Jurassic Coast

Weymouth en Portland

Portland Bill! Onze rots in de branding!

Daar liggen we dan, voor anker in de baai tussen Portland en Weymouth.
Voor ons heeft Portland en Weymouth een bijzondere betekenis met veel goede herinneringen. Een hoogtepunt voor Akko waren de paralympische spelen in 2012 waar hij als techneut het zeilteam uit Brazilië ondersteunde. In de voorbereidingen daar naartoe heb ik Akko kunnen helpen. Er is hier altijd wel iets met bootjes en daarvoor kwamen we ook weer in 2013 en 2015 hier samen terug. Elke keer weer brachten we een bezoekje aan de vuurtoren van Portland “The Bill of Portland”. Gefascineerd zagen we de bootjes die door het wilde water en mega veel stroming de punt van Portland wilden ronden, er staat daar een enorme stroming, tijdens springtij wel tot bijna 6 knopen, en die wil je niet tegen je hebben.
Na het verplichte huiswerk voor deze etappe blijkt dat er 2 manieren zijn om de “Portland Race” te bedwingen, 1: Met een grote boog van zeker 5 mijl eromheen, dat betekent dat je bijna 15 mijlen omvaart, of 2: via de binnenbocht, dit komt kritisch en de timing is van uitzonderlijk belang. Van Oost naar West is het advies om dit tussen HW-1 tot HW+2 te doen en absoluut niet met veel wind uit het Zuiden, je moet zo dicht mogelijk bij de kant blijven. Ergens achter in Akko zijn hoofd echoën de wijze woorden: “Op zee is land gevaarlijk! Onthoud dat goed!”
Wat een dilemma wordt dit. Akko bestudeerd elke dag opnieuw de Almanak, het weer en speurt het internet af naar ervaringen.

Deze meneer legt het even picobello uit.
Voor anker in de beschutte Portland Harbour met op de achtergrond de WPNSA van waaruit in 2012 het Olympische en Paralympische zeilen heeft plaatsgevonden.

Voorheen kwamen we hier over de weg met auto of camper. Nu pakken we de bus en lopen mijlen terug omdat de laatste bus al geweest is. Echt een belevenis, je ziet hele andere dingen. Op zondag pakken we de bus naar het toeristische Weymouth en wandelen door de oude haven waar veel reuring is. Traditiegetrouw eten we F&C op de kade, al is het dit keer niet uit een oude krant. De meeuwen weten er ook wel raad mee, oppassen dat ze er niet met de hele doos vandoor gaan. De lekkere trek is weer gestild en we lopen over de boulevard waar het strand vol ligt met rode Britten.

Fish and Chips. De meeuwen houden ons nauwlettend in de gaten.
Weymouth old Harbour
Weymouth beach

Het busvervoer is hier goed geregeld je koopt een retour ticket en je kunt de hele dag in en uit stappen en ze rijden hier op zondag zelfs om de 15 minuten. We nemen de eerste beste bus naar Portland om naar de Bill te gaan. Dit is helaas wel de laatste bus, daarna moeten we terug lopen naar het dorpje SouthWell, een mooie wandeling langs de kust maakt het teruglopen heel aangenaam. Na ons bezoek aan de vuurtoren om nog maar eens te kijken hoe we de Portland Bill zouden kunnen ronden, moet ik bij het idee al naar wc en als ik naar beneden kijk en de golven zie breken tegen de rotspartijen zeg ik tegen Akko: “We gaan er wel met een grote boog omheen, Ok?”.

Bezoek aan Portland Bill
De wandeling terug naar Southwell om daar de bus terug te pakken.

Al wandelend probeert Akko mij er van te overtuigen dat de binnenbocht de beste manier voor ons is. Als we er met een grote boog omheen gaan, kost dat veel tijd, dure brandstof en gedurende de dag verslechteren de weersomstandigheden enorm. We moeten zo lang mogelijk profiteren van de oosten wind en de stroom mee, als we er omheen gaan varen, hebben we die later allebei tegen.
Aldus maandagmorgen 9.30, anker op, marifoon kanaal 74 voor permissie om voor deze keer de East Ship Channel te gebruiken, zo kunnen we wat afsnijden. Eenmaal uit de kom hebben we stroom mee maar de wind nog even tegen. De nacht was windstil, de zee nog mooi kalm. Hoe meer we bij de Bill komen, des te dichter we langs de kust moeten blijven. Erg tegen het gevoel in, maar in de REEDS staat dat je de Bill bijna moet knuffelen, we moeten daar de 5 meter dieptelijn blijven volgen. Dat is nog geen 150 meter vanaf de kant, voor het gevoel eng dichtbij, zeker omdat er aan de andere kant zoveel ruimte is. Akko roept de hele tijd, “we moeten nog dichterbij, nog ietsjes dichterbij! Het werkt! Opeens is de zee super vlak! Nog geen 300 meter verder van de rotsen is een ander jacht enorm aan het springen op de klotsbak, voor ons is het haast onwerkelijk hoe soepel dit verloopt.
Volgens het boekje en buiten verwachting passeren we 10 minuten later de Portland Bill in volle vaart zonder enig probleem! Waar hadden we ons eigenlijk druk om gemaakt?

Hier passeren we Portland Bill, dichtbij genoeg, want hier is de zee heel rustig, de toeristen staren ons aan.
Uiterste puntje van Portland.

Volgende bestemming: Brixham!. Volgens de voorspelling gaat het steeds iets harder waaien en rond een uur of 2 zelfs regen. Dat zou je nu niet zeggen met zowel het zonnetje en 10 knopen wind in de rug. De wind neemt idd toe en het wordt koeler we zien de lucht geleidelijk betrekken maar de zon komt er gelukkig toch vaak weer doorheen gepiept. Er ontwikkelen zich buien voor ons en zien het in het zuiden al regenen. De zeilpakken hadden we sinds Harwich niet meer gezien, waar lagen die ook alweer? De zee bouwt op en er zitten grote rollers tussen. Nog maar 5 mijlen naar Brixham te gaan als de bui losbarst. We gebruiken nu alleen nog de grote kluiver, voor de wind, maar wel met 25 knopen en uitschieters naar 30. Wij gaan zelfs harder dan de rompsnelheid, de kluiver trekt de boeg dus lekker omhoog, toch besluiten we ook dit laatste zeil maar weg te nemen voordat de boel kapot gaat.
Op de motor varen we het laatste mijltje richting haven, ik begin te gillen, mijn dag kan niet meer stuk! Een hele groep dolfijnen duikt op, wel 20!
Sinds we in Engeland zijn zit ik er al op te wachten, we wisten van anderen dat ze er waren!

Onderweg kregen we een berichtje van Annette, van de JanJorem. Annette en Hans hielden ons al in de gaten, ze lagen al een paar dagen in Brixham. Onze eerste ontmoeting met hen was op 12 Mei tijdens de EHAB cursus.
Via de marifoon legt Akko contact met de havenmeester en we krijgen E05 toegewezen. We zien de JanJorem liggen, maar er is helaas niemand aan boord. Zodra we ons plekje naderen blijken Hans en Annette ons daar op te wachten om de lijntjes aan te pakken, dat was echt superleuk! “Eindelijk weer wat Nederlanders” zei Annette.

……….wordt vervolgd

The Solent!

Chichester Harbour, Thorney channel.

Je anker uitgooien op het IJsselmeer stelt niets meer voor zodra je eens geankerd hebt op serieuze getijdenstroom met harde wind van een andere kant. We kijken voortdurend naar de tracker op de plotter en steken daarna ons hoofd weer boven het luik om te kijken of het wel klopt wat we op de plotter zien, zonder plotter zouden we helemaal dolgedraaid zijn, zo een gezichtsbedrog, het water schiet onder je door maar je gaat nergens heen. De logica is soms ver te zoeken. Liza snapt er in het begin helemaal niks van, Akko is van de feiten en haalt zijn natuur- en wiskunde skills uit de kast om er een verklaring voor te vinden. Het schip is een speelbal geworden van wind en water die om beurten scoren.

Breed genoeg zou je zeggen maar bij laag water blijft er een smal geultje over.

Bij hoog water hebben we 5 meter onder de kiel, de vuistregel is om minimaal 3 keer zoveel ankerketting uit te zetten als dat het diep is. We steken 2 meter, dus 21 meter ketting en liefst een beetje meer voor de zekerheid. Zodra het eb wordt hebben we soms maar 1 meter onder de kiel en bij wisseling van het getij gaan we alle kanten op en soms dicht bij een gebied dat droog komt te liggen. De ene keer lig je dwars op de golven en weer een paar uur later lig je met de kont in de wind met het anker achter het schip waardoor de boot over zijn gehele ankerketting ligt. Maar gelukkig blijkt dat, zodra het proces van getij weer van vooraf aan begint, we ook weer precies op de startplek liggen van toen we net geankerd hadden. We hebben gelukkig geen buren en er is maar weinig pleziervaart op deze doodlopende rivier.

Voor elke nacht een ander kleurtje gekozen. De groene lijn is bij vertrek. Picasso is er niks bij!

Chichester Harbour, Itchenor.

Akko is er druk mee en zelfs na 3 nachtjes blijft het spannend, de wind is elke dag steeds harder en dan ligt het niet meer zo comfortabel. We vinden het na 4 dagen ankeren op deze plek wel welletjes en gaan een beschut plekje zoeken. Het wordt bij Itchenor, op een riviertjes met heel veel mooring-boeien met daaraan allemaal een bootje. We vragen de Harbour Master om assistentie want er is voor ons geen logica hoe je daar doorheen komt. We krijgen een plek aan een drijvende steiger die nergens heen gaat, meer een ponton. Je kunt dan via de marifoon kanaal 8 een watertaxi bestellen of natuurlijk met je bijbootje naar de kant.

Itchenor! 20 pond om aan een steiger te liggen zonder faciliteiten maar wel een goede nacht rust.

De volgende ochtend komen Hendri en Rivka aan boord voor de brunch nadat ze ons de avond ervoor hebben getrakteerd op een heerlijk diner in de plaatselijke en enige pub. We willen graag rond 13:00 weer varen, dan is er genoeg water en even later de stroming mee om Chichester Harbour veilig uit te komen richting Isle of White. We worden door Rivka en Hendri afgeduwd nadat we voor hen via VHF 08 een watertaxi hebben besteld!

Portsmouth!
Onze volgende bestemming, hier liggen onderdelen voor ons te wachten die uit Nederland verstuurd zijn. (iets voor de schroef, de motor, zoutwaterpomp, extra naalden voor de naaimachien en een nieuwe portie Scopoderm voor Akko). We hebben ook nog een oude afspraak staan met Martin die daar niet ver vandaan woont. Martin verteld ons over een paar mooie plekjes op Ilse of Wight, o.a. het plaatsje Yarmouth waar we vooral niet ongezien voorbij mogen varen.

Portsmouth! Spinnaker tower.

We vertrekken nadat we de lokale Aldi hebben beroofd met enige spoed uit Haslar Marina want het is hoog water en dan vliegen we de Solent door. Voordat we naar Yarmouth gaan, willen we eigenlijk nog graag Newtown bezoeken, daarover hebben we ook veel goeds gehoord. Het waait nog niet zo hard maar met de grote kluiver, aap en bezaan komen we toch lekker vooruit. We krijgen zelfs 2.6 knopen stroom mee en met 120 graden windhoek zien we het SOG op 9.6 knopen staan. De boeien vliegen voorbij. Het gaat zo lekker dat we Newtown bijna ongemerkt voorbij schieten, “Op naar Yarmouth!” Dit blijkt later een hele goede keuze te zijn geweest.

In Yarmouth is in de haven geen plek voor ons, het is ook al laat, we gaan buitengaats aan een mooring, onze eerste keer. Een nieuwe belevenis maar zeker anker vast! We krijgen die nacht een bui met 45 knopen wind, regen en onweer over ons heen, een forse windvlaag kwam dwars op ons schip en Akko stoot zijn hoofd omdat ie omhoog naar beneden schoof met zijn hoofd als bumper. Nog een beetje onwennig checken we een paar keer onze mooring, niks aan het handje. De volgende dag gaan we aan wal en spreken we mensen die tijdens de bui in Newtown van het anker zijn gewaaid, het was er zo druk dat ze maar een korte ketting hadden uitstaan als gevolg dat ze om half één in de nacht een aanvaring niet meer konden voorkomen, hun boeg zat vast in de romp van een ander Hollands zeilschip. De kustwacht heeft ze uit elkaar moeten trekken.
De tip van Martin om wat te drinken in de tuin van het George Hotel met uitzicht over zee is ons bevallen. Daarna hebben we een mooie wandeling gemaakt langs de NoordOost kust van het eiland!

Doorgang tussen Ilse of Wight en het vaste land, Hurst Castle
Uitzicht vanuit de achtertuin van het George Hotel waar de wereld aan je voorbij gaat.

Na een dagje op de wal is het fijn om weer bij ons bootje aan te komen en ze er nog net zo bij ligt als toen we vertrokken. We willen niet langer blijven want zelfs deze mooring kost ons 26.50 pond. Akko laat weten dat als we om 5:30 vertrekken we stroom mee hebben en wind uit het oosten die niet zolang duurdt maar ons wel in de goede richting brengt. We zien de zon op komen iets wat ons niet zo vaak overkomt maakt het dan ook wel weer speciaal niet veel later varen we de solent uit en als we voorbij de needles zijn hijsen we de zeilen. Na 20 mijlen valt de wind weg en veranderd de wind richting er zit niets anders op dan de motor te starten. Het is nog 18 mijl naar Weymouth.

Sunrise!
The Needles! Bye Bye Solent!

Lulworth cove is ook een plek waar je geweest moet zijn maar met zuid zuidwesten wind wil je daar niet zijn. Door ons vroege vertrek kunnen we natuurlijk Lulworth cove overdag bezoeken. Dat hadden we niet willen missen. We gaan voor anker en binnen uur ligt het vol met bootjes wandelaars en badgasten. Tegen de middag eten we een warme maaltijd en gaan dan voldaan even liggen. We vallen in slaap op de deining die langzaam de cove binnen komt rollen en laten de wereld aan ons voorbij gaan.

Lulworth Cove! (Foto niet zelf gemaakt)
Mooie uitgezakte rotslagen.

Om 17:00 halen we het anker op. De wind is inmiddels gedraaid naar het westen, tijd om te gaan maar de ankerketting zit muurvast om rotsen door dat al het gedraai. Het lukt na wat spoorzoeken om los te komen. Het weer veranderd zoals voorspelt, de bewolking neemt toe en het regent wat als we richting Weymouth varen. We vinden een mooi ankerplek in de Portland Harbour. Hopelijk kunnen we morgen ergens aan land komen.

Eindelijk voor Anker!

We vertrekken om half tien uit Eastbourne. Om de zee op te kunnen moeten we door de sluis met een verval van soms 5 meter, maar wij gaan met hoogwater en er is nog wat springtij dus gaan we zelfs een halve meter omhoog. De marina is een dorp op zich en helaas is het oude Eastbourne 5 km verder, zo ook de voordelige lokale supermarkten. De faciliteiten zijn super, onbeperkt stroom en water maar daar betaal je ook 46 Pond per nacht voor, dit is tot nu de duurste haven voor ons, te meer omdat we qua stroom en water zelfvoorzienend zijn. We willen dan ook zo snel mogelijk weg en het liefst ergens voor anker, dus!

De Nederlandse sluiswachter wenst ons via de marifoon een goed vervolg van onze reis toe.

Bij laag water liggen deze jongens bij de ingang van de sluis naar Sovereign Marina!

Chichester Harbour is deze trip onze bestemming, 60 mijlen verderop. Iets uit de kust zetten we 4 zeilen. De wind is matig, met de stroom mee halen we gelukkig nog 5 knopen over de grond. De zee is lekker vlak en bij Beachy Head komen we langs de prachtige vuurtoren die daar voor de kalksteen formaties in het water staat. Onze bestemming ligt ongeveer 45 mijl voorbij dit punt. We varen nog een paar mijl door voordat we met de kust mee buigen omdat de wind later gaat draaien in de goede richting. Dat gebeurd, alleen is die dan nog maar 5 knopen, daarom besluiten we om ook de aap maar tussen de masten in te spannen.

Beachy Head
Ons hele arsenaal staat erop.

Prachtig weer! We gaan alleen niet zo hard en dan is er tijd om ook andere dingen te doen aan boord. Liza zegt: “We kunnen wel een vislijntje uitgooien”. Akko maakt het vissgerij klaar, de paravaan die we van Floris Vos bij ons vertrek uit Zeewolde hebben gehad met daaronder een paternoster die Frans, onze zeilvriend uit Dover ons gedoneerd heeft.

Ik gooi nonchalant de lijn overboord niet wetend dat er binnen 10 minuten 2 makrelen aan gaan hangen. Totaal verrast haal ik de lijn binnen 1 makreel ontsnapt en bij de ander haal ik de haak snel uit zijn lip en zonder aarzelen zet ik de makreel weer overboord. “Te klein” zeg ik met een smoes tegen Akko. Tja, mijn gevoel speelt dan even de hoofdrol, ik vind het gewoon zielig……….. Toch gooi ik de lijn weer uit en ja hoor, niet veel later heb ik weer beet. Ik haal weer een makreel binnen, voor ik het weet wordt de vis uit mijn handen genomen en een doffe klap op de achtergrond zegt me dat het arme dier niet meer leeft. Hij is er geweest hoor schatje! Akko dacht:”Ik moet er snel bij zijn anders zit ik zonder avondmaal”. We vangen 3 makrelen en besluiten te stoppen, nu kan ik mijn fileermes eens gaan testen, ik hoop dat de workshop bij Ritske niet voor niks is geweest. Ook nu moet ik mijn gevoel even op zij zetten en ik vraag mij af of ik straks nog wel vis wil. Het wordt namelijk een bloedbad maar gelukkig lukt het me redelijk goed om ze te fileren.

Kwik, Kwek en Kwak!

Intussen is Akko een plek aan het zoeken voor de nacht want onze oorspronkelijke bestemming gaan we voor donker niet halen. Brighton zijn we al voorbij en Shoreham by Sea is geen optie met onze diepgang. Er is misschien nog 1 optie over, Littlehampton, maar dan moeten we de rivier op en volgens ons staat er bij eb minder dan 1 meter water. Akko belt zonder succes de 3 haventjes die langs de rivier liggen, net voor 5 uur neemt de Harbourmaster van Littlehampton gelukkig nog op. Hij geeft aan van harte welkom te zijn maar tevens het advies om pas na 20:00 uur over de zandbank naar binnen te varen. Dat duurt nog even dus genoeg tijd om ons avondmaal voor te bereiden en te genieten van verse vis.

In roomboter gebakken en geserveerd met gebakken aardappelen, bloemkool en een wit wijntje!

Zelf gevangen, geslacht en klaar gemaakt smaakt de vis toch wel het lekkerst. Wat een smaaksensatie! Op dat moment vergeet je even wat die vis allemaal heeft doorstaan.
Eigenlijk stel ik mij aan want ik koop ook gewoon vlees in een bakje en weet maar al te goed hoe dat in dat bakje gekomen is, bedenk ik mij net als ik dit zit te schrijven.

Na de afwas varen we naar het waypoint voor de ingang naar Littlehampton en niet veel later strijken we de zeilen om op de motor de paar ondieptes te ontwijken. Door de juiste betonning te volgen stromen we uiteindelijk met meer dan 7 knopen (sog) de rivier op, het wordt hoog water, best spannend want het kolkt wat en naast de geul maakt het ondiepe water een vreemd glazig rinkelend geluid, dat stuk staat nog maar net onder water. De boot gaat alle kanten op, gelukkig behouden we voldoende snelheid door het water om te manoeuvreren. Bij de monding van de rivier hangt een bord “Max Speed 6 Knots”, Akko zegt: “Nu even niet!”.
Er is nog precies één plekje langs de kade vrij dat voldoende diep blijft bij eb. We maken een one-eighty, het ziet eruit als een sliding om vervolgens met de boeg tegen de stroom in aan te leggen. Er staan 2 enthousiaste Britten te trappelen om van Liza een lijntje aan te pakken, wat een luxe! Het blijken de heren te zijn van het zeilschip voor ons waarbij we met onze boegspriet bijna in de kuiptent prikken.
We raken aan de praat en al snel zitten ze bij ons in de kuip om op de eerder gekregen kaarten de mooiste ankerplaatsen aan te wijzen. Na een prachtige dag met heel veel rijkdom en op een verrassende plek gaan we voldaan onder zeil.

Veel tips van deze locals, zo wordt ankeren een fluitje van een cent. Dit soort momenten zijn echt fantastisch

Om 4:30 worden we wakker van het kabbelende water dat onder de spiegel tegen het schip slaat, het lijkt wel of we zinken. Het is nu het afgaande tij dat met snelheid van achteren langs komt wassen! Het is een raar fenomeen wanneer bij ons nog genoeg water staat en het haventje aan de ander kant van de smalle rivier helemaal droog is gevallen, alle boten liggen in hun box op de blubber.
Het is onze bedoeling om rond 10:00 uur uit te varen want dan staat er voor ons weer genoeg water. Dit wordt nogal wat later want we hebben op 200 meter een Lidl gespot. Uiteindelijk lopen we 3 keer om onze inkopen aan boord te krijgen voor ons geplande anker avontuur!

Littlehampton, de overkant valt bij eb helemaal droog!

De boodschappen zijn gestouwd, dus klaar voor vertrek. 20 mijl hebben we voor de boeg maar er is nauwelijks wind. We profiteren wel van de stroom maar doen helaas toch alles op de motor. Om Chichester Harbour binnen te varen wordt in de “REEDS Nautical Almanac” geadviseerd om dit tussen -3HW tot +1HW te doen, dat is vandaag dan vanaf ca. 19:00 uur. We zijn voor de verandering veel te vroeg en gaan op zee voor anker waar het nog 7 meter diep is. Het is een mooie oefening om te kijken wat het schip doet met wind en stroming. Ook nu maken we midden op zee een lekkere maaltijd. Na verloop van tijd wordt de stroming sterker dan de wind en liggen we een poosje dwars op de golven en dat is niet zo fijn. Het is half zeven en we halen het anker op en varen op ons gemak tussen de ondieptes door het delta gebied in en Thorney Channel op zoals de heren van de vorige avond ons hebben getipt.
Even later liggen we voor anker, er staat nog maar een beetje stroming. We zetten het ankeralarm, maar Akko is toch wel heel benieuwd wat er gaat gebeuren bij het kenteren van het tij in combinatie met het zuchtje wind en hij houdt de diepte nauwlettend in de gaten, om half 3 komt hij gerustgesteld ook naar bed.

We komen eindelijk tot rust, de druk om door te gaan is wat van onze schouders want elke dag in een haven is niet aan ons besteed. Met deze tarieven heeft ons budget best te lijden. We doen vandaag helemaal niks. Dat is voor mij nogal moeilijk dus ik doe een wasje en bak een broodje, schrijf weer een stukje en wie weet pak ik eindelijk een haakwerkje op.

Thorney Channel

Pin Mill, Ipswich, Harwich, Ramsgate, Dover, Eastbourne.

Het lijkt wel of we haast hebben vraag ik aan Akko. We blijven vanaf Harwich overal maar 1 nachtje en de wind is op dit moment ook nog eens tegen ons. Wel stroom mee met de juiste berekeningen maar door de opkomende wind krijgen we de golven ook tegen. Toch wil Akko door want het lig geld in de havens is best prijzig ons budget is 50 euro per dag maar dat betaal je hier al aan lig geld daarom willen we zo snel mogelijk voor anker. Onze eerste anker plek lijkt Chichester Harbour te worden 60 mijl van Eastboarne vandaan.

Na onze welverdiende pint in Pin Mill hebben we de volgende dag wat klusjes gedaan. Tja onze handjes moeten wapperen. Akko en mijn vader zijn de bakstagen van dynema aan het splitsen. Met het boekje erbij moet het lukken zou je zeggen!

Met onze mastklimer is Akko zonder verdere hulp zo maar boven.

Mijn moeder kruipt achter de naaimachine en maakt een op maat gemaakte klamboe voor bij ons bed.

De dag ernaar varen we verder de Orwel op. We willen naar Ipswich. De brug zou 40 meter hoog zijn en idd hoog genoeg voor ons.

Om Ipswich in te willen moet je door een klein sluisje, het is echt een industrie-stadje waar je nog veel restanten van ziet, veel vergane glorie waar ze nu gelukkig een nieuwe bestemming aan geven. Verder is er niet zoveel te beleven we doen lopend de boodschappen en op de terugweg drinken we een pint of 2 in Isaac Lord waar de voetbal dames Engeland – Zweden strijden om brons.

Ipswich

Om 9:30 Engelse tijd vertrekken we uit Ipswich met afgaand tij naar Harwich. We leggen aan de binnen kant aan bij Ha’penny pier wat nu blijkt het oude oorspronkelijke Harwich te zijn. De boot wordt versierd met oranje vlaggetjes want onze Oranje Leeuwinnen strijden vandaag om goud. De plaatselijke pub maken we onveilig en ze zetten de schermen voor ons op het juiste kanaal. Helaas verliezen we met 2-0 van de Yanks.

Ha’ penny Pier in Harwich!
Harwich, vroeger was dit de opstap plaats voor de stoomboot ferry’s.

We hebben een paar super fijne dagen gehad met mijn ouders aan boord, helaas komt daar in Harwich een einde aan. De ferry is geboekt en om 7:30 worden ze opgepikt door de taxi die ze naar de ferry brengt. Afscheid nemen is nooit leuk en dat was al te merken bij het ontbijt, iedereen was stilletjes en de eetlust was ver te zoeken.

Daar gaan ze!

Wij blijven nog een dagje langer in Harwich. Even bijkomen en opruimen. En we moeten ons ook maar eens voorbereiden op de volgende bestemming, Ramsgate. Liza had zich ingesteld op een rustig nachtje maar we kregen die namiddag buren langszij, nu is dat niet zo bijzonder, maar wel vervelend wanneer ze oude schoten en vallen gebruiken als landvasten en de boel ook nog eens erg strak vastleggen. …..door de bewegingen van de boten ten opzichte van elkaar rukken deze lijnen omdat er geen rek in zit. Als bonus kraakt het ook nog eens bij de kluisgaten en de stootwillen piepen omdat de boel te strak zit. Liza is dus best gevoelig voor dit soort geluiden en het duurde dan ook niet lang voor Liza in pyama in de weer gaat met het vervangen van de landvasten van de buurman die al lekker slaapt. Akko had de bui al eerder zien hangen en had de buurman bij het afmeren er al tactisch op gewezen maar zonder effect! Niet veel later heeft Liza het voor elkaar en is het stil aan boord. Als je aan boord woont kom je geluiden tegen waar je eerder geen erg in had. Bij veel zeilboten in de havens hoor je klapperende vallen tegen de masten. Als je op een boot woont is dat het eerste wat je verhelpt. Een dansende mast is ook best irritant, je gaat net zolang opzoek tot dat je er een oplossing voor hebt gevonden. Wij lossen dat nu nog op met een fender in de mast te hijsen tot ongeveer een meter boven de zaling. Deze fender verstoort de windstroom waardoor de mast niet meer in resonantie is.

Ramsgate, niet heel erg beschut

When you go to Ramsgate, the weather turns bad!

We lagen wat onrustig aan de steiger en de wind was nog niet echt in ons voordeel maar toch vertrekken we de volgende ochtend met stroom mee en wind tegen met als doel Eastbourne. Net voorbij Dover kwamen we in het dilemma dat een uur later de stroom ook nog eens tegen onze richting in zou stromen en er voor Eastbourne niet een geschikte alternatieve haven meer was. We besluiten een stukje terug te varen naar Dover. Door dat nu de wind van achter komt maar de stroom nog wat van voren, rollen we en surfen we soms van de golven af maar je moet je goed vast houden. Wonder boven wonder blijft alles in de kastjes! Alles rammelt en bonkt heen en weer, Liza gaat meerdere malen naar beneden om alles klem te zetten want het maakt haar onrustig. Eenmaal in Dover liggen we heerlijk beschut in de Granville Dock achter de sluis.

Dover we werden door Dover Port Control via de marifoon naar de juiste plek geleid anders was de ingang niet zichtbaar door het enorme passagiersschip dat er voor lag

We willen eigenlijk de volgende dag weer door maar worden overgehaald om een dag later te gaan omdat de wind gunstig zal draaien. We raken met mensen aan de praat en voor je het weet ben je dronken! Onze Engelse buren van 2 schepen verder willen graag van 2 gallon rode diesel af omdat ze binnenkort naar NL en België gaan. Van de andere buren krijgen we een mooi boek “The Mariners Handbook” en 2 paternosters om makreel te vangen. De volgende dag komt de Engelse buurman ons nog een serie Imray kaarten aanbieden van de gehele zuidkust tot aan de Scilly islands! We worden er verlegen van maar gelukkig heeft Liza hier al rekening mee gehouden.

Monkey fist knott inmiddels heb ik een voorraadje gemaakt. Het Ned vlaggetje maakt het helemaal compleet!

Kalksteen formatie langs de kust van Engeland.

9:30 vertrek uit Dover, tot aan Dungeness varen we in 1 streep op vol zeil het gaat fantastisch! Toch moet de wind ooit nog gaan draaien naar NW volgens de verwachtingen, de vraag is wanneer dat gaat gebeuren. We hebben WNW wind nodig om direct koers te zetten naar Eastbourne dit lukt niet en moeten we een paar rakken maken. Recht tegen de wind in opboksen op de motor is wat ons betreft geen optie. We varen scherp aan de wind inmiddels met één reef in het grootzeil en met de kleine kluiver en bezaan met wind en golven die tegen de stroom in gaan. De stroom is het enige dat met ons meewerkt, maar dat is niet erg comfortabel. Choctaw maakt klappen en we zien de boegspriet geregeld onder duiken. We besluiten om de motor er wat bij te zetten om net iets harder in de goede richting te gaan en wat snelheid te houden om te kunnen sturen. Om 18:30, na een korte windstilte, draait de wind bijna 90 graden richting noord. We halen meteen het reef uit het grootzeil en zetten de grote kluiver er bij. Met de wind uit 330 zetten we koers op Eastbourne. De wind trekt lekker aan en varen we de laatste 15 mijl met 7.5 knopen vooruit en 1 knoop stroom tegen in een rechte streep naar Eastbourne. Choctaw is in haar element.
Net voor de zon echt onder is strijken we de zeilen en varen we de sluis voor Sovereign Marina binnen.

Zeilen strijken bij onder gaande zon voor de ingang van Sovereign Marina
Eastbourne!

“Pin Mill”

“Daar moet je geweest zijn!” om vervolgens een pint Guinness te drinken bij de Butt and Oyster!

in 2016 deden we onze eerste poging. Bij gebrek aan zuiderwind en overdaad aan westenwind kwamen we verwaait aan in Lowestoft. De wind bleek toen anders dan verwacht en trok aan tot windkracht 8. Een 30 uur durende tocht waar Akko bijna 20 uur zeeziek bij was. We waren zo moe dat we de steiger niet eens zijn af geweest.

3 juli 2019 om 13:00 uur na uitbundig afscheid varen we box A05 uit van de Yachtclub Scheveningen. We hijsen 2 zeilen in de beschutte kom om dan direct de zee op te gaan. Eenmaal daar, met 265 graden op het kompas trekken we de grote kluiver erbij. Fantastisch windje 15 tot 18 knopen we tikken geregeld de 8 knopen aan en de mijlen schieten onder ons door, “dit wordt een record!”. Op de valreep voor vertrek wist Liza via de huisarts nog even een recept voor scopoderm te fixen voor Akko. Dit zijn pleisters die achter een oor geplakt wordt tegen zeeziekte. Ze blijken heel goed te werken want ik heb Akko nog nooit zo happy gezien op zee. Hopelijk blijven de bijwerkingen uit.

Pa in zijn element!
en Ma…

Als we een paar uur onderweg zijn en genieten van de zon, zee en de wind zegt mijn moeder: “Zal ik even broodjes smeren want ik lust wel wat”. Niet veel later komt ze terug met 3 belegde broodjes, “Waar is het 4e broodje?” vraag ik. Maar aan de blik in haar ogen weet ik genoeg. Ik plak meteen ook maar een pleistertje bij mijn moeder achter het oor, helaas duurt het een paar uur voordat het effect heeft. Mijn vader stuurt er op los en heeft er lol in. Akko doet van alles en kan zelfs aan de kaarten tafel in de kajuit zitten zonder klachten. Ik zorg voor koffie thee en een warme maaltijd die we voor vertrek nog even in elkaar hebben gedraaid, zorg voor mijn moeder die vraagt om een dekentje, bekertje water en een emmer. Normaal is zij diegene die voor iedereen zorgt.

Zonsondergang op de Noordzee 60 mijl uit de kust met in de verte een windmolenpark.

Ik maak mijn moeder wakker voor de zon die onder gaat en een paar uur later zit ze onder een prachtige heldere sterrenhemel en voelt ze zicht weer helemaal happy. In de nacht neemt de wind geleidelijk af en draait naar NoordOost en gaan we bijna plat voor het lapje, niet fijn met weinig wind en stroom mee, het schommelt en de zeilen klapperen zo nu en dan ongemakkelijk. We loeven iets op om de zeilen toch nog wat wind te laten vangen. 2 om 2 slapen we een beetje en houden wacht. Het is best rustig in de 4 shipping-lanes die we kruizen, maar toch blijven we goed opletten, wanneer we op de AIS kijken komt de ferry uit Harwich naar Hoek van Holland met 15 knopen op ons af maar passeert uiteindelijk toch nog met 1.5 mijl voor ons langs. Tegen het krieken van de ochtend is de wind helemaal weg en we worden naar het noorden weggezet door de stroom, we besluiten rond een uur of 6 (NL tijd) de motor er maar bij te zetten, dan gaan we iig nog de goede kant op. 10 uur (NL tijd) varen we de River Orwell op en om 11:00 uur Engelse tijd leggen we aan in de Woolverstone Marina.

Uitgerust van de fantastisch verlopen overtocht maken we rond 5 uur een wandeling langs de rivier richting Pin Mill waar een welverdiende pint Guinness op ons staat te wachten die we uiteraard met Fish and Chips voldaan laten zakken.

Pin Mill bij laag water.
Lopend langs de poppyfields
Tja, foto zegt genoeg toch!

Ons bijna vertrek naar Engeland!

Nu begint het dan toch echt te kriebelen. Nederland is voor ons bekend water en minder spannend, daarom hebben we heerlijk kunnen wennen en genieten van ons nieuwe thuis!

Vele gezellige bezoekjes van vrienden aan boord en nieuwe mensen leren kennen hoort daar ook bij. De dag loopt zomaar in eens anders dan verwacht en maakt het extra leuk. Ons bezoek aan Amsterdam is daar een voorbeeld van. Jurre en Suuz, ook vertrekkers, wilden we graag even opzoeken, we hadden elkaar voor het eerst ontmoet bij de EHAB cursus. We knopen ons schip vast aan dezelfde steiger waar zij ook liggen. We roepen een paar keer en kloppen op de romp en ja hoor uit de verte hoor ik een stem. Suuz die op haar kop in de bilge lag en met zwarte vegen op armen en gezicht haar hoofd boven het luik uitsteekt “Hoi”, zo herkenbaar! Niet veel later zitten we bij ons aan boord met een biertje en een stukje kaas. Omdat wij ook nieuwsgierig zijn naar hun schip gaat de borrel verder op “Yndeleau” Al gauw gaat het over logistieke zaken want zij gaan naar Makkum met hun schip en wij hebben een zeil dat naar Grou moet. Ze willen graag hun auto in Makkum hebben, dus wij brengen de auto naar Makkum via de supermarkt zeilmaker en nog 2 tussenstops. Een auto is dan ook wel erg fijn! En zo ontstaan er nieuwe vriendschappen binnen een paar uur. We hopen ze onderweg nog weer vaak tegen te komen, misschien gaan we zelfs samen nog wat kitesessies beleven.

S’avonds eten we met z’n allen macaroni nadat ook onze goede vrienden Hendri en Rivka ook aan boord zijn gestapt.

Macaroni met Smack!

Vandaag 1 Juli, we liggen in Durgerdam en varen om 14:00 uit richting IJmuiden om daarna direct met het juiste tij door te varen naar Scheveningen, dat wordt een latertje. Voor vertrek maak ik nog even gebruik van de wasmachine en droger en maken de boot gereed voor een stukje Noordzee, reddingsvesten, lifelines, alles vast zetten binnen en buiten!

Dinsdagavond 2 juli schepen mijn ouders in om mee te varen naar Engeland. Ook zal er nog familie langs komen om ons gedag te zeggen. Want 3 juli rond 11:00 zullen wij de trossen los gooien en Nederland dan toch verlaten.

Plastic soep…….? Wat kunnen wij er zelf aan doen?

Verantwoord de wereld rond, hoe doe je dat eigenlijk?
Ik heb zeker wel ideeën maar of ze in de praktijk ook gaan werken gaan we beleven.
Advies en tips zijn zeker welkom van jullie kant!

Thuis zijn we inmiddels zo gewend om ons afval te scheiden dat we daardoor niet bezig zijn om ook echt minder afval te produceren, dit word helaas in stand gehouden door de fabrikanten die alles maar blijven verpakken. In de havens in Nederland kun je aardig je afval scheiden vaak is het glas, papier en rest. Maar om aan boord meteen je afval te scheiden is nog best lastig door het gebrek aan ruimte. Vaak komt alles in 1 zak terecht en dan zou je het op de kant weer willen scheiden, maar dat gebeurt vervolgens niet. Hier moeten we dus nog een systeem in gaan vinden.

Om mee te beginnen willen we zo veel mogelijk verpakking op de wal laten en daarvoor proberen we zo weinig mogelijk verpakte spullen te kopen. Dat valt niet altijd mee!
Papier en karton blijven op de kant ook om insluipers van boord te houden.
Vroeger, van voor het plastic-tijdperk ging alles gewoon over boord, dat was normaal, voor glas werd geadviseerd het aan stukken te slaan, glas is tenslotte geraffineerd zand, blik roest weg en GFT verteert, al doet een bananenschil er toch soms nog 6 maanden over. Wij gooien liever niets overboord, behalve organisch “Oud brood voor de eendjes”

Toen het idee kwam om deze reis te maken, zocht ik iets om terug te doen voor onze wereld, in ieder geval willen we geen sporen achter laten! Het zijn vaak maar kleine stapjes maar het begint wel bij jezelf, zo heb ik een aantal vervangbare producten bedacht en gevonden die bijdragen aan een minder belastend milieu.

Het verzamelen van lege melkflessen en deze een 2e leven geven. Mijn collega melkdrinkers waren zo vriendelijk om ze voor ons te verzamelen. Ze zijn handig in gebruik en makkelijk te stouwen omdat ze vierkant zijn. Het vervangt heel wat verpakkingsmateriaal dat we anders aan boord ergens een plekje moeten geven, de flessen zijn waterdicht, licht en best sterk. Nu kopen we grote verpakkingen rijst, meel, koffiebonen, suiker, macaroni en natuurlijk hagelslag.

Shampoo bar, wat een uitvinding en zo simpel! Het vervangt zeker 2 flessen shampoo en met ons zuinige verbruik wel 3. Je kan ze online bestellen bij Lush en worden ook nog eens eco verpakt en verstuurd!

Je moet het echt eens proberen!

Het gehaakte alternatief voor het gele schuursponsje. Het nadeel van het gele schuursponsje is dat je ze niet kunt wassen en ze worden al gauw weggegooid omdat het een bron van bacteriën is geworden. Het gehaakte schuursponsje kun je wel wassen. Je kunt hiervoor verschillende materialen gebruiken en het beste is natuurlijk natuurlijk garen dat een beetje stug is. Acryl garen werkt ook goed maar is nog niet 100% biologische.

Handmade!

Bijenwasdoeken zijn het alternatief voor huishoudfolie, je kan ze online bestellen maar zijn best prijzig daarom heb ik ze maar zelf gemaakt en dat is prima te doen. Er zijn verschillende technieken en die kan je op YouTube vinden. Wat je nodig hebt zijn lapjes katoen, bijenwas en een rasp. Je kunt er alles in verpakken als je handen maar wat warm zijn waardoor de bijenwas zich laat vormen om je schaaltje of kommetje. Uitwassen doe je met koud water en als de bijenwas uitgewerkt is voeg je er weer nieuwe bijenwas aan toe. Je doet er ongeveer een jaar mee.

Handmade!

Het Gehaakte boodschappentasje is helemaal hot! Ze zijn steeds beter te verkrijgen maar het is nog leuker om ze zelf te maken! Als ik er tijd voor heb ga ik ze verkopen onderweg.
Voor ons geen plastic tasjes meer. Mochten we toch met van die dunne oude plastic tasjes blijven zitten dan kan ik er altijd nog weer gehaakte tasjes van maken!

Soda en bakingsoda is de basis van heel veel schoonmaakklusjes ook de groene zeep en schoonmaakazijn ontbreken niet bij ons aan boord. Zo heb ik mijn eigen afwasmiddel en wasmiddel gemaakt die verantwoord overboord kunnen. Het recept is te vinden op YouTube

Wordt vervolgd!

Wonen op een zeilboot!

Daar zag ik best wel tegen op kan ik je verklappen. We hebben het dan ook tot op het laatste moment uitgesteld. Tot ik een week voor ons vertrek de bank en het bed had verkocht en we geen excuus meer hadden om toch nog in het huis te slapen. We zijn nu 3 weken verder en we genieten vol op! Ik sta versteld hoe snel het went om te leven op best een kleine oppervlak, tot nu toe missen we ons huis niet.

Hoorn, voor anker in de havenkom!

Er is al een bepaalde routine aan boord. s’Ochtends worden we wakker meestal achter ons anker en beginnen we met een kopje thee. Boterham met hagelslag is favoriet! Een bakkie koffie en dan een klusje oppakken waar we dan op dat moment zin in hebben. Vooral tot rust komen en genieten van de omgeving om je heen en de dag is al weer om. Tot nu toe halen we aan het einde van de middag het anker op en varen we naar onze volgende bestemming.

Gisteren waren we in Hoorn en hebben we ons huis voor het eerst alleen achtergelaten aan haar anker. Dat is best spannend, het was erg modderig en dan hoop je dat het anker diep genoeg in de blubber zinkt. Met MYOTT, ons bijbootje, varen we Hoorn in door de grachtjes. Verder op stonden Gerard en Lyda ons al op de wachten om ons heerlijk te trakteren op een etentje bij de Griek! Voordat het donker wordt varen we terug en ligt ons huis nog steeds op dezelfde plek!

Het is mooi weer! Tijd om een wasje te doen want binnen drogen is eigenlijk geen optie. Ik vul de emmer met water en voeg mijn zelfgemaakte wasmiddel toe, doe er een deksel op en laat het lekker schommelen als we richting Monnickendam varen. Het is maar 2 uurtjes varen met alleen de grote kluiver en een bijna voor de winds rak halen we 6 knopen. Ideale koers om een wasje te laten walsen.

“Chinese laundry”

De volgende ochtend spoel ik de was uit en hang het lekker te drogen. We liggen in een box omdat we op visite zijn bij Bas en maak dan meteen maar gebruik van een lekkere douche op de wal en neem even de tijd om mijn haar eens goed te wassen. Ook de watertanks worden gevuld en we liggen ook nog eens gesponsord door Bas Loovens!

Het opvouwen van de was doe ik met de opvouw techniek van Marie Kondo dit vind ik zelf erg fijn aan boord, Alles is opgevouwen als een pakketje en valt niet zomaar uit elkaar. Vooral als je net dat ene shirtje aan wilt die helemaal onderop ligt. Het is mooi compact en goed stapelbaar! Ons bed is vrij hoog en de ideale plek om de was op te vouwen.

Tegen de avond verlaten we Monnickendam en varen we met een zacht briesje naar Blocq van Kuffeler. Een mooi foto momentje van het paard van Marken en niet veel later zien we de zon weer langzaam onder gaan.

We liggen aan de werksteiger en deze grote jongen vertrok vanmorgen om 4:30, helemaal niks van gemerkt! Want we werden gewekt door goede vriend Sidney hij gaat vandaag met Akko een nieuwe ketel plaatsen in Almere. Dat moet ook nog even voor dat we uit Nederland weg varen.