Atlantische Oversteek dag 1 (valse start)

Drie november om 7 uur gaat de wekker, we willen graag om 9 uur vertrekken. Dat moet toch lukken? Dat denken we beiden optimistisch. Uiteindelijk is het 12 uur als het 2de anker ook op het dek ligt. Het duurt altijd langer en we treuzelen wat, want het is toch ook best spannend. Ik ben er wel klaar voor en ik wil weg. Akko doet daar wat langer over, maar ik ga de kapitein niet achter zijn broek aanzitten. Hij is klaar zodra hij er klaar voor is. Vandaag is het hoogwater om 9 uur en volgens de almanak begint de getijdestroom tussen de eilanden naar het zuiden 2 uren na HW dus we gaan daar nu zeker profijt van hebben.
We varen een laatste rondje om onze nieuwe Duitse vrienden en bij het brandstof ponton staan onze Canadese vrienden ons uit te zwaaien. Erg leuk dat ze afscheid van ons nemen, je weet nooit hoe lang het duurt voor je elkaar weer treft.
We steken het kanaal over met een dubbel rif in het bezaanszeil en een half uitgerold voorzeil, we gaan als een speer maar de wind in het kanaal trekt door tot 40 knopen, niet normaal! Gelukkig gaan we dit keer met de wind mee en we worden niet eens nat, de beleving is dat het niet eens zo hard waait. Met de wind en de stroom van achteren tikken we bijna 10 knopen snelheid aan in de goede richting. Dat gaat lekker! Zodra we ten zuiden van Sao Antao geraken valt de wind langzaam weg. Dit zal ca. 3 uren duren verwachten we en na een poosje komt er wind van voren, de windstroom draait helemaal om de noord/westkant van Sant Antão heen en buigt met het land mee de bocht om. We besluiten de motor er maar even voor een paar uurtjes bij te zetten om hier sneller doorheen te komen.
Na ca. een uur met de motor bij, komt er opeens een vreemd luid getik uit de machinekamer. Ik doe de gashendel naar neutraal, het getik wordt minder maar blijft bestaan. Akko sprint naar beneden en trekt wat luiken open om te gaan kijken. Hij ziet of ruikt niets bijzonders, maar het getik blijft, we schakelen de motor voor nu maar even uit. We zetten wat zeilen bij om in ieder geval te zorgen dat we kunnen blijven sturen, het grappige is dat de wind en stroming ons nu naar het noorden in de richting van Tarrafal SA drukt, daar zijn we bekend van ons eerdere tripje. We overleggen even wat te doen maar al snel zijn we het er over eens dat we bedenktijd nodig hebben en Akko wil liever niet op volle zee aan de motor sleutelen. Tarrafal is nog in beeld dus we verleggen onze koers en 6 mijlen verder om 6 uur pikken we een moorringboei op.
We hebben nu ook weer verbinding met internet en we schakelen meteen de hulplijn St. Jansklooster in. Sidney vraagt meteen: wat zijn de symptomen en wat hebben jullie allemaal aan de motor gedaan voor vertrek? Ehhh… Symptomen: vreemd getik van binnen in het blok en witte rook uit de uitlaat. Verder heeft Akko voor vertrek de olie en koelwater gecheckt en recent de impeller voor het koelwater gecontroleerd, die was nog goed genoeg. Akko herinnert zich opeens dat hij de dag daarna de motor heeft gestart en er pas na 2 minuten achter kwam dat de koelwaterkraan dicht stond, dat kon de impeller wel eens niet leuk gevonden hebben. Verder heeft Akko de spoed van de schroef onder water iets groter afgesteld om met minder toeren iets sneller te gaan. De rest laat zich raden, waarschijnlijk is vanmiddag het motorblok heter geworden dan doorgaans. In combinatie met het volop laden van de Lithium Accu’s wordt de motor goed belast. Dus: nieuwe impeller erin, leidingen schoonmaken waar mogelijk en testen…. de rook is weg en het bijzondere getik ook…. morgen gaan we het beleven.
Op het moment dat ik dit schrijf zijn we alweer 4 uren onderweg, waarvan we de eerste 2 uren op de motor gevaren hebben zonder bijzonderheden.
Groeten van ons!


4-11-2020, 13.00UTC Locatie: 16 54’N / 025 39’W Koers: 260 graden Snelheid: 5.2 KN Nog te gaan: 1862 Zeemijlen Weer: Zonnig met sliertwolkjes, 1014mb, 27graden Wind: 18.5Kn Watertemp: 27.5C

Klaar om te vertrekken

02-11-2020. 22.52u lokale tijd
We hebben afscheid genomen van de zeilers die hier nog zijn en lokalen die we kennen. Gegeten bij ons favoriete restaurant waarvan we zeker weten dat we er niet ziek van worden en we hebben ons beperkt tot dranken waarvan we ook zeker weten dat we er niet ziek van worden.
De meeste dingen van het lijstje zijn afgetikt.
Ons plan is om morgen 03-11 rond 9 uur het anker te lichten en de ankers te stouwen, alles op het dek verder zeevast te maken en langzaam de baai uit te schuifelen.
We zijn er klaar voor!
Dit is de laatste groet uit Mindelo. —–

“Zeven maanden in Kaapverdië”

Versleten quarantaine vlag

Een versleten quarantaine vlag en ons 2e gastenvlaggetje vertoont ook alweer slijtage. Normaal is het niet gebruikelijk dat je gele sein vlag slijt. Voor Covid19 kon je gewoon een land binnen varen en dezelfde dag nog inklaren. Je gele vlag zag misschien 24 uur het dag licht en werd dan weer netjes opgeborgen voor het volgende land dat je bezoekt. Dat zal nu in deze tijd elke keer een uitdaging worden, iets waar we mee om moeten leren gaan.

Onze quarantaine tijd incl. de lockdown duurde 70 dagen. Dat doet iets met de mens of je het nu wil of niet. Het is een test voor je relatie maar ook voor jezelf. Als zeilers onderling help je elkaar en probeer je er het beste van te maken. Omgaan met onzekerheid, angst, verveling, onrust etc. We hebben het doorstaan zoals vele van ons! Een lockdown heeft ook zo zijn voordelen. Klussen die al heel lang liggen omdat het heel veel tijd kost worden nu opgepakt! Als mens moeten we altijd iets nuttigs te doen hebben, vinden we, anders is onze dag verloren maar in een lockdown wordt je gedwongen om niks te doen en dat moet je leren accepteren. Zo leest Akko na jaren weer een boek en maak ik me druk om plastic tasjes waar je vast wel iets mee kan maken!

““Zeven maanden in Kaapverdië”” verder lezen

Bestemming: Sãu Nicolau! of toch niet?

De route die we hebben afgelegd in 3 dagen zonder aan land te gaan.

Al weken roepen we: “Volgende week gaan we naar São Nicolau!”, maar iets houdt ons steeds tegen. Akko krijgt kies pijn of het weer is niet goed. Maar dan lijken alle lichten op groen te staan, de boot is klaar de vallen zijn aangeslagen, morgenochtend hoeven we alleen het anker nog maar op te halen. Maar die nacht worden we beiden ziek, iets met eten en darmen….. we zijn er een week mee zoet. teleurgesteld gaan de huiken weer terug over de zeilen.

“Bestemming: Sãu Nicolau! of toch niet?” verder lezen

Tarrafal de Monte Trigo

Toestemming om naar Sant Antão te varen

Een klein dorpje aan de zuidkant van Sant Antão met maar 600 inwoners. Er komen hier maar 1700 toeristen per jaar, omdat de weg er naar toe onverhard, stoffig en hobbelig is en zeker 3 uur duurt met de auto. Wij hebben toestemming gekregen om met ons eigen schip naar deze bijzondere plek te varen! Om een vrijgeleide te krijgen zijn we de halve dag zoet en worden we van het kastje naar de muur gestuurd. We komen uit bij immigratie waar we ook onze stempels in ons paspoort kregen, 4 maanden geleden. Als we vriendelijk naar binnen worden geroepen en mogen gaan zitten, krijgen we eindelijk antwoord op onze vraag. Sal is uitgesloten, te veel corona. Boavista is moeilijk aan zijn gezicht te zien. We willen ze graag te vriend houden en gaan er niet tegen in. Als laatste vragen we of Sant Antão een optie is. Ja! Daar hoeft hij niet lang over na te denken. Hij gaat druk in de weer en zoekt naar papier en stempels. Hij wil onze paspoorten, die hebben we niet mee omdat we alleen maar voor informatie kwamen. Geen probleem volgens hem. Hij haalt onze gegevens erbij, die ze hebben op geslagen aha…. er komt een grote ordner op tafel, het duurt even “Choctaw” Yes thats us! Hij vult het formulier in en geeft de stempels. “Go to Simoa if you’re there and give this…… Wow zo makkelijk, dat hadden we niet gedacht.

“Tarrafal de Monte Trigo” verder lezen

Santo Antão

Paũl vallei

Tijd voor een nieuw eiland, andere mensen en een ander uitzicht! Samen met Ben nl vertrekken we naar het buur eiland met de ferry. Het is nog steeds niet mogelijk omdat met eigen zeilboot te doen. We laten Choctaw achter haar anker liggen en vragen of onze buurman een oogje in het zeil houd. Akko krijgt het voor elkaar om van afstand per sms het toplicht aan en uit te doen en de watermaker te spoelen, “Willy Wortel” is er niks bij. De haven is niet beschermd tegen swell en ook nog eens duur. We laten haar voor het eerst een langere tijd alleen achter haar anker maar maken ons geen moment zorgen.

“Santo Antão” verder lezen

Tijd voor reflectie!

Engeland Beachy Head

Vandaag zijn we precies 1 jaar onderweg en 3300 mijl/6000km verder. We hebben ontzettend veel gezien en gedaan, mooie momenten mogen beleven met elkaar maar ook nieuwe mensen leren kennen waar vrienden uit ontstaan en dat afscheid nemen daar ook bij hoort. We hebben zoveel geleerd, dat je echt één kan worden met je schip en er steeds meer vertrouwen in krijgt. Je raakt op elkaar ingespeeld en weet wat je aan elkaar hebt, ook dat blijven praten daar een belangrijk onderdeel van is.

Engeland River Dart
“Tijd voor reflectie!” verder lezen

Na 60 dagen komt Mindelo uit de lockdown

Aanzicht van Mindelo vanaf het fort waar we bijna uit ons hemd worden geblazen.

Ook wij komen uit een winterslaap zo lijkt het, al schijnt het zonnetje hier volop. Het stadje leeft meer en meer op en we voelen ons meteen thuis. Mensen zijn blij dat ze de straat op mogen ook al heerst er hier best veel armoede, ze hebben nu weer een mogelijkheid om geld bij elkaar te verdienen. Wij proberen zoveel mogelijk mensen te helpen door overal wat te kopen, vooral de lokale producten. Groenten, fruit en vis. Echt lekker brood hebben we nog niet gevonden omdat ze hier vooral van zoet brood houden en wij van kaas, dat gaat niet samen op een broodje! Dus maken we er maar wentelteefjes van uit het receptenboek. Dit keer een recept van mijn ouders!

“Na 60 dagen komt Mindelo uit de lockdown” verder lezen