zegt Akko. Alle luiken en poorten gaan open en onze windscoop drukt de muffe Engelse lucht de kajuit uit. Voor het eerst missen we de bimini, zolang spannen we maar even een zonnedoek boven de kuip, met een drankje erbij evalueren we zeer voldaan onze oversteek!

Overdag is het hier een komen en gaan van bootjes en strandgasten. Het is zo druk op het strand dat je het lawaai van de mensen kunt horen, de rotswand weerkaatst het geluid richting de zee. Tegen de avond gaat iedereen tegelijk naar huis en is het ineens rustig, nu hebben de ankergasten de baai voor zich alleen.
De volgende ochtend komt zeilschip “Nortada” aan met Carmen en Klaas Huitema met hun 2 kinderen aan boord, vanuit Camaret sur Mer. We hadden eerder contact met hen toen we beiden nog in Engeland lagen, zij op de Scillies en wij in Falmouth, tot een ontmoeting was het nog niet gekomen. Ze komen al snel met hun bijboot bij ons een fris drankje halen. Het is fijn als je even met elkaar kunt bijpraten over de ervaringen tijdens de oversteek, ze waren zelf best moe, maar de kinderen bruisten van de energie dat ze bij ons aan boord niet goed kwijt konden, na een uurtje is de familie snel het strand opgegaan.

Ensenada de Mera met op de achtergrond A Coruna

Wij hebben nooit zo’n haast om na aankomst meteen aan wal te gaan, we nemen graag de tijd om de nieuwe ervaringen te verwerken en tot rust te komen voordat we ons in de drukte mengen. Op Zondagmiddag, precies 7 dagen na ons vertrek uit Falmouth gaan we aan wal, dit keer maar eens roeiend. Niet veel later zwalken we door de straatjes van het dorp, we lijken wel dronken, we hebben echte zeebenen!
Dit dorpje heeft voor ons niet zoveel te bieden, het is vooral toeristisch voor de badgasten en op Zondag is de Supermercado netjes gesloten. Gelukkig bevalt het ons prima aan boord en we hebben ruim voldoende voorraden, na het eten van een ijsje op een spaans terrasje met de nodige rokende Spanjaaren zijn we binnen 2 uurtjes weer terug op het strand waar ons bootje ligt. We drinken wat en eten wat slappe spaanse frietjes met kipstukjes bij het strandtentje en roeien tevreden naar huis.

We vervelen ons geen moment al zou je dat wel kunnen denken. Zo ben ik een hele dag bezig met de was en Akko duikt er regelmatig in, gewapend met duikbril, schuurspons en krabber om het onderwaterschip schoon te maken en te inspecteren. Akko komt er achter dat de hele romp zo goed als geen aangroei heeft, maar het schroefaslagerhuis zit bomvol met scherpe zeepokken. Dit is het enige stukje waar geen CopperCoat op zit en we vragen ons af waarom eigenlijk niet, na wat krabben en steken is het weer schoon, maar met deze enorm voeding rijke wateren zal Akko deze oefening regelmatig moeten herhalen om de spoelpoorten open te houden.

De volgende ochtend wordt ik wakker met een raar gevoel dat mij overheerst. Ik ben niet gezellig en ik loop de hele dag met mijn ziel onder m’n arm mezelf af te vragen waarom dat zo is.
We liggen hier fantastisch, de zon schijnt, wat heb ik nou te klagen? Ik snap er helemaal niks van. Aan het einde van de dag valt dan het kwartje. Ik dacht dat ik mezelf nu wel onderhand zou kennen, maar dat valt dus best tegen. De overtocht heeft mij veel meer gedaan dan dat ik in eerste instantie dacht. En dat komt er pas uit zodra ik echt tot rust kom. Dat is dus pas na 3 dagen ….onzekerheid, spanning, nieuwe situaties, allemaal prikkels die bij mij heel heftig binnenkomen en tijd nodig hebben om te worden verwerkt.
Toen ik dit dan in de gaten had was het vervelende gevoel ook verdwenen.

Onze buurmannen van SV COLON uit Noorwegen dagen ons uit om een spelletje Kubb te komen spelen op het strand. Met de nodige versnaperingen aan boord van MYOTT zeilen we ditmaal naar het strand, uiteindelijk hebben we 4 teams, Noren, Zweden, Duitsland en HOLLAND! Het wordt erg gezellig en er worden plannen gesmeed om over een aantal dagen, allicht gezamenlijk, te vertrekken naar Camarinãs.

Zelfde Ria, van iets hogerop.

De volgende dag besluiten we maar eens echt naar het centrum van A Coruña te gaan, dat ligt aan de andere kant van de Ria en Akko komt met het briljante idee om dit zeilend te gaan doen met Myott, we nemen de roeispanen wel mee maar er is geen plek voor het motortje. Het is bijna 3 mijlen varen en de wind is goed, in het ergste geval moeten we wat roeien zegt hij.
We gaan lekker, maar zodra we onze hoek van de baai uit zijn wordt de wind minder en de swell vanuit de zee is best enorm, onze Walker Bay heeft niet echt goede zeileigenschappen maar na een dik uur bereiken we dan toch de breakwater aan de overkant. Op dat moment varen er net 3 enorme sleepboten naar buiten die netjes om ons heen varen. “Die sleepboten gaan vast niet voor niets naar buiten” zegt Akko, “voorlopig blijven we wel wat aan de kant”. Een half uur later ofzo, komen ze weer terug met een enorm vrachtschip op sleep en wij zitten nog heerlijk te ploeteren. We besluiten dan toch maar een tandje bij te zetten met de roeispanen. Het blijkt dan nog een halve mijl roeien en volgens Akko hebben we de stroom iets tegen. We roeien omstebeurten, voor mijn gevoel komen we niet vooruit en als ik de peddels maar voor de helft van de tijd goed heb staan ben ik er wel klaar mee. Akko roeit het laatste stuk naar de oude haven en we parkeren Myott recht onder het havenkantoor.

Oude haven A Coruña

Het is inmiddels al half 4 maar de stad is uitgestorven, we blijken voor de verandering veelte vroeg. We realiseren ons dat de terugweg ook wel 2 uren zal kunnen duren, wanneer de restaurants pas om 8 uur openen gaan dan is uitgebreid tapas eten allicht niet zo een goed plan. We lopen ons rondje door de stad maar komen er helaas alweer snel achter dat de stad niks voor ons is, geef ons maar een ankerplekje. We vinden gelukkig een eettentje waar de vrouw van de bartender ons voorziet van wat te eten, op een lege maag terug roeien gaat niet lukken. Het is geen culinaire hoogstandje maar goed genoeg.

Bij terugkomst op Myott zijn we een fles aceton, zonnebril en vishaakjes rijker. Akko ziet in zijn ooghoek een klein jacht de box uit varen, Akko maant mij op te schieten en we peddelen snel bij de steiger weg. “snel! Zwaai met het landvast!” Ik gooi al mijn charmes in de strijd en de beste man raakt helemaal in de war maar draait zijn scheepje bij om het lijntje aan te pakken. Akko roept met een glimlach :”Ensenade de Mera”, de schipper zegt: “No problem”, en we kijken elkaar verbaasd aan hoe we dit nu weer voor elkaar hebben gekregen. Deze aardige Spanjaard gaat ons thuis voor de deur afzetten! 45 minuten later gooien we los, we geven hem 10 euro voor de brandstof maar dit neemt hij absoluut niet aan, ons kaartje wil hij wel graag!

Watertaxi! Like a Boss!

Wat een avontuur en we zijn ruim voor donker weer thuis, daar moet op gedronken worden! Niet veel later komen onze Zweedse buren van de Joyride voor een praatje. “We blijven niet lang hoor, we moeten nog eten”, enfin!, het werd heel gezellig, inclusief rondleiding en een demo van Akko zijn nieuw geïnstalleerde SSB radio zender.

De volgende ochtend ligt net als wij ook Joyride nog voor anker, de Noren en Duitsers waren verstandiger en zijn op tijd naar bed gegaan, zij zijn reeds vertrokken richting Camarinãs. Joyride komt ons gedag zeggen en varen een half uurtje eerder uit dan ons.

We varen samen met Joyride op!

Wij vertrekken om 11:00. Als we de baai uitvaren is er nauwelijks wind dus tuffen we nog even door op de motor. Het is bijna 50 mijlen, dat kan zomaar 10 uurtjes duren. Tegen twaalven zien we wat rimpeltjes op het water, de wind zal naar verwachting steeds meer gaan worden tot 20 knopen. We hijsen onze favoriete zeilen en varen een comfortabele ruime koers, in de verte zien we Joyride. In theorie kan Joyride veel harder dan ons, het schip is 53 voet met enorm veel zeil, maar met constante zeiltrim en geduld komen we heel langzaam dichterbij. Na 25 mijlen halen we ze in. Zij kiezen ervoor om meer voor de wind te varen waar wij liever afkruisen. We gaan dan harder maar leggen een langere afstand af, als je dit goed doet maakt het niks uit, maar het is een stuk comfortabeler aan boord.

Camarinãs

Het is een geweldige zeildag en onze Choctaw is goed op snelheid, we verbazen ons steeds weer! De wind is lekker stabiel en het waait zo ongeveer 15 knopen, alleen als we tussen de kust en een eilandje doorvaren trekt de wind iets aan. Het is een wereld van verschil met Engeland. Zo relaxed hebben we nog niet gevaren sinds we onderweg zijn. Bij Engeland zit er altijd een depressie op je hielen.
We draaien de Ria van Camarinãs binnen als de zon al laag staat, zodra we de vuurtoren voorbij zijn trekt de wind aan tot boven 20 knopen, het water is vlak en we schieten met dik 8 knopen al slalommend langs de visboeien naar binnen. We strijken de aap zodra we hoger aan de wind moeten varen om zolang mogelijk zeilend op ons doel af te kunnen varen in de vlakke baai.

Aankomst in Camarinas

Camarinãs

We gooien ons anker uit bij schemer. Het pakt niet meteen waardoor we dichter op onze achterbuurman komen te liggen. We doen een 2e poging, Akko haalt het anker op terwijl ik zachtjes naar voren blijf varen. Akko zegt: “We hadden al los moeten zijn maar we zitten muurvast”. Inmiddels is het donker en dat helpt niet mee. Het anker blijkt aan een oud visnet vast te zitten wat het heeft opgepikt van de ondiepe bodem. Veel touw en net, met een paar ferme halen met het scherpe mes laat het los “We zijn los!”. We laten ons eerst even op de wind wegdrijven voor we de schroef in werking zetten om er zeker van te zijn dat we het visnet niet ook met de schroef oppikken. Een stukje verder graaft het anker zich gelukkig meteen in en om 21.30 kan de motor uit.

Onze Noorse en Zweedse vrienden komen de volgende dag voorbij met de dinghy. Er is vanavond Fiesta in het dorp, of we dan ook mee gaan, maar ze gaan nu eerst even mosselen rapen. We worden uitgenodigd om mosselen te eten op de Joyride, ze hebben zoveel mosselen dat we we moeten helpen met opeten. Judith heeft ze gekookt in een heerlijke bouillon met een goede scheut witte wijn. We eten er met z’n zessen van tot we niet meer kunnen, ze zijn echt lekker, zo vers hebben we ze nog nooit gehad! Er moet gezwommen worden vinden ze, ik zeg nog “oh, wat jammer, ik heb geen bikini mee” waarop Judith zegt: “die heb je toch niet nodig” en voor we het in de gaten hebben staat iedereen poedelnaakt op het dek en springt de zee in. Akko en ik kijken elkaar aan en voelen ons een beetje ongemakkelijk, dit hebben we al lang niet meer meegemaakt. Zonder enige schaamt en niks aantrekken van de omgeving.

Feest in Camarinãs,
Overdag horen we harde knallen, ze zijn vast aan het oefenen voor het vuurwerk voor vanavond denken we. Na ons mosselfeestje gaat iedereen zijn eigen weg en zien we elkaar in de avond wel weer. Wij gaan groentes en fruit halen bij de Fruiteria, de eerste keer sinds Falmouth. De dame in de groentewinkel vertelt ons dat de fiësta pas echt rond middernacht begint, ze kan niet wachten.
We stappen allemaal in ons eigen bijbootje en ontmoeten elkaar in de vissershaven. We bewegen langzaam mee me het feestgedruis wat ook echt nog op gang moet komen. Veel jonge kinderen met hun ouders en ouderen die een dansje draaien. Er is een leuk programma met live optredend. Onze Salsa en Jive skills komen langzaam weer terug, maar we moeten wel weer op gang komen. Als om middernacht de kleintjes met opa en oma naar huis gaan, is het tijd voor de veel belovende DJ, dit viel behoorlijk tegen en als het ook nog eens begint te regenen loopt de boel helemaal leeg. Rond 2 uur houden wij het ook voor gezien en varen in de donkere nacht terug naar onze huis.

Er is harde wind voorspeld die een paar dagen zal gaan aanhouden. Ons anker houdt prima maar zoals vaak ervaren slingeren we bij harde wind en golven dan flink heen en weer. Tijd voor wat experimenten met de andere 3 ankers die we aan boord hebben. We varen voorzichtig schuin link en naar voren en gooien ons 2de CQR anker uit. Het pakt totaal niet, we doen nog twee pogingen, maar helaas. De vierde poging is voor ons aluminium Fortress FX23 anker, Akko gebruikt nu ons bijbootje om het exact neer te leggen waar we het hebben willen. Ik begeleid de lange lijn terwijl Akko het anker naar zijn plek vaart. Na 2 pogingen blijkt dat het dikke zeewier het anker tegenhoud in de grond te haken.
Het is tijd om onze troef in te zetten. We halen ons Mantus stormanker van 25kg voor het eerst uit het vet. En dat werkt bij de eerste poging, de trekhoek is niet eens ideaal, maar dit nieuwe anker van Mantus zet als een bunker. Hadden we dat maar meteen gedaan! Door dit 2de anker hebben we een driehoek gemaakt en wij zitten nu vast aan één hoek daarvan dat als draaipunt werkt en het zwieberen is voorbij.
Een stuk comfortabeler gaan we de nacht naar 2 september in.

Kite-kriebels

Voorbereidingen in volle gang

Het is leuk om te merken dat er een soort van cruisers community ontstaat. Je hebt vaak dezelfde interesses en leert van elkaar en helpt waar gewenst. Zo hebben wij veel internetdata waar we niet doorheen komen, we zetten een sterke hotspot op waar iedereen gebruik van kan maken, tijdens stormdagen blijft iedereen toch lang binnen zitten en dan is goed internet een uitkomst.

Jonathan en Judith blijken ook van kitesurfen te houden. De mannen gaan dus kiten, ze zullen het wel even voordoen……, Judith en ik gaan eerst maar even een wandelingetje maken vanaf het strand, wij kijken het nog wel even aan. Jonathan en Akko schieten het water over maar het is best vlagerig en regelmatig is er net even te weinig wind. Akko heeft daar rekening mee gehouden, maar Jonathan heeft eigenlijk een te kleine kite en board gekozen en kan daardoor moeilijk hoogte houden en hij landt een uur later ploeterend op een ander strand benedenwinds. Akko gaat lekker, maar besluit na een poosje een downwinder te maken naar Jonathan, alles gaat goed, totdat Akko vindt dat hij vanaf dat strandje wel even upwind zal gaan naar het strand waar onze bootjes liggen. Na wat geploeter komt hij in de windzone, nog 2 keer stevig aanzetten en hij staat op de plank, maar opeens “Poef!!” er is iets stuk, de kite ligt in het water en Akko begint de lijnen op te rollen en trappelt langzaam richting het strand.
Judith en ik zien dit geploeter van de heren een poosje aan en besluiten de bijboot met 15 pk van Joyride het strand af te duwen, met vereende krachten schuiven we de zware boot van het strand en door de branding. We peddelen eerst wat weg naar dieper water voordat we de motor kunnen laten zakken en starten. Akko zien we drijven op zijn kite en Jonathan blijkt al aangespoeld te zijn. We komen als geroepen. Akko heeft voorbeeldig de lijnen al opgerold en kan zo alles aangeven en hij klimt aan boord. Judith en ikzelf zijn erg trots op onze rescue missie “Girlpower”!!!

Lekker Kituh jonguh! Volle bak! Akko gaat helemaal uit z’n dak.

Finisterre!

Er schijnt morgen een mooi moment te zijn om naar Finisterre te varen. We hebben om 9 uur een radiomeeting op kanaal 69 van de marifoon om de plannen met elkaar door te nemen en de interpretatie van de weersvoorspellingen met elkaar te delen. Unaniem wordt besloten dat we rond een uurtje of 9 de ankers lichten. Tot de middag zal de wind goed zijn en precies voldoende om Cape Finisterre te ronden. Vanaf Finisterre zijn de voorspellingen voorlopig gunstiger om makkelijker zuidwaarts te gaan.

Wij vertrekken natuurlijk weer als laatste en hebben aardig wat werk om de 2 ankers boven water te krijgen. We hijsen de zeilen al voordat we los zijn en varen de baai helemaal zeilend uit. We hebben een mega deining met ruim 25 knopen wind. We gaan hard, alleen op onze kleine kluiver en bezaan gaan we dikke 7 knopen en tikken zo nu en dan de 8 aan. Ondanks de deining en de harde wind wat op deze koers niet voelt als 25 knopen wind, zijn we in ons element en hebben weer een fantastische zeildag op Akko zijn verjaardag. Zoals verwacht is de wind op zodra we de Cabo Fistera ronden, de doorgaans ruige kaap ligt er vredig bij. De dolfijnen maken het plaatje compleet en het is geen straf om voor de laatste mijlen naar de geplande ankerplek de motor bij te zetten.

De mannen van de SY Colon!

Windstil en warm in een mooie ankerbaai, er staat geen zuchtje wind, een vreemde gewaarwording als het net op zee nog 25 knopen waaide. De ankerketting hangt recht naar beneden en we genieten van het uitzicht. Het wordt een heerlijk rustig nachtje zeg ik tegen Akko, de was hangt te drogen, Akko zwemt wat om en onder de boot, er heerst totale ontspanning. s’Avonds eten we gezamenlijk met de bemanning van Joyride en Colon in het stadje. Bij terugkomst op het strand zijn we allemaal weer blij verrast dat onze bootjes er nog liggen. Wij halen snel de appeltaart en wat drankjes op met Myott, denken we, maar als we terug varen naar het strand horen we gefluit en gejoel en we komen er achter dat we een heel verkeerde kant op varen, zo donker was het. Op het strand aangekomen hebben ze de kleinste dinghy omgetoverd tot loungebank, we zitten strak tegen elkaar met de voeten in de dinghy om de strandbeestjes te ontlopen. De appeltaart valt in de smaak en we drinken er 1 of 2 of… op Akko zijn verjaardag.

Gezellig met z’n 8en knus in de kleinste dinghy op het strand van Finistere

Het wordt wel na 1 uur als we weer terug op Choctaw zijn, het geslaagde feestje is voorbij. De was is bijna droog en ik haal het meeste naar binnen. Het is bladje stil, het water super vlak, je hoort de vissen spetteren. Lekker slapen.

Half vijf, we worden wakker van de beweging en het gewapper van het zonnekleed. Akko doet in zijn onderbroek een rondje over het dek, haalt het zonnekleedje weg en ruimt wat op, het is pik donker, de wind trekt snel aan. Ik kom in pyama ook even kijken, Akko moppert wat, kan zijn ogen nog niet goed open houden maar zegt tegen mij dat ik wat meer kleren aan moet trekken. Haha, jodokus. Akko trekt zijn korte broek en trui ook maar aan en klimt weer aan dek.
Schrik!!!! Het zand springt uit zijn ogen, Joyride komt nu wel heel snel heel dichtbij. Ze liggen bovenwinds en wij liggen in hun pad, 53 voet lang en van staal. Gelukkig is er inmiddels wel wat beweging aan boord en we horen luide onverstaanbare klanken maar of en wat ze gaan doen is nog niet duidelijk. Het ziet er uit als een spookschip.
We starten rap de motor, niet dat we veel kunnen doen want dingen ontwikkelen zich nu heel rap en er is geen tijd om iets met ons anker te ondernemen. We zijn net een hond aan een korte riem, 30 meter links of 30 meter rechts, welke hoek moeten we straks kiezen om de dans met Joyride te ontspringen? Het waait inmiddels 30 knopen en de golven doen hun best.
Nog 10 meter slechts, ze liggen dwars voor ons, wanneer Joyride gang krijgt met een half opgehaald anker versierd met een enorme bos kelp-wier.
Ze verdwijnen in de nacht en wij blijven wiebelend, ietwat geschokt achter.
We spreken ze via de marifoon, ze zijn niet minder geschokt met welgemeende excuses.

Wij zijn inmiddels dus best wakker en liggen alles behalve comfortabel op dit voorheen idilische ankerplekje, we willen hier weg, dat is zeker, maar het is donker en ons anker zit wel lekker goed vast. Dat is toch een soort van stabiele situatie. Wanneer we nu het anker lostrekken weten we niet in welke situatie we terecht komen, we zijn het er beiden over eens dat we beter kunnen wachten tot zonsopgang rond een uur of 8. We besluiten om voor de veiligheid nog eens 10 meter ketting te laten gaan en de klauw op de ketting te zetten om de ankerlier te ontlasten.
Alle zintuigen staan voorlopig op scherp, van slapen is absoluut geen sprake. We vinden het nog steeds best spannend, het gaat buiten echt te keer, we meten vlagen van boven de 35 knopen uit wisselende richtingen, de boot helt soms en slingert heen en weer, we zijn wel erg trots op ons oude CQR anker dat op de bodem zich schrap zet. Voor de afleiding zet ik maar een potje thee en vouw de was op.
Zodra het schemert hijsen we ons in de zeilpakken met de reddingsvesten en bereiden ons goed voor. Het is nu vloed en 9 meter diep, voor het eerst halen we ruim 40 meter ketting binnen met de handlier, om de beurt doen we een stukje. Eindelijk zijn we los, ik moet goed gas geven en naar links sturen om niet weggezet te worden. We verhuizen naar een inham die volgens de almanak beschut ligt bij NO-wind, ca 4 mijlen varen. We varen de relatief smalle baai binnen en gaan zo dicht mogelijk naar de berg zodat we beschut liggen. Als het anker pakt is het eindelijk weer rustig. Inmiddels is het 10 uur als wij na een kopje thee en de laatste stukjes appeltaart weer kunnen gaan slapen.

Van bovenstaande belevenissen hebben we helaas geen foto’s, daarom maar een foto van de heldin van het moment.

Plaatje van een CQR anker. Niet heel modern maar nog steeds betrouwbaar.

De Golf van Biskaje!

Vanuit Falmouth, de springplank naar het zuiden.

We liggen alweer 5 dagen heerlijk aan de top van de River Fal, verder kunnen we niet zonder droog te vallen. Er liggen verschillende pontons waar je kunt aanmeren, we kiezen voor de meest verre de rivier op die wel 6 mijlen landinwaarts ligt. De perfecte plek om beschut de vele stormen aan de kust te vermijden en om ons klaar te maken voor de eerste echte oversteek. Met Myott doen we boodschappen bij de Tesco in Truro die nog eens 2 mijlen verder de rivier op is. We stappen letterlijk uit ons bootje de supermarkt binnen. De volgeladen kar duwen we naar de rand van de parkeerplaats tegen het hek om Myott vol te laden. “Kan ik er nog wel bij?” vraag ik aan Akko. We zitten vol en liggen een stuk dieper. “ja hoor” zegt Akko “ik heb een plekje voor je vrijgehouden”. We moesten ons ook wel een beetje haasten want dit deel van de rivier komt droog te staan en het was precies hoog water toen we anderhalf uur geleden aanmeerden. Halverwege op de terugweg naar de boot stoppen we in het plaatsje Malpas, we knopen ons bootje met voor 2 weken proviand vast aan de steiger en gaan naar het enige eet tentje in deze omgeving, The Heron Inn. De keuken gaat echt bijna sluiten, waarschijnlijk zagen we er hongerig genoeg uit, de kok zette het vuur weer aan. Het eten is lekker maar ik vraag me eigenlijk af waarom ik alweer Fish and Chips heb besteld want het komt mijn neus zo langzamerhand wel uit, vooral die groene erwten. We praten over het weer, Akko checkt nogmaals de laatste windsituatie op de golf zoals we dat al weken doen en tijdens het eten komt Akko tot de conclusie dat we klaar zijn hier, dit is ons laatste avondmaal in Engeland besluiten we, morgen is ons vertrek, hoe laat? Geen idee, zo snel mogelijk na de laatste voorbereidingen.

Met ons bijbootje naar de Supermarkt in Truro. Hopelijk drijft ze straks nog als we met de volle kar aankomen.
Gekregen van onze Engelse buren,( Mushy peas in blik) Die groene dingen blijven ons achtervolgen.

Akko wil voor vertrek graag de SSB radiozender aan de praat hebben, hiermee kunnen overal ter wereld gratis weerkaartjes worden gedownload. Niet zo snel en uitgebreid als met XyGrib via het snelle internet, maar voldoende om over de laatste verwachtingen van wind, regen en golfhoogtes te beschikken. Een jongensdroom lijkt uit te komen voor Akko, helemaal blij wanneer de Radiodate met David in Zeewolde op 7.095 Mhz LSB tot stand komt en dat dat ook nog eens luid en duidelijk overkomt. Het lijkt alsof we op Mars zijn beland met al die piepjes en geluidjes erbij, ik moet dan aan de ET Film denken.

SSB radio check! pppbbllieepbpp…… voor vertrek! Bedankt Toon PD0AAL voor de assistentie met de instellingen!

Intussen maak ik maaltijden voor onderweg, werk de laatste was weg en zorg dat alles goed vast zit, boven en onderdeks. Op het dek haal ik de huiken eraf sla de zeilen aan en berg zoveel mogelijk op wat we niet nodig hebben de komende dagen. Ik kan niks meer verzinnen op het vullen van de water- en dieseltanks na ben ik er klaar voor. Akko is tevreden over zijn radioskills tot dit moment en is ook zover. We gooien los en varen 3 mijlen de rivier af om bij Maylor Marina te tanken. Inmiddels is het al over achten, we eten nog wat en nemen een snelle douche. Nu moeten we toch echt gaan, voordat het donker is willen we de haven uit zijn. Het is al schemerig als we wegvaren, we hijsen de zeilen in de baai en zodra we buiten zijn is het pikdonker geworden maar gelukkig dat een paar uren later zoals verwacht de maan erbij komt die ons als een nachtlampje bijschijnt op onze koers naar Spanje.

Onverwachts hebben we een opstappertje aan boord. Na even te rusten vliegt ie weer weg.

De baai bij Falmouth varen we met 15 knopen wind en een redelijk vlakke zee uit, “zo houd ik het wel een paar dagen vol” denk ik. Schijn bedriegt want als we eenmaal het laatste stukje Engeland voorbij zijn is er geen land meer die voor ons de golven van de oceaan tegenhoudt en de wind neemt geleidelijk toe tot wel 25 knopen. Zo nu en dan zit er een monstergolf bij die je dan in het schemer van de maan ziet aankomen, ik slik dan even een keer, en na een reeks van kleinere grote golven komt de volgende als een donker gevaarte onder ons door. In het donker beleef je alles heftiger.
Die monstergolven nemen het niet zo nauw, ze tillen Choctaw op alsof het niks is en dan gaan de 16 tonnen weer naar beneden om in een dal te wachten op de volgende golf. We zijn echt onder de indruk, met de zee valt niet te spotten, je kunt je er maar beter op voorbereiden.

Nacht 1: Het is middernacht, Akko neemt de wacht en ik ga naar beneden om wat te slapen en kan ik eindelijk naar het toilet! Dat is geen succes, was ik maar een jongetje. Als ik eindelijk verlost ben van zeilpak, schoenen en reddingvest is het 5 minuten later, dan nog naar het toilet en als ik eindelijk zit wordt ook ik nu ook echt zeeziek. Ik ga meteen op bed liggen in de hoop dat het verdwijnt maar helaas. Ik smijt al mijn spullen die ik eerder had uitgetrokken de kuip in want binnen houd ik het niet langer vol. Buiten kleed ik me weer aan, gelukkig is de temperatuur best aangenaam, de zeeziekte trekt helaas voorlopig niet weg. “Zal ik dan maar gaan slapen?” vraagt Akko na een paar uren. Ik houd wacht en de stuurautomaat doet zijn werk, daar zit ik dan in het donker met monstergolven opgescheept, gelukkig houd de maan mij gezelschap. Ontspannen ben ik nog echt niet, dit is allemaal nieuw en daar helpt de zeeziekte ook niet bij. Na een paar uren komt Akko weer boven om mij af te lossen.

Ons stagzeil gebruiken we nog niet en zit vanaf het vertrek uit Falmouth vastgebonden aan de reling op het voordek, blijkbaar niet vast genoeg. Met elke duik die Choctaw maakt raakt het zeil losser en vangt het steeds meer water. We willen eigenlijk niet naar voren maar als het hele zeil buiten de reling hangt moeten we actie ondernemen. Akko is de held en gaat naar voren en trekt na 3 ferme pogingen het zeil weer op het dek en krijgt meteen ook een paar emmers zeewater over zicht heen. Ik hou hem goed in de gaten en knijp mijn billen samen, voor mijn gevoel duurt het een eeuwigheid voor hij weer veilig en wel in de kuip zit, helemaal nat maar toch heel nuchter dat het allemaal wel meeviel. Gelukkig is het zeewater hier al boven de 20 graden.

De zeeziekte blijkt bij mij ook van de andere kant effect te hebben, ik schraap alle moed bij elkaar om weer naar het toilet te gaan. Na gedane zaken pak ik op weg naar buiten meteen een scopoderm mee. Ik vind een fijn plekje onder de buiskap en Akko dekt me toe met een dekentje. Bij het krieken van de dag wordt ik wakker en de scopoderm pleister werkt en is het voor Akko ook weer een stuk gezelliger.

Dag 1 Het zonnetje schijnt de wind is wat gaan liggen en met 15 knopen hebben we het grootzeil, de bezaan en de grote kluiver opstaan. Fantastisch zeilweer, helemaal als we bezoek krijgen van een groep dolfijnen. Je ziet ze komen en schieten dan onder de boot door om hun rug te schuren tegen de romp om vervolgen voor de boeg uit het water te springen, ze krijgen er geen genoeg van. Ik kijk fascinerend naar deze prachtige dieren. Het mooiste is om ze op deze manier te ontmoeten en wanneer ze ons schip uit kiezen om mee te spelen. Na een prachtige zeildag hebben we 120 mijl afgetikt.

David (PC4K) thuis, lekker warm met een kopje thee in gesprek met Akko (PD3CHO) aan boord van Choctaw ter hoogte van Brest. De test is geslaagd al klinkt Akko nog wat onhandig, de routine moet er nog wat inkomen. Amateurtje!

Nacht 2, de wind wordt steeds minder en we besluiten onder vol zeil de nacht in te gaan. Een enorm verschil met gisteren toen ik mezelf afvroeg waarom ik dit ook alweer leuk vond, maar na vandaag ben je dat weer snel vergeten. Ik kruip de kooi in en pik wat slaap mee, als ik om 5 uur Akko’s wekker maar blijf horen weet ik dat Akko in slaap is gevallen, ik ga snel naar boven, zet zijn alarm af en laat Akko lekker verder slapen want hij heeft mij ook lekker laten liggen. Ik zet vervolgens mijn wekker op 20 minuten zodat ik wakker wordt mocht ik een beetje wegdommelen.

Even later komt er een walvis boven om lucht te happen en verdwijnt dan weer in het donkerblauwe water van meer dan 4km diep.

Dag 2 is aangebroken, we komen in een windstilte terecht. De zeilen hangen maar wat te zwiepen door de deining en dat maakt het onrustig aan boord. Dat begint op een gegeven moment echt op mijn zenuwen te werken. We proberen van alles om nog een beetje snelheid te houden maar het schiet niet op. Met moeite kan ik Akko overhalen om de motor te starten. we halen nog een weerkaartje binnen met de SSB en Akko komt tot de conclusie dat we rechtstreeks naar het zuiden varen hebben we het snelste weer wind. We strijken de zeilen en zetten koers naar het zuiden met deze condities heb je tijd om nog een power napje te doen te douchen en te koken. Inmiddels 200 mijl afgelegd. Als onze oude dame maar in balans is zijn wij dat ook. De zee is inmiddels spiegelglad met een mooie grote deining die onder ons door glijdt zien we voor ons een walvis opduiken. WOW! dat hadden we beide nog nooit in het echt gezien.
We hebben er inmiddels 11 motor uren op zitten als de wind weer voldoende is. Hijsen! Die zeilen.

Walvis…..

Nacht 3, ook nu gaan we de nacht in onder vol tuig. Ik duik weer in mijn bedje en wordt om 6:00 wakker, Akko heeft me weer laten slapen, wat een geluk heb ik weer, met ook een beetje schuldgevoel neem ik de wacht van Akko over. Akko verteld dat het een mooie nacht was, vlakke zee en continu 7 knopen snelheid een maan die hem verlichte en vallende sterren.

Windstil, geen land of boot te zien
Prachtig boek, ik lees het voor de 5e keer maar nu in een ander dimensie!

Dag 3 Akko haalt een nieuw weerberichtje binnen, neemt een douche, eet wat en gaat zijn verloren slaap inhalen hoop ik. Golf na golf mijl naar mijl schieten onder ons door we kiezen voor een bakstagwindje. La Coruna is plat voor het lapje maar voor het comfort kruisen we het zo ruim mogelijk af. Dit is voor ons de ideale hoek en Choctaw lijkt het daarmee eens te zijn. Nog 90 mijl te gaan, het is woensdagmiddag 21 Augustus. Met 12 tot 15 knopen wind hebben we een snelheid van 7 knopen. De wind zou naar verwachting gaan ruimen in ons voordeel, als dat gebeurt kunnen we onze koers met de veranderende wind mee laten gaan om onze bestemming te bereiken zonder te gijpen.
Inmiddels is het harder gaan waaien, we gaan soms harder dan de rompsnelheid, wanneer we met die gang van een golf duiken begint het schip te vibreren. We strijken het grootzeil want de wind trekt alleen maar aan en nu kunnen we dat nog redelijk relaxed doen. Bij mij neemt de spanning weer toe bij het idee dat er iemand overboord zou vallen gaan er vervelende scenario’s door mijn hoofd. Hier moet je vertrouwen hebben in elkaars kunnen en je niet stoerder voordoen want daar kom je dan snel achter. Als de klus geklaard is gaan we nog steeds hard. We surfen op de golven en dat gaat gepaard met veel krachten waarbij er grote witte schuimkragen onder de boot vandaan komen. Wat een gaaf gevoel is het als al dat geweld onder je door gaat en Choctaw in haar element blijft. Ze geeft ons met de dag meer vertrouwen en ook het vertrouwen in onszelf groeit. We zijn al aardig op elkaar ingespeeld.

25 knopen wind, je hoort het ruizen van de zee als we de golf af surfen.

Het enige dat we nog niet goed hebben uitgevonden is het wachtlopen. Het komt nu zoals het komt, van regelmaat is geen sprake. Om dit straks bij de oceaan oversteek van 3 weken zo te doen, is niet vol te houden. Akko is een nachtbraker en ik een ochtendmens dus nu is het zo dat Akko veel in de nacht vaart en ik overdag. Ook nu gaan we op dezelfde manier de nacht in en probeer ik te slapen, dit is bijna onmogelijk omdat de boot van links naar rechts duikt en er van alles in de kastje rammelt terwijl ik alles zo goed had vastgezet. Het slingerzeil in de bank komt nu goed van pas. De stuurautomaat blijkt ook moe te worden van urenlang op 25+ knopen wind en enorm hoge golven, de waterdruk op het roer is soms erg groot. Akko stuurt daarom de boot urenlang handmatig. Om 6:00 ga ik eens naar buiten en met wat ik buiten dan allemaal waarneem snap ik waarom het binnen zo tekeer ging. Bij daglicht neem ik het sturen over en ik kom er al snel achter hoeveel energie dat kost. Ik snap niet hoe Akko dat al zo lang vol houdt. Gelukkig is de stuurautomaat uitgerust en neemt die het weer over. Inmiddels word de wind geleidelijk minder. We zien land! Het is nog 20 mijl naar onze bestemming.

La Coruna in zicht!
De Spaanse gastenvlag kan gehesen worden! Het is trouwens niet koud hier.

Geduld…. dat is wat je nodig hebt om de golf van Biskaje op een leuke manier over te steken. Bij ons was alles onder controle en ging het nagenoeg zoals verwacht. Er was genoeg ruimte over om op onverwachte gebeurtenissen in te spelen. De zee op de Golf kan heftig zijn werd ons meermalen verteld, maar wat is heftig, voor iedereen is dat beeld anders. Het is een beleving die jezelf moet meemaken, Ja!, ik was echt onder de indruk maar het kon nog veel ruiger. En je gaat ook wennen aan die golven en als het schip je daarbij vertrouwen geeft komt de rust vanzelf, ook bij zwaar weer.

Aankomst in de baai van La Coruna!
De groene lijn is de uiteindelijk genomen route met wat opmerkingen erbij. In de 3de dag draaide de wind veel later naar Oost dan verwacht, vandaar de 2 knikken in de route. We hebben 2 keer een gijp gemaakt om Cornuna comfortabel te bezeilen.

We gaan!

Onze eerste lange etappe.

Dat het eraan zat te komen wisten we, maar nadat Liza vanavond haar zoveelste Fish & Chips had gegeten zei ze: “Ik ben er wel een beetje klaar mee, met die Fish & Chips”.
Dat was voor ons het signaal. We zijn er klaar mee, of beter, we zijn er klaar voor!

It giet oan!

Het beloofd een rustige tijd te worden, maar wanneer we pas maandag vertrekken zouden we wel eens erg lang zonder wind kunnen zitten.
Dus we willen graag een extra dag een zetje van het zojuist gepasseerde front krijgen en hopen daarmee het hogedrukgebied dat vanaf dinsdag Biscaje intrekt voor te blijven.

We zien wel!
Nog ff wat diesel erbij, de watertanks vullen en gaan!

Tracking informatie:
Zodra we ver uit de kust van Engeland zijn, zijn we buiten het bereik van de AIS systemen zijn waardoor tracking via bijvoorbeeld marinetraffic ophoudt.
Je kunt ons wel blijvend volgen op de FindMeSpot pagina via deze link: SPOT

https://share.findmespot.com/shared/faces/viewspots.jsp?glId=0QQHNe0VlUkNvSL3pxZNfqHmbkQcv6qM7

Zondag
Maandag
Dinsdag
Woensdag
Donderdag

Biscay Tactics!

2 snelheids scenarios. Snel en minder snel. Afhankelijk van de windkacht en richting.

Onze vriend, Jimmy Cornell, schrijft in zijn boeken niet uitgebreid over de zogenoemde “Biscay Bay passage”. Zijn ervaringen zijn dat het of hard waait of helemaal niet, de zeilers die 4 dagen lang lekker 15 knopen schuin van achteren hadden met een zonnetje erbij zijn bijzonder zeldzaam. Een hoop geduld en een beetje geluk heb je hier echt voor nodig
Bij de passage vanuit het noorden, zoals wij dat willen ondernemen, zouden we het beste kunnen wachten op een passerende depressie (lage drukgebied) en vertrekken zodra de kern voorbij is en de zee het toelaat om vervolgens gebruik te maken van de gunstige windrichtingen, het mooiste zou dan zijn windrichtingen vanuit Oost naar Noord naar Noordwest die in de staart van de depressie zitten. Afhankelijk of de kern van de depressie noord of zuidelijk van ons passeert is e.e.a. meer of minder gunstig. Helaas zal bij het steeds verder verdwijnen van het lagedrukgebied de wind ook gaan liggen, hopelijk hebben we dan voldoende profijt gehad van de duw in de goede richting en komt er vervolgens een hoge drukgebied vanuit het westen naar ons toe voor het laatste zetje naar A Coruña in Noord Spanje.

De belangrijkste details op een rij.
– Falmouth – A Coruña is in een rechte lijn ca. 450 NM. (800km)
– We rekenen met een voorzichtig gemiddelde snelheid van 5 Knopen.
– Theoretisch doen we er 90 uren over, 4 dagen en 3 nachten, wanneer we de rechte lijn kunnen volgen. We nemen voorraden voor 8 dagen mee.
– Volle brandstoftank + reserve = 270 liter is bij ons een bereik van 470 NM in het geval dat de wind ons in de steek laat.

Uitwijkmogelijkheden
– Eerst van Falmouth naar Brest en wachten op het volgende geschikte moment, hierdoor is het grote stuk met 1 dag ingekort. Maar de bedoeling om zoveel mogelijk aan de westkant van de golf te varen is dan niet meer
– Landen in Gijon of Santander of Bilbao. Wanneer de wind te veel Zuid-West is zal A Coruña niet bezeild en komen we oostelijker uit.

Mogelijk vertrek op Zondag 18-8 s’Ochtends Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4

Deze weerkaarten zijn uit de voorspelling van 14 augustus voor de 10 dagen daarna. De voorspellingen zijn de afgelopen 2 weken niet bepaald consistent gebleken dus ons geduld zal behoorlijk op de proef worden gesteld. Gelukkig hebben we niet heel veel haast, maar we willen hier toch wel erg graag voor het eind van Augustus weg zijn.

Mocht er iemand zijn die bruikbare tips en goede ideeën heeft dan houden we ons aanbevolen.

Groet, Akko en Liza

Plymouth naar Falmouth, de springplank naar Spanje….. of voorlopig nog even niet?

In Plymouth hebben we 2 nachtjes heerlijk rustig voor anker gelegen. 5 mijl ‘up river’ met ruimte om ons heen! Alle havens waren gereserveerd voor de deelnemers aan de Fastnet Race die in Plymouth finisht. Daar gaat onze kans om weer eens dichtbij boodschappen te doen. Onze conserven voorraad is inmiddels aangebroken, al het verse eten is op. De pot vitamine C komt tevoorschijn, scheurbuik zal ons niet overkomen ;-). We blijven gelukkig klusjes afvinken. De bezaansmast staat weer als een huis met de beter passende onderdelen, we hebben wat kleine lekkage verholpen (denken we) en een systeempje gemaakt om de schuifdeurtjes te borgen tijdens het varen.

Mist en regen bij aankomt in Falmouth

We liggen op heel vlak water erg lekker aan ons ankertje, maar we voelen toch de druk om Biskaje over te steken. Daarvoor moeten we toch nog even naar Falmouth om in de startblokken te komen. De volgende dag staat er een oosten wind en voorlopig onze laatste kans om comfortabel naar Falmouth te varen.
Volgende ochtend, 6 uur halen we het anker op en gaan stroomafwaarts de rivier af, snel een kopje thee, broodje en voor straks alvast koffie zetten om vervolgens in de grote baai in de luwte van de breakwater ons hele assortiment aan zeilen voor te bereiden. Er staat een licht briesje maar we weten dat het kan aantrekken tot 20 knopen en in de middag draaiend naar ZW. Twee dagen geleden was de zee nog boos maar we zijn nu blij verrast hoe vriendelijk die nu is, erg prettig om deze etappe over 50 mijlen zo te beginnen. De wind komt eerder dan verwacht maar blijft een mooi poosje rond 12 knopen uit 90 graden hangen, de gang zit er goed in. Als dit zo doorgaat zullen we al rond 2 uur Falmouth binnen lopen. Alle 4 zeilen doen goed mee, we varen met een bakstagwind over stuurboord kompaskoers 250.
De wind trekt opeens snel aan tot de 20 knopen en ruimt naar 120 graden, een bui! Snel in de wind en strijken we gedisciplineerd het grootzeil, de zee is nog rustig en dat helpt enorm, de routine van handelingen aan boord zitten er steeds beter in.

Het is 12 uur, nog ruim 15 mijlen te gaan met 17 knopen wind uit het oosten. Volgens de verwachting zou het blijvend gaan draaien naar 140°, daar rekenen we wel wat op want we zitten nog te zuidelijk en willen eigenlijk niet gijpen.
Het wordt kouder en langzaam wordt het zicht minder, de lucht vult zich met mist en het blijft waaien. De wereld wordt steeds kleiner, schepen die we eerder zagen zijn volledig uit beeld, het zicht is naar schatting nog geen 300 meter. Gelukkig hebben we AIS en een modern radarsysteem aan boord.
Opeens zie ik iets vaags wat op een zeilboot lijkt, het heeft iets spookachtigs, gelukkig had Akko hem al lang gezien op het scherm.
Het is tegen drieën wanneer we onze virtuele Uiterton bij Falmouth bereiken, vanaf hier moeten we nauwkeurig varen. Het blijft spannend met de mist, al is het hier nog best ruim en staat er weinig stroming, je wilt toch graag in de geul blijven. Ja hoor…., net nu valt de verbinding met het plotterscherm weg, dat hadden we nog niet meegemaakt. Akko duikt de kajuit in om op het andere scherm te navigeren en ik neem het roer over. We hadden even eerder al een misthoorn gehoord maar nu galmt deze best van dichtbij, als ik goed kijk zie ik in die richting een rotsformatie. Ben benieuwd hoe het er bij daglicht uitziet. Gelukkig vaart er voor ons net binnen ons zicht een zeilschip van vergelijkbare grote, “Volg dat schip voorlopig maar, dan reset ik het systeem” roept Akko. Een paar minuten later werkt alles weer en varen we voorbeeldig de haven binnen.
Op zoek naar een plekje in één van de jachthavens krijgen we de volle laag van de lang verwachte bui, gelukkig zijn we niet van suiker maar de papieren almanak komt er wel wat plakkerig vanaf. Gelukkig is de mist nu ook verdwenen.
Blijkbaar ziet iedereen de storm van vannacht aankomen, de havens liggen vol. Soms liggen de schepen 3 rijen dik, dat willen wij niet, later blijkt dat Falmouth zich opmaakt voor de jaarlijkse zeilweek, we zoeken het wel op!
We vinden al snel een redelijk beschut plekje waar we ons anker uitgooien, zolang het ZW waait liggen we goed, we krijgen wel snel wat extra buren en hopen dat hun ankers net zo goed houden als het onze. “Vast is vast”, verteld de havenmeester die met zijn sloepje ons komt verwelkomen. Het anker pakt hier wel of helemaal niet, niet een klein beetje, dat stelt ons gerust. Onze achterbuurman slaat een dag later van zijn anker en zwabbert tegen zijn buurman en het waaide nog niet eens de verwachte 30+ knopen, dat verwacht je niet van zo een ervaren uitziende Engelse zeeman. Wat blijkt, had hij gewoon te weinig ketting en tevens een stuk in zijn kraag. We zijn blij dat hij benedenwinds van ons lag.

Dit gebiedje moet je dus ontwijken bij aankomt in Falmouth.
Zo ziet het er dus uit zonder de mist

De volgende dag waait het nog stevig, we zijn niet bepaald uitgerust. Akko gaat naar de kant met ons bijbootje “Myott”. Ik blijf op de post om de boel in de gaten te houden. We staan weer versteld hoe goed ons oude CQR anker zich schrap zet. We hebben 30 meter ankerketting uitstaan op 7 meter diepte. de zwaarste wind moet nog komen! Twee dagen lang zijn we aan deze plek gekluisterd, we durven ons drijvend huis niet onbeheerd achter te laten. We nemen nog wat extra maatregelen, alles zit nu goed goed vast, niks kan weg of loswaaien. Ik had afgelopen weken het ridingsail afgemaakt, deze hebben we gemaakt uit een hoek van een oude fok. Een ridingsail gebruik je om het zwieberen van de boot achter het anker te verminderen. Ons schip is slinger-kampioen, met zwaar weer kan deze beweging het anker lostrekken. We liggen best goed beschut maar het gaat toch toch best te keer, wij meten tot slechts 35 knopen wind. Niet dat dat rustig ligt want de wind komt over land en daarom soms opeens van dwars en dan schuiven de kopjes over de tafel, ik kan nog net de wodka opvangen die ik in mijn ooghoek van het aanrecht af zie glijden. We schommelen heen en weer en er zijn ontelbare tikkende, krakende en klapperende geluiden met de nodige schuddingen van golven door het schip dat ik het opgeef en mijn oordoppen nog maar eens extra aandruk. Van veel slaap komt het niet, we moeten de storm maar gewoon uitzitten.

Akko stelt hier ons zelfgemaakte ridingsail af. En het werkt! Het bezaanszeil hebben we extra strak ingepakt tegen het klapperen.

De volgende dag houdt de storm nog aan. We willen graag eens naar de kant, de wind neemt wel geleidelijk wat af maar we besluiten toch voor de zekerheid een tweede anker bij te zette, de windrichting is stabiel, nu kan een tweede anker zonder problemen worden geplaatst. Onze betrouwbare Myott brengt ons naar de kade en we strekken onze benen. We eten Pizza met uitzicht over de baai en Choctaw in beeld. De wind is eindelijk echt gaan liggen en Myott vaart ons nu over spiegelglad water over. Dat word heerlijk slapen vannacht!

Falmouth harbour met honderden moorings

De volgende morgen komt de Harbour Master HM ons vriendelijk vragen of we vandaag willen verplaatsen om ruimte te maken voor een vertrekkende tanker. Voor ons het startschot om in beweging te komen. Anker op en richting de marina een paar mijl verderop want de Lidl is daar dichtbij. Behendig meren we aan op de kop van de steiger voor een shortstay. Hup! op naar de supermarkt! Uiteindelijk toch een hele kar vol, zoveel dat we het eigenlijk niet meer kunnen dragen. Puffend en hijgend lopen we het havenkantoor binnen en wordt er 22 Pond in rekening gebracht voor 2 uurtje, best teleurstellend wanneer je denkt lekker voordelig boodschappen te hebben gedaan. De volgende keer nemen we wel een taxi, die zijn in Engeland verbazend voordelig. We ruimen de boodschappen op, wassen de boot, vullen de watertanks en de was-emmers en zorgen dat de boiler heet is voordat we de steiger verlaten. Als Hollander wil je dan ook wat terug voor je geld! In alle haast vergeten we een pakje af te leveren bij het postkantoor.

St Mawes
Dorpje St Mawes

We gaan voor anker bij St Mawes, een baaitje verder op dat lekker in de luwte ligt. Gelukkig hebben ze een postkantoor en de havenmeester is erg behulpzaam en verteld ons het goede nieuws dat ankeren ons niks kost. Hij wijst ons zelfs een plekje aan alwaar we gratis onze dinghy kunnen afmeren.
De Falmouth Sailingweek is in volle gang en krijgen al snel in de gaten dat we strak langs het wedstrijdgebied liggen. Akko heeft een 2e anker uitgegooid met een ankerbal, normaal doen we dat niet maar nu gelukkig wel want ze komen heel dicht voor ons langs om een lang rak te maken!

Falmouth sailingweek. We liggen strak langs het wedstrijdgebied.
We lagen eerste rang!

Helaas blijven we hier maar 1 nachtje, de verwachte stevige zuidwester kunnen we hier maar beter niet opwachten. Ankers op en we varen de River Fall ongeveer 4 mijlen op, we hebben gehoord dat je hier prachtig voor anker kunt of langs één van de drijvende pontons kunt overnachten.
Heerlijk beschut omringt door de natuur en met klassiek Engels weer gaan we hier de volgende depressie uitzitten. We hebben voorlopig genoeg proviand, water en stroom. We houden het hier wel een week vol en kunnen ons voorbereiden op de oversteek!

Brixham, Dartmouth, Salcombe en aankomst Plymouth

Het pittoreske Brixham

We nemen even wat tijd om de boel op te ruimen en onze zeilpakken uit te hangen en gaan dan direct gezellig borrelen aan boord bij Annette en Hans. De tijd vliegt als het gezellig is, de wijn smaakt goed en onze honger wordt gestild met de lekkere hapjes die Annette ons voorschotelt. Het wordt wel half 1 tijd voor we onder zeil gaan.

We liggen hier langer dan verwacht, er zijn toch wel een aantal dingen die geregeld moeten worden. Zo is Akko bijna een hele dag druk om de wifi stick aan de praat te krijgen en staat er ook een shit klus op het programma want het voorste toilet werkt niet. Een onderdeel bestellen voor onze bezaansmast kost al bijna een dag. Er zijn genoeg tuigers in deze regio maar niemand neemt de telefoon op. Aan het einde van de dag heeft Akko de juiste persoon te pakken en hij heeft wel wat liggen voor onze bijna 40 jaar oude mast. Als klap op de vuurpijl blijkt onze Navionics kaart niet te werken voor een bepaald gebied (golf van Biskaje). Akko had in Scheveningen de update gekocht, dacht ie. Uiteindelijk vinden we een dealer in Brixham die voor ons een nieuwe kaart regelt! Na een drukke dag vraag ik Hans en Annette op de borrel maar we belanden in een pub en eten daar gezellig.

Pub in Brixham!

Dit soort ontmoetingen blijken elke keer niet alleen gezellig maar ook erg belangrijk te zijn. Niet alleen een zee aan ervaring maar ook de nodige broodbak-tips en zelfs een pak meel worden uitgewisseld. Akko krijgt een recentere digitale kaart om in OpenCPN te gebruiken.

De avond voor gepland vertrek komt de gezelligheid bij ons aan boord, we komen er dan andermaal achter dat bij ons de voorraad niet zo groot meer is. Hans en Annette willen de volgende ochtend om 6:00 weg dus het wordt niet zo heel laat. Voordat we afscheid nemen laat Annette hun overtollige voorraad D.E.-Koffie en Hak groenten bij ons achter. (zouden we er nu al echt zo ondervoedt uitzien?) Nogmaals dank!

De volgende ochtend besluiten we toch nog een dag te blijven, voor ons uitzonderlijk want het liggeld is hier super hoog. Op het programma staan: Toilet reparatie, brood bakken was doen, tanks vullen, boodschappen. Akko neemt de shit klus voor zijn rekening precies op het moment als ik met mijn handen in het deeg zit. “Schat heb je even een emmertje voor me?” Dat wordt brood met een bijsmaakje”. Het toilet loopt weer soepeltjes en van een bijsmaak is niks vernomen! De zon schijnt gelukkig want de vuile was groeit met de dag. Ze hebben hier gewoon een wasserette maar ik ben te koppig en te zuinig om 4 pond per keer in die machine te gooien. Dus daar ga ik, 2 emmertjes water halen……… ik boen er op los en voor ik het weet is het al weer klaar en heb ik weer even genoeg calorieën verband, de was hangt te drogen aan onze drijvende wasmolen. Nu heeft onze boot best veel bekijks maar ik vraag me af of ze nu naar boot kijken of naar onze Chinese laundry!

Al wandelend een ijsje eten in Brixham!

Dartmouth

Als alle klusjes erop zitten vervolgen we onze route naar Dartmouth op aanraden van Annette en dat bleek zeker de moeite waard! Onderweg komen we bekenden van Akko tegen die naar Exmouth varen, na een korte stop en een praatje vervolgen we onze wegen. Zei hadden die nacht bij Dartmouth op een heel mooi anker plekje gelegen en die tip nemen we mee.

Dartmouth binnenvaren is al een feestje op zich! Houd de camera in de aanslag waren de woorden van Annette!
Dittisham up River!

Dartmouth is een prachtig levendig stadje, hoe verder we de rivier op gaan hoe rustiger, smaller en ondieper het wordt. We varen bijna blind op de plotter. Als we denken niet verder te kunnen omdat het laagwater is, zien we bij inzoomen op de plotter toch een geultje waar we net doorheen kunnen. Af en toe springt de diepte meter op -0,10 maar gelukkig is het opgaand tij, mochten we vast zitten dan komen we altijd weer los denken we allebei hard op. En dan springt de diepte meter opeens op 5 meter en bereiken we onze ankerplek. Rust! zo stil en kalm is het hier, erg fijn als je in de kuip zit met een lekker drankje en de ondergaande zon.

Dartmouth river bij hoog water ter hoogte van Dittisham

Het is hier zo rustig en beschut dat je niet het idee hebt dat je aan je anker hangt.
Akko schrikt op, wat was dat?! Ik wordt half wakker en heb geen idee waar hij het over heeft, Akko gaat met zijn hoofdlampje de boel inspecteren. Het blijkt afgaand tij te zijn van een heel hoog springtij waardoor er veel bladeren en takken uit de oevers de rivier in zijn komen drijven. We liggen precies in dat spoor en de takken kruipen langs de romp met af en toe een stammetje dat al bonkend de romp aftast. Met de voor mij opmaat gemaakte oordoppen heb ik er geen erg in. Alles is beter dan een dansende mast!

De volgende ochtend verklaart er een hoop voor mij, er komt echt veel troep voorbij drijven maar gelukkig weinig afval! We genieten van de omgeving en ook nu doen we een paar klusjes. We hebben nog een meeting op het water met Chris die het Navionics kaartje komt brengen, zijn bootje ligt bij Stoke Gabriel, dat is 1 mijl verder de rivier op, wij varen in Myott zijn richting op en in het midden treffen we elkaar. Om terug te komen op onze klusjes. Akko presteert het om altijd de moeilijkste hoekjes op te zoeken ook nu weer hij zit op zijn kop in de kaarten tafel omdat er een klein lekje bij de boiler zit. Ik hou mij bezig met antislip in de kastje want alles schuift heen en weer bij golfslag. De tip die ik kreeg was om handdoeken op te rollen en tussen de schuivende spullen te drukken.

Salcombe, Akko is niet tevreden met de motorbediening, die moet dus uit elkaar…

In de ochtend, met afgaand tij, verlaten we ons fijne plekje, we hebben voor het eerst het gevoel dat we haast moeten maken om in Falmouth te komen. Falmouth is onze springplank, maar het lijkt steeds lastiger om voor 5 dagen goed weer te vinden voor de oversteek naar Spanje, dan kun je beter maar in de startblokken staan denken we. Als we de windvoorspellingen bestuderen, lijkt het erop dat we voorlopig nog wel in Engeland zijn, maar we willen zo graag door. Voorlopig het dilemma voor ons.
Maandag hebben we een principeafspraak in Plymouth, daar liggen pakjes op ons te wachten maar eerst doen we het strandrijke Salcombe aan waar we aan de passanten ponton een plekje langszij krijgen en niet veel later komt er nog een schip bij aan onze andere kant. Voor een keer is dit leuk en gezellig om ingepakt te zijn. Akko praat er gezellig op los en heeft al snel een klusje te pakken, het motortje van de bijboot van de buurman heeft kuren! Het levert een fles rode wijn op. Salcombe is echt toeristische en heeft leuke strandjes, in het centrum is er zelfs een lange steiger waar iedereen zijn dinghy kwijt kan om aan wal te komen.
Onze laatste stop voor Falmouth is Plymouth waar de Fastnet-race blijkt te finishen. De organisatie heeft tot vrijdag alle marina’s gereserveerd. Er waait een harde zuidwester, het alternatief, Yealm, is geen aanrader met deze wind, we besluiten nog maar een nachtje in Salcombe te blijven en hopen dat een havenmeester in Plymouth ons terug belt met goed nieuws.

Gezellig met zijn allen aan een ponton! Er is geen verbinding met de kant.

Plymouth

Ons vertrek is om 11:00, de wind die bij ons langs de rivier blaast klinkt hard. Buiten zal het wel anders zijn omdat ze maar 15 tot 20 knopen opgeven. Later lezen we in de REEDS dat er voor wordt gewaarschuwd als je met een harde zuidwester binnen vaart er hoge golven kunnen staan. Wij komen er keihard achter dat dat uiteraard voor het uitvaren ook zo is. Choctaw steigert als een paard recht omhoog om vervolgens met de boegspriet en preekstoel helemaal onder te duiken. Gelukkig hebben we wat stroming vanuit de rivier mee maar wanneer er 2 van die enorme golven achter elkaar ons te pakken hebben liggen we helemaal stil. Het is de eerste mijlen recht tegen de wind in om bij Bolthead naar stuurboord af te zwaaien. De zee is heftig al blijft de wind bij 17 knopen steken is een zeil hijsen voorlopig geen optie. Er zit niets anders op dan door te gaan. Zodra we de baai uit zijn kunnen we eindelijk de kluiver uitrollen en komt er rust aan boord en is het vertrouwen weer hersteld. Het eerste stuk is nog hoog aan de wind en houden we de motor bij om ons op koers te houden zodat we niet naar lager wal afdrijven. de wind is maar 15 knopen maar met de hoge golven wordt je keihard weg gezet. We gaan met deze golfslag niet het grootzeil zetten, te veel risico want je moet het zootje ook weer naar beneden halen in deze ruige zee. Er komt een bui aan, de wind tikt naar 20 knopen en zal toenemen, we rollen de kluiver een stuk in zodat we een kleiner oppervlakte hebben. niet veel later gaat het los 25 tot 30 knopen wind, Akko is net te laat met wegduiken en hij krijgt de volle laag zeewater over zich heen. Alles blijft onder controle, ook binnen in de kajuit blijft bijna alles op zijn plek. we hadden al wat verbeterpuntje aangebracht waar we nu profijt van hebben, maar de schuifdeurtjes hebben nog wel wat aandacht nodig, die stuiteren eruit met deze golven. Choctaw is verder helemaal in haar element, zodra we onze koers wat kunnen ruimen lopen we met slechts de kluiver toch nog steeds 6 á 7 knopen met de golf schuin van achteren. We varen Plymouth binnen, een mooie rustige baai achter een dam die de zee buiten houdt. Ideaal om de zeilen te strijken en straks te hijsen voor we de zee weer opgaan. We varen eerst naar Yacht Haven ze hebben gelukkig even een plekje bij het tankstation voor ons. Hier krijgen we onze bestelde onderdeel voor de bezaansmast. We tanken ook maar even om tijd te rekken om even tot rust te komen, we weten namelijk nog niet waar we overnachten. Ook hier ligt het bommetje vol met de Fastnet-race deelnemers, we kijken onze ogen uit, allemaal hypermodern race speelgoed, helaas is de Nederlandse Flyer nog niet binnen, wel de Brunel. Onze volgende stop is de Queen Anne Battery Marina waar we graag een nachtje hadden gebleven, vandaar dat we hier een pakketje hadden laten bezorgen, maar voor ons ook hier geen box vrij. We proberen het nog even iets verder achter de sluis, maar helaas. We varen de rivier op om een beschut plekje te zoeken, zeker 5 mijl up river voorbij de brug, het water is super vlak maar er staat nog wel een stevige bries. Om 18:00 gooien we ons anker uit en kunnen de beentjes omhoog.

Aankomst Plymouth met ruime wind! De vuurtoren staat op het eind van de Breakwater.

Hierna willen we echt door naar Falmouth, dat is onze eindbestemming in Engeland. In Falmouth moeten we ons voorbereiden voor de oversteek naar Spanje. We zijn er nu al druk mee om te zoeken naar een geschikt weervenster. Helaas veranderen de lang termijn verwachtingen met de dag……..