Onze Perkins 4.108 uit 1978.

Verslag uit 2021

Daar liggen we dan, in de baai van Le Marin op Martinique, tussen misschien wel 1500 andere schepen. Op zijn laatste paardenkrachten, maar met veel witte rook, brengt onze oude vertrouwde Perkins ons zigzaggend tussen schepen en ondieptes door naar wat later blijkt voorlopig zijn laatste rustplaats.
Later op de dag wordt namelijk de motor gestart voor verdere analyse, hij start maar voor het eerst in al die jaren stopt de motor na een minuut er vanzelf mee. Alsof Perky zegt “Snap je het nou nog niet? Wat wil je nog meer van me!”
Dat was het dan…. Onze oude vertrouwde Perkins geeft het na 42 jaar op. 

De grote zoektocht naar de oorzaak van het gevolg kan beginnen, is het inderdaad de dieselpomp die Akko al zo lang verdenkt van het onregelmatig lopen van de motor?
Na een korte controle blijkt dat na het zelfstandig stoppen van de motor de kleppen niet meer meedoen en ook de dieselpomp niet meer wordt aangedreven. Dit duid op een serieus probleem in de distributie. Het zou wel eens een klassieke “In de soep gedraaide motor” kunnen zijn.

Na wat evaluerende gedachten komen we al snel tot de conclusie dat Martinique de beste plek is om serieus motorpech te hebben in vergelijking met de locaties waar we de afgelopen 12 maanden waren. Kaapverdië en Suriname zijn prima landen om te zijn, maar voor serieus werk aan een jacht zijn dat niet de ideale locaties.

We gaan in gedachten terug naar 2014 toen we Choctaw aankochten, we trokken toen al de conclusie dat een probleem bij Choctaw het gebrek aan een zwanenhals in de uitlaat is. Bij tochten van vorige schippers is er zeker wel eens zeewater terug via de uitlaat op de zuigers terecht gekomen, bij ons is dat op het IJsselmeer een keer gebeurd maar hebben we schade kunnen voorkomen. Bij eerdere eigenaren heeft dit al zeker de nodig schade toegebracht, je kon aan het blok wel zien dat er door de jaren aan gesleuteld was en er waren al een aantal onderdelen en gereedschappen aan boord die je niet verwacht.
Bij navraag bij eigenaren van vergelijkbare schepen kwamen we er achter dat het eigenlijk een ontwerpfout is. Voor de installatie van een toereikende zwanenhals zou namelijk nogal wat bed-ruimte opgeofferd gaan worden in de uitvoering zoals bij ons de achtercabine is ingericht. Met deze ervaring hebben we in 2017 dit probleem getackeld door een drain te plaatsen in de uitlaatslang net na de waterlock zodat het water nooit meer de motor kan bereiken.
In 2018 heeft Akko de klassieke V-snaar met poellies vervangen door een multi-belt systeem, een goede keus tegen slippen en slijten van de aandrijving naar waterpomp en dynamo. Nu blijkt dat de instructies voor montage een aanhaalmoment voor de bout van de krukaspoelie te zijn vermeld dat slechts 1/3de is van de juiste waarde. Deze bout houdt niet alleen de poelie op zijn plek maar moet er ook voor zorgen dat het krukastandwiel goed klemt, nu drijft net dit tandwiel het belangrijkste gedeelte van de motor aan, de distributie… Dit ging goed tot het spietje brak, wat ook veel eerder had kunnen gebeuren.

Hier komt de kop van het motorblok af.
Hier is de kop eraf en kijk je in de cilinderkoppen met een residu aan olie water en zout.

Met fluwelen handschoenen wordt de motor door Akko met veel liefde onderhouden, waarop ik wel eens jaloers ben, zeg ik dan wel eens gekscherend. Vooral de laatste 100 draai uren sputtert de motor steeds meer tegen en is Akko steeds vaker te vinden in de machinekamer. Er is een nieuw geluid ontstaan toen we vertrokken uit Kaapverdië. Toen verweten we nog de circulatie pomp die verkeerd aangesloten zat en zorgde voor lucht in het systeem. Waardoor de motor heter is geworden dan normaal. Dit wordt op tijd getackeld. De motor draait weer maar nog steeds met een ander geluid, ouderdom en slijtage concluderen we. In Suriname varen we veel op de motor maar hij laat ons niet in de steek, ook al loopt hij wat onregelmatig en geeft witte rook in zijn neutraal. Bij toeren is er niks aan de hand. Akko verdenkt de kleppen en stelt ze op nieuw af en maakt ook te verstuivers schoon. Het lijkt allemaal wat soepeler te lopen.

Onderkant van de kop zie je veel roest op de klep stelen.

Na deze exercitie begint de motor toch te haperen, de ene keer slaat hij wel aan en dan weer niet. Akko verdenkt de kleppen die zijn te strak afgesteld en blijven open staan door de warmte van de motor. Dit overkomt ons ook, als we uit Suriname vertrekken, en de motor nodig hebben om meer hoogte lopen om binnen de vaargeul te blijven. Vanwege de ondiepte die er ligt. Hij laat het af weten maar na een paar uur, als hij is afgekoeld start hij weer. Dit gebeurd ook in het donker bij aankomst Martinique. Het blijken al de laatste stuiptrekking te zijn. Met remreiniger wordt de motor weer aan de praat gebracht, niet Akko zijn favoriete methode maar ja, je moet wat.

De voorpunt is even geen verblijf of opslag ruimte maar een heuse werkplaats!

Nu we hier goed en vertrouwd liggen, aan twee ankers. Wordt het schip langzaam omgebouwd als werkplaats. Het ene motor onderdeel na het andere wordt gedemonteerd, om op zoek te gaan naar  de oorzaak. Akko trekt al snel de conclusie dat hij niet op één lijn ligt met de Franse monteur, waar de taalbarrière ook een probleem is. If you not a mechanic don’t touch it. Nou, dan ben je bij Akko aan het verkeerde adres. Akko heeft dan allang besloten om het zelf te doen, waar ik nog al twijfel. We kunnen toch ook iemand anders zoeken? Akko probeert mij te over tuigen dat ze alleen maar een nieuwe motor willen verkopen terwijl dat misschien helemaal niet nodig en dat er dan continue een monteur over de vloer is die met zijn olie en diesel vingers overal aan zit. Ineens ben ik overtuigd! 

We vinden alle informatie en gereedschap op de wal. De haven van Le Marin is er voor ingericht om alle soorten werkzaamheden aan een schip te kunnen of laten doen. Inmiddels wordt er gebrainstormt met Nederland via whats app. Arne van der Kruk wordt een belangrijke spil in onze zoektocht en heropbouw van de motor. Hij is van beroep diesel monteur en heeft al heel wat jaartjes boven motoren gehangen, met veel succes! 

Uitlaatspruitstuk, inlaatspruitstuk, luchtfilter, dieselfilterhouder, koelwatertank, warmtewisselaar en waterpomp gaan eraf na dat olie en water zijn afgetapt. Nu is er ruimte om de kop eraf te halen. Uiteindelijk kost het ons 3 dagen om de motor te ontleden. Ook de poelie moet er af om de distributie van de tandwielen te controleren. Een zoek tocht naar juiste poelie trekker en een dopmoer 38 mm kost ons ook een paar dagen, maar met succes!

Alles staat in het teken van onze motor, wat als er een nieuwe motor moet komen? Een ander soort motor word het niet is de conclusie. Dan een gereviseerde Perkins maar die is hier in Martinique niet te vinden. Het op sturen van en motorblok wordt ook nog overwogen, dat wordt een hele opgaven om de motor eruit te krijgen, laat staan erin dat geld trouwens ook voor een ander motorblok. Dit soort acties gaan ook veel geld kosten. Dan is het idee nog even om ons het gat uit te laten slepen en downwind naar curacao te gaan om daar op de kant te gaan want dat is toch het plan als we daar het orkaanseizoen gaan uitzitten. We weten pas meer als we een open hart operatie uitvoeren.

Als de kleppendeksel eraf gaat zien we al snel dat de kleppen open staan en bij verdere inspectie dat er 8 krommen stootstangen in zitten, maar niks duid op een lekke koppakking of een scheur in de kop. Als we dan ook de tandwielen in zicht hebben van de distributie, komt Akko erachter dat het tandwiel op de krukas is los gekomen door een gebroken spi. Dat hadden we niet verwacht! maar dat is wel de conclusie van de kromme stootstangen, want daardoor is de timing van de motor volledig in de soep gelopen. En wat nu ?

Het kleinste tandwiel wat zich om de nokkenas bevind is los gekomen door een gebroken spi.

Na wat rondvragen krijgen we het kaartje van een andere monteur, Didier, die misschien nog wel onderdelen heeft liggen. We hebben beet! Op 500 meter bij ons vandaan ligt een ouder ferry, die nu dienst doet als werkplaats. Links er rechts ligt een zeilschip voor onderhoud. Akko heeft een keus uit 3 Perkins motorblokken en kiest voor de goedkoopste. Het motorblok aanboord brengen is geen optie dus mogen we daar de onderdelen eraf slopen die we nodig hebben. Met de nodige ervaring van het slopen van onze eigen motor zijn we binnen een halve dag klaar!

Tweedehands motorblok voor onderdelen.

Inmiddels ligt de voorpunt vol met dubbele motoronderdelen en ligt Choctaw voorover door al het gewicht. Een tandwiel, 2 spietjes, 8 stootstangen en een kop zijn de cruciale onderdelen die we nodig hebben. Daarbij hebben we nog heel veel reserve onderdelen! Na het schoonmaken van alle onderdelen en heel wat beddenlakens minder als poetslap, blinkt alles weer als nieuw.

Het opbouwen kan beginnen! Iets waar Akko echt naar uit kan kijken. Dit grote project, voor mijn een complexe materie, is voor Akko daar in tegen een echte uitdaging en hoort bij het avontuur, zoals hij zelf zegt. Als assistent doe ik mijn best om Akko te ondersteunen en leer ik ook steeds meer over dit blok metaal wat zich schuil houd in de machinekamer.  We kunnen niet wachten tot we het oude vertrouwde motor geronk weer horen pruttelen maar dan nog soepeler!

18 nieuwe kop bouten en pakking en heel wat schoonmaak uurtjes.

Inmiddels zijn de bestelde onderdelen binnen. Nieuwe pakkingen en 18 stuks nieuwe kopbouten. De oude kwamen er wel heel uit maar op advies is het beter om nieuwe te gebruiken. Akko heeft in de tussen tijd het nieuwe tandwiel wat op de krukas hoort gemonteerd met de nieuwe spi en de distributie op de juiste timing gezet. Ik als assistente mag dan de oude pakking resten eraf halen zodat Akko de deksel met nieuwe pakking schoon kan terug plaatsen. 

Stap twee is de kop! Akko besluit om de “nieuwe” kop te gaan gebruiken omdat de kleppen in deze kop geen krommen stelen hebben, want de kleppen in de oude kop die hebben een klap gehad met als gevolg de kromme stootstangen. Het advies van Arne is, als de kleppen niet lekken, hoef je er niks aan te doen. Door aan de binnenkant van de kop, boven de kleppen, WD40 te spuiten kunnen we checken of er kleppen lekken. Dit is het geval bij de uitlaatklep 3 en 4. Met geïmproviseerd gereedschap besluiten we toch de kleppen eruit te halen. Dit blijkt hoog nodig want het zit vol met roet en olie resten. Na overleg met onze monteur op afstand kunnen de kleppen weer terug met nieuwe rubbertjes. Een nieuwe test met WD40, is er na genoeg geen lekkage. Arne is inmiddels zo betrokken bij ons avontuur, dat hij ook niet kan wachten op motor geronk!

Hier is plaatsen we de kop terug,

Na een dag hard werken Zit de kop er op me 18 nieuwe kopbouten. Het aandraaien van dit gebeuren gaat systematische en volgens een schema, en wordt nauwkeurig uitgevoerd met een momentsleutel in newtonmeters. Het is belangrijk dat de nieuwe koppakking gelijkmatig wordt aangeduwd en de bouten allemaal dezelfde kracht uiten om lekkage te voorkomen. Daarna gaat het snel, de stootstangen en tuimelaars zijn snel geplaatst nadat ze een poosje in een badje van verse smeerolie hebben gelegen. De brandstoffilterhouder, verstuivers en de nodige leidingen vinden ook hun plek weer terug en worden meteen afgetopt met diesel. 

De tuimelaars worden na de kop teruggeplaatst.

Al het gewicht wat voor in de punt lag, komt langzaam weer midscheeps te liggen en zorgt ervoor dat de boeg weer omhoog komt. Vandaag wordt de motor gevoed met 4 liter verse olie. Voor dat de motor ook maar enigszins gestart kan worden is het belangrijk dat alle cruciale onderdelen en kanalen voldoende olie hebben, om droog lopen te voorkomen. De spanning stijgt met de dag. “Doe ie het of doet ie het niet”

Het is bijna weer een volledig motorblok. Alle onderdelen die eraf moesten om bij het blok te kunnen zijn weer terug geplaatst incl nieuwe pakkingen. Het uitlaatspruitstuk gaf wat moeilijkheden omdat er een minimaal verschil is met de vorige kop. Het vergde wat geduld om de moertjes met ringetjes terug te plaatsen op onmogelijke plekken waar je net niet bij kan met een dop of steeksleutel en je jezelf in alle bochten moet wringen om niet dat moertje te laten vallen. 

Bijna klaar om te starten!

To day is the day! Na 3 weken van voorbereiden en sleutelen gaat het vandaag eindelijk gebeuren. Voor dat we echt gaan starten zijn er nog een aantal belangrijke punten. De kleppen moeten gesteld, water in toevoerleiding zodat de impeller niet droog komt te staan, koelvloeistof afvullen en nog een keer het oliepeil checken. In de tussentijd dat Akko nogmaals alles na loopt, haal ik Hans en Janet op zei zullen het moment supreme aanschouwen. De prosecco staat Koud!

Janet houd de camera in de aanslag. Ik zit buiten om de contactsleutel op commando om te draaien terwijl Akko de boel ontlucht tijdens het starten. Na wat pogingen slaat de motor niet aan. Hans en Janet zijn muisstil terwijl Akko beteuterd naar het blok ijzer zit te staren. Hij loopt alles in zijn hoofd na wat er misschien niet zou kunnen kloppen en zegt dan, hij zo het toch echt moeten doen! Toch die bus remreiniger maar weer proberen…. Als ik de sleutel nogmaals omdraai is het raak! Perkins is alive. Het motortje draait als nieuw wat een verschil. De opluchting is groot en bij Akko zie ik een glimlach van oor tot oor! Het is fijn om dit moment te delen met Hans en Janet die altijd op de achtergrond betrokken waren. De prosecco knalt open en de kurk beland weer netjes in kuip, een mooi aandenken!

Met de Franse slag in Guadeloupe

Ankerbaai in Deshaies

Na ons anker te hebben gedropt voor de kust van Guadeloupe bij Ilets Pigeon, moeten we echt even bijkomen van onze zeiltochtje van Puerto Rico. Normaal klaar je de zelfde dag in, en vaak is dat ook een vereiste maar hier in het Franse Guadeloupe gaat dat met de Franse slag. Waar wij dan ook maar gebruik van maken. Waar wij nu zijn kunnen we niet inklaren, daar voor moeten we 10 mijl naar het Noorden varen. Ons gele Quarantaine vlaggetje wappert al 3 dagen vrolijk heen en weer. Dan vinden we het wel tijd om in beweging te komen en ons in te klaren. In het dorpje Deshaies kun je dat doen. Geen mannen in uniformen of een officieel gebouw maar we lopen een klein souvenirs winkeltje binnen en in hoek staat een computer met een barkruk, tussen de armbandjes en koelkastmagneten. Hier mogen we ons inklaren in de computer het wordt uitgeprint en ondertekent door de eigenaar van de winkel!

Lees verder “Met de Franse slag in Guadeloupe”

¨Oostwaarts zeilen in de Caribische zee is een beproeving voor bemanning en schip¨ (Thorny Path)

Het plan van aanpak

We willen Oostwaarts! Dat houd in dat het geen relaxed tochtje word. We doen ons huiswerk en vergaren zoveel mogelijk informatie. Als we naar het weer kijken, hebben we wind uit het O.N.O die geleidelijk naar het O.Z.O draait, niet perfect maar het is mogelijk om in 1 lange slag naar Grenada te varen. Nog steeds aan de wind maar dan hoeven we niet eindeloos overstag te gaan. De voorspelling zegt 15 tot 20 knopen, golven 1,5 meter en tegen stroom 0,5 Kn. De beste manier is om met weinig wind door de Mona-Passage te gaan, dan naar Puerto Rico kruipen en onder de kust een paar slagen Oost maken, om hoogte lopen voor Grenada. De reden om dit te doen is omdat de golven, wind en stroming hier minder zijn.

Vertrek uit Samana

20 Maart 22:00: Het anker wordt gelicht. We laveren de baai van Samana uit. We doen dit in de nacht omdat dan de zeebries wordt afgeremd door het land effect. Met 17 knopen en motorondersteuning maken we mooie hoeken en voortgang. 21 Maart: In de Monapassage maken we gebruik van de windstilte die is voorspelt, maar die ervaren wij niet helaas. Het waait hard en de golven bouwen op. In de Mona-passage ligt het eilandje Mona we willen er graag boven langs maar door de golven lukt het niet om goed hoogte te blijven lopen. Als we er bijna zijn kiezen we ervoor om toch onder langs te gaan. We kunnen ineens de zeilen laten vieren, wat een verademing. Rust aanboord! Met amper 4 knopen gaan we nu het dubbele aan snelheid. We maken dankbaar gebruik van dit moment. We nemen een douche en eten goed. Onder de luwte van het eiland herpakken we ons en kiezen voor een ander zeil plan. We hijsen het kleinere stagzeil op leuvers en een tweede rif in het grootzeil. Eenmaal onder het eiland weg verwachten we veel wind, die blijft uit. Die windstilte hadden we namelijk in het begin van de mono passage verwacht. We motoren de nacht door tot 13:30 in de middag. Nu met 10 knopen wind, zetten we meer zeil bij maar het schiet niet op. Om 14:00 gaat de motor weer aan en koersen we op de kust van Puerto Rico af.

Links boven vertrek uit DR Samana. (Blauwe lijn)

De wind gaat aan

22 Maart: Dan ineens loopt de wind meter als een razende op en in dezelfde tijd hebben de golven zich ook opgebouwd. Ongelooflijk hoe krachtig deze 2 elementen samen werken. Nu hangt het af van onze skills, zowel het schip als de bemanning! De zeebries krijgt de overhand, die wordt versterkt door het land effect. 20 knopen+ op boxen tegen golven van 3 meter en dan ook nog 1.5 knoop stroom tegen is geen pretje. De motor staat bij voor ondersteuning om niet helemaal stil te vallen als we in een golf beuken of overstag moeten gaan. Onze Hoeken zijn slecht en gaan nog geen 2.5 knoop in de goede richting. Inmiddels zijn we al uren bezig en krijgt Choctaw het zwaar te voortduren. Ook bij ons begint de vermoeidheid toe te slaan, wetende dat we nog een heel eind moeten en dat we er zo niet komen, met de voorraad brandstof die nu al voor de helft op is. 17:18: Akko schrijft in het logboek, beste is om te stoppen. Als je zo dicht bij de kust bent is dat ook de logische keuze, alleen zijn wij niet welkom zonder visum en riskeren wij een boete van 600 dollar p.p en 10 jaar ontzegging op Amerikaanse grond gebied. Dus stoppen kwam niet bij ons op. Blijkbaar kan de oceaan zo tegen je zijn dat je dat risico maar al te graag neemt. Akko roept de kustwacht op en vraagt om toestemming voor een beschutting. De kust wacht is ervoor jou om je helpen en niet om je te weigeren, dat doen ze ook keurig en geven akkoord dat de plek Bouqueron een prima plek is voor beschutting. Ze geven ons een telefoon nummer om ons te melden bij bordercontrole om de rest verder af te handelen omdat we geen visum hebben. We kunnen de zeilen voor de tweede keer vieren en dat voelt echt als een opluchting, wetende dat we straks in beschut water zijn. Die boete is voor latere zorg daar zijn we nu echt niet mee bezig.

Bordercontrole op het vliegveld in Puerto Rico

Vlak water of lijkt dat maar zo

Als je van de ruwe zee af komt en ineens een baai in vaart met vlak water en geen wind, is bijna onwerkelijk als of je met de auto ineens in regenbui in rijd en 5 min later er weer uit rijd en de zon schijnt. Wij likken onze wonden en gaan in beraad, na dat we de bordercontrole hebben gemeld dat we ons op illegaal grondgebied bevinden. Na een goede nacht rust in een ongelooflijke stille ankerbaai, wil ik hier nog wel even langer uitrusten. Na onze rollercoaster ritje worden we vandaag verwacht op het vliegveld, om ons verhaal te vertellen en of we 600 dollar p.p willen meenemen. We gaan dus uit van het ergste maar hopen niet dat we morgen al weg moeten. Het loopt allemaal uit want we gaan 2 keer van het anker, ook onze buur boten raken op drift. Zo kunnen we Choctaw niet achter laten. Als we eenmaal goede grond hebben en een 2e anker zetten kunnen we met alle rust naar de kant. Waar we de hulp krijgen van Jose Mendez van de OCC! We huren een auto en zijn op weg naar het vliegveld waar ze met smart op ons zitten te wachten. ….Ah you are Mister van der veen, glad your are here. What took you so long……, zegt hij opgewekt, wat ons meteen gerust stelt. Wij doen ons verhaal en geven al ons papier werk waar ze om vragen. Ook vragen ze om de 600 dollar p.p. We geven aan dat we de helft hebben omdat we niet meer kunnen pinnen vandaag. …….We are here for your safety and will help in your needs, so I will speak with my boss. Het duurt allemaal erg lang en hebben inmiddels wel hele erge trek gekregen. Dan komen ze met het verlossende woord. We krijgen een (paraole) voorwaardelijke toelating. Ze geven ons 10 dagen de tijd om het land te verlaten en we moeten ons te melden als we met het schip verplaatsen. We betalen 65 dollar p.p administratie kosten! PPfff….wat een geluk!

Gestrand in Puerto Rico

Wat is je verhaal en wat zijn de argumenten? We hadden een eerlijk verhaal dat is waar ze het omgaat. Vermoeidheid, zware zee, tekort aan brandstof waren de argumenten. Ook onze aankomst in Grenada was al gemeld. Zo konden we aantonen dat we echt niet de intentie hadden om Puerto Rico aan te doen. Het melden bij kustwacht was ook geloofwaardig genoeg en volgens het boekje. De AIS heeft al die tijd aan gestaan, we hadden namelijk niks te verbergen! Nu is het tijd om onze verdere reis te plannen naar het Oosten en krijgen de kans om iets van Puerto Rico te zien!

Geen gastenvlag van Puerto Rico

Omdat we niet wisten waar we uit kwamen, maakte ik alle landen vlaggen die bij de bovenwindse eilanden horen. We willen ze het liefst toch allemaal zien. Met Puerto Rico had ik echt geen rekening gehouden hoor! Dus koop ik voor eerst een landen vlag, voor veelte veel geld, des te leuker om ze zelf te maken! Helaas is daar geen tijd voor. We hebben voor het eerst echt een planning om zoveel mogelijk Oost te komen. Veel van dit land krijgen we niet te zien wel maken we gebruik van hele mooie en rustige ankerplekken. We leren weer veel en er staat zelfs in pilot van Puerto Rico geschreven wat de beste manier is, om in de wind Oostwaarts te gaan. De enige manier om dit comfortabel te doen is, in de nacht. Als de voorspelling op zee Max 15 knopen is, dan heeft in de avond en nacht het land effect de overhand van de zee bries en wordt deze minder sterk, waardoor ook minder hoge golven, ideaal om je weg omhoog te maken. Dat is ons plan en zodra de zon opkomt en de zeebries het weer overneemt zoeken we beschutting.

Isla Vieques

Het eiland Vieques hoort bij Puerto Rico en is voor ons het hoogst haalbare om zo in één slag naar Grenada te kunnen varen. Vanaf hier gaan we een 2e poging doen. Uitklaren blijkt niet nodig, dit gaat via een formulier wat we toegestuurd krijgen en moeten in vullen en onderteken. Dat scheelt een hoop gedoe. We huren een auto om naar de andere kant te rijden om onze groente en fruit voorraad aan te vullen en maken dan maar meteen gebruik om rondje eiland te doen. Een leuke tussen stop om mee te pikken. Het eiland wordt geregeerd door paarden in plaats van geiten. Ze staan zelfs op je oprit en grasmaaien is niet nodig hier op het eiland. De grote paarden vijgen moet je maar voor lief nemen. Het is trouwens goede bemesting voor je gazonnetje. We rijden naar de oudste boom op het eiland 350 jaren en bezoeken het enige zwarte strand op het eiland. Ik pik nog wat zeeglas mee van het strand wat zijn naam eer aan doet , en dan is het tijd om de auto in te leveren en ons klaar te maken voor vertrek!

2e Etappe Puerto Rico naar Grenada

Een greep uit het logboek van Choctaw:

29-03: De tijd dringt want onze 10 dagen zitten er bijna op. Een kapitein met tijd heeft altijd mooi weer, gaat nu niet meer op.

22:00: Vertrek we varen nog 10 mijl Oost om hoogte te winnen onder het eiland en te profiteren van de conditie maar die vallen tegen er is geen wind maar wel golven. Het is hobbelig en stroom tegen lees ik in het logboek.

02:15: Er is wind de motor kan uit en zetten koers. We varen strak onder kust van St. Croix hier gaat de snelheid omhoog door het vlakke water. Even geen gehobbel de bobbel en kunnen we rechtop lopen door de boot.

30-3: We zetten koers 151 naar Isla Aves. Afstand is 78 mijl. De zee is dan al ruig maar maken wel voortgang en de motor kan uit.

31-3: Veel wind 25+ kn aan de wind, schiet niet op. Om 19:00 besluiten we Avis ten westen te passeren we verleggen koers van 150 naar 190 graden.

01-04 : We hebben Avis gerond! Koers is nu 159 naar Grenada. 20 motor uren sinds vertrek. Het gaat allemaal erg traag.

12:30 gaan we overstag omdat we geen hoogte meer lopen en als we zo door gaan komen we in Venezuela uit. Windstoten van 25 knopen en meer. De motor gaat voortdurend aan en dan weer uit om toch enigszins brandstof te besparen.

02-04: Besluit is genomen we gaan naar Guadeloupe, omdat dat nu haalbaar is geworden en minder mijlen. 84 mijl te gaan terwijl Grenada nog 186 mijl is. Inmiddels 30 motor uren. 120 liter diesel verbruikt.

6:15: Stagzeil valt naar beneden, val doorgesleten. Liza gaat naar voren om het zeil binnen te halen.

10:30: Email van Zeevalk, Hans & Puff, Ingrid.

17:44: Motor aan 1.1 knoop stroom tegen, hoge golven. Choctaw maakt zware klappen. 19:00 nog 39 mijl, zware zee gang. Stug doorzetten.

23:00 wind lijkt iets gaan te liggen.

De totale route die we hebben afgelegd (Blauwe lijn)
De laatste etappe was het zwaarste deel van de tocht. (Blauwe lijn)

Samenvattend

Oorspronkelijke plan was van Puerto Rico naar Grenada 408 mijl in een rechte lijn. Dat bleek niet haalbaar. Na een overstag voor Isla de Avis gingen we bijna in èèn dezelfde lijn weer terug, niet hoopgevend. Daardoor besloten om onder langs Isla de Avis door te gaan. Waardoor we 6 nm hoogte hebben verloren, maar het was wel lekker rustig aanboord. Na Isla de Avis weer hoogte gelopen. We konden ons verlies aardig goed maken. Op 1 April 12:00 gaan we overstag om te kijken hoe de koers is. Blijkt c.a 40 graden. Dus 140 graden bij overstag. Niet goed maar nog steeds voortgang. Na 10 uren over bakboord varen weer overstag. De koers Oost lijkt nu beter. Na 6 uren blijkt dat we moeten afvallen, wel 20 graden. Toen dat zo bleef toch maar overstag. De wind blijkt nu O.Z.O, net een bui gehad, waarschijnlijk is er een trog overgewaaid. Nieuwe koers is perfect voor Guadeloupe en bijna te bezeilen. Laten we hopen dat het zo blijft en dat de wind en golven minder worden bij de eilanden. Voorlopig moeten we stug doorzetten. De mijlen richting Guadeloupe tellen tergend langzaam af. De afstand naar Grenada wordt steeds groter met dat besef wordt de motivatie om naar Grenada te gaan steeds kleiner in deze omstandigheden. Bij de eerste overstag was Grenada 165 nm en Guadeloupe maar 120 nm. Bij aankomst in Guadeloupe blijkt dat we door het water ook 165 mijl hebben afgelegd. Ondanks deze conclusie zou de O.Z.O winddraairing naar Grenada ons hebben gekild maar heeft ons de laatste 100 nm naar Guadeloupe gebracht over Bakboord! Als om 03:45 Liza mij wekt, in mijn wacht blijken we niet meer NO maar naar N.W te varen. 15 min eerder is de wind gaan liggen en gedraaid. We zijn 16 mijl onder de kust van Guadeloupe beland. De zee is vlak en het eiland bepaald de windrichting. Hup zeilen strijken en vol gas op de bestemming gaf. Wat een rust opeens! Op 3 April om 06:30 droppen we het anker bij Pointe A` Lezard.

Afstand: 405 Nm in een rechte lijn naar Grenada. Door het water hebben we 432 NM afgelegd met eind bestemming Guadeloupe.

Tijdsduur: 4 dagen en 8 uur

Motor uren: 51 uur c.a 200 Nm, verbruikt 180 liter

Windsnelheden: 20 /25 Kn, windstoten 30 Kn

Stroming: Altijd tegen, variërend van 1 tot 1.5, uitschieter van 1,8 kn

Averij: Doorgesleten val van het stagzeil op leuvers, windmeter heeft kuren, nieuwe kleine lekkages binnen.

Tips die we mee willen geven

Visum B.1 B.2 aanvragen: Ook al heb je geen voornemens om Amerikaans grond gebied aan te doen Bv: Puerto Rico en U.S.V.I Het is was wel een hele fijne uitval basis in geval van nood, averij of om even bij te komen. Zoals in ons geval.

Gebruik maken van het eiland effect: Wil je Oostwaarts tegen de wind in onder Puerto Rico? De beste timing is als de voorspelling niet meer dan 15 knopen voorspelt op zee. Dan is in nacht de landbries sterk genoeg om de zeebries te temmen waardoor de zee en windsterkte afnemen. Tegen de ochtend als de zeebries het weer wil overnemen zoek je beschutting.

Schroom niet om de motor aan te zetten: In ons geval waren de stroming en golven ons de baas, in combinatie motor en zeil kwamen we nog ergens. We hebben niet een hele sterke motor maar net genoeg om snelheid te houden als we in een golf klapte of overstag moesten en waardoor we beter hoogte konden houden.

Ga altijd voor comfort: Dan houd je het langer vol. Ga ruimer varen, minder zeil of ga overstag. Wij merken dat je het golven patroon over de ene boeg nooit het zelfde zijn, als over de andere boeg en dus comfortabelere kan zijn. Met deze toepassingen zorg je ook voor minder belasting op het schip wat eigenlijk net zo belangrijk is.

De best plek om aanboord om te zijn: De kajuitvloer is midscheeps en het laagste punt. Hier kun je even bijkomen van al het geweld om je heen. Oordoppen in, kussen op mijn hoofd en hopen dat je een paar uur gemist hebt, van alle ellende die zich buiten afspeelt, voordat je weer mag wachtlopen.

Valkuil: Een kapitein met tijd heeft altijd mooi weer. Dit hebben we al vaak mogen mee maken, maar wil je weg omdat er emotionele reden spelen. BV: Je bent klaar waar je bent, je wil niet langer wachten of er komt familie aan maar je bent nog niet op bestemming. Dan moet je echt heel sterk in je schoenen staan. Want het resulteert in een oversteek met risico´s op zwaarder weer.

“Voor ons gevoel zijn we weer op ontdekkingsreis”

Foto gemaakt door SY Yndeleau

De ABC eilanden zijn leuk en fijn voor een poosje! Vooral de Nederlandse invloeden zijn heel makkelijk en lekker. De Jumbo, DA en Albert Hein, winkels waar we zo aan gewend zijn geraakt en waar je geblinddoekt door heen kan lopen om je producten in een handomdraai te vinden. Of de snackbar met frikandellen, kroketten en friet! Maar na een tijdje begint het toch weer te kriebelen naar het echte avontuur. We kunnen het niet laten en eten een dag voor vertrek nog even een frikandel speciaal en kopen we nog snel de oliebollenmix van Koopmans want met nieuwjaar moeten er oliebollen gebakken worden, dat is traditie natuurlijk.

Het eilandje Lavantado

We gaan naar de Dominicaanse Republiek (DR). Onbekend terrein, dat is wat we willen en dat maakt het ook ineens weer spannend. Want tussen DR en PR ligt de Mona passage, die bekend is berucht te zijn. De 130 km brede zee tussen de twee eilanden is één van de moeilijkste passages in het Caribisch gebied. Ze heeft variabele getijdenstromingen, gecreëerd door de grote eilanden aan weerszijden en door de vorming van zandbanken die vele kilometers voor beide kusten liggen. Dat kan gepaard gaan met hoge golven, harde wind en stroom tegen. Een nieuwe term voor ons zijn de christmas winds, daar komen we achter als we met verschillende cruisers praten. Rond december waait de wind steeds sterker en langer uit het noorden. Voor ons niet gunstig want daar willen we juist heen. Tegen de wind en stroming in gaan we niet doen, want een kapitein met tijd heeft altijd mooi weer! En dat weather window komt precies op tijd. Omdat wij naar het noorden varen en de wind naar het oosten draait, gaan we aan de wind varen wat we niet gewend zijn en al helemaal geen vier dagen achter elkaar. Ook ons grootzeil zal nu echt zijn uurtjes maken. We hebben ook te maken met stroming die ons naar het westen zet, daarom is het belangrijk om eerst goed hoogte te maken om niet weg gezet te worden want we willen wel voor de Mona passage uit komen. Omdat het goede weather window kort is, hebben we nog wel te maken met hoge golven als we vertrekken.

Aan de wind varen

De boeg van Choctaw stijgt op uit het water en komt dan weer neer met veel boeg en buis water tot gevolg. De gangboorden staan regelmatig helemaal onder water. Akko heeft voor vertrek het voorluik gemaakt omdat dit lekte. In deze achtbaan kan ik het toch niet laten om naar binnen te gaan om het luik te checken, al klimmend en dalend bereik in de voorpunt en zie ik tot mijn opluchting dat alles droog is! Op de terugweg merk ik dat de zeeziekte pleister nog niet echt werkt, we zijn beide katterig of gewoon niet gewend aan deze koers. Binnen kun je gewoon niet zijn, met moeite komt er een noodle soepje uit de keuken te voor schijn. Ik ben allang blij dat het iets warms en zout is. Met een rif in het bezaan en een dubbel rif in het grootzeil en met volledige fok maken we goede voortgang maar zijn we misschien toch wel voorzichtig als SY Pandion voorbij komt varen met volledig tuig. Wij kiezen toch eieren voor ons geld en laten ons niet verleiden door meer zeil te zetten. We varen toch al bijna tegen onze rompsnelheid aan. Na een dag hakken en beuken kunnen we een paar graden afvallen en dat maakt het meteen wat aangenamer aan boord. Met de dag nemen de golven en wind af en genieten we van deze overtocht. Het weather window doet precies wat het zegt. De riffen kunnen uit grootzeil en als de wind ook nog zuidoost wordt kunnen we nog een paar uur met de aap zeilen. De Mona passage is niets vergeleken met wat ons verteld is. De zee is nagenoeg vlak en zo motorzeilen we door de passage.

Foto gemaakt door SY Pandion van Bonaire naar DR

De Baai van Samana staat bekend om zijn walvissen die hier van december tot maart komen paren en baren! We zien nog geen hitsige walvismannetjes die achter de vrouwtjes aan zitten maar we krijgen wel een paar dolfijnen voor de boeg die een poosje met ons mee zwemmen. Omdat er geen golven zijn zie je heel goed hoe sierlijk ze zwemmen en bijna synchroon. De baai is veel groter dan ik dacht, je kunt het vergelijken met het IJsselmeer. Het kan hier ook echt onstuimig zijn met hoge golven en swell maar ook nu niks van te merken. Toch zit er verandering aan te komen, er is veel donkere bewolking en bij aankomst begint het dan ook te regenen.

Het weerzien met Yndeleau

We worden verwelkomt door de Familie Yndeleau en kunnen meteen aanschuiven voor pizza! Nadat we ons anker hebben uitgegooid natuurlijk. We zagen ze even in Curaçao en daarna was het de vraag of we ze ooit wel weer tegen zouden komen. Want zij hadden Aruba en Columbia op de agenda. Plannen zijn om te wijzigen, zo ook die van ons en dan kom je elkaar toch weer tegen! We zagen elkaar bij vertrek uit Nederland in 2019, zij vertrokken later dan ons dus we hadden een voorsprongetje. Uiteindelijk komen we elkaar weer tegen Portugal in Alhao, een superleuke tijd met veel kiten, bedekt in Neopreen want toen was het nog best fris. We beleven een geweldige, leuke tijd in Marokko en de Canarisch. Daar scheiden onze wegen, meer dan een jaar maar bleven altijd in contact. Nu zijn we klaar voor nieuwe avonturen in het mooie DR!

Één dag voor kerst komen we aan. Een kerstgevoel hebben we totaal niet en moeten echt even landen. Om iets te organiseren blijft ook uit en laten het een beetje op ons af komen. Blijkbaar denkt iedereen daar zo over, die hier in baai voor anker ligt. Dan komt Jurre langs en brengt de kerstsfeer in de boot. We gaan het gezellig met z’n vijfjes vieren bij Yndeleau aan boord. De kapiteins maken het avondmaal, als Suuz zich buigt over haar carrotcake uit de omnia en ik een appeltaart maak uit de wonderpan!

Motor rijden in DR

Een passend verjaardagscadeau voor mijn 40e verjaardag! Een dag na mijn verjaardag wordt er gezamenlijk met anderen cruisers pizza gegeten bij Antonio, een klein tentje aan de boulevard wat uiteindelijk ook de ontmoetingsplek wordt voor oude en nieuwe cruisers. Andere cruisers die hier al wat langer zijn gaan de volgende dag motor rijden! Wow….. dat is gaaf en voordat ik verder kan vragen heeft Akko het al geregeld dat we meegaan. Hoe dan? Akko heeft geen motorrijbewijs. Niet nodig, kan je brommer rijden wordt er gevraagd. (Akko, ik weet hoe het technisch in elkaar steekt) Zo gezegd zo gedaan, het gaat op de Caribische manier, als wij als Hollanders netjes om 9:00u klaar staan op de kant, komen de locals een keer om 11:00u aan kakken. Blijkbaar kunnen wij daar niet aan wennen maar het loslaten gaat een stuk beter. Het motorrijden voor mij is net als fietsen maar toch vind ik het spannend want we gaan vooral offroad rijden. Akko doet een oefenrondje en ja hij weet hoe het technisch werkt! Zonder helm, geen handschoenen, dan ieder geval een lange broek en dichte schoenen. Daar gaan we, het duurt niet lang of we zitten van top tot teen onder de rode modder. We rijden door de modder, over smalle stroompjes waar normaal het overtollige regenwater door naar beneden stroomt. Steil omhoog en weer naar beneden over losse glibberende keien. Het gaat gepaard met vallen en opstaan, zelfs de lokalen redden het niet altijd. Ze zijn superaardig en helpen ons waar nodig, zo nu en dan wordt er een motor omhoog geduwd met drie man sterk. Vastlopende remmen, onderdelen die los hangen of een lekke band daar draaien ze hun handen niet voor om. Tijdens een heerlijke lunch bij lokale mensen met lokaal eten, worden de motoren ter plekke gemaakt. Als alles weer spik en span is, rijden we verder over de weg naar het strand waar we een heerlijke duik in zoet water nemen. Het verfrissende kraakheldere water kleurt langzaam bruin van alle rode modder die we hebben verzameld in onze schoenen en kleren. Met een bijna ondergaande zon rijden we terug na een fantastische dag vol avonturen, een verjaardag die ik niet snel zal vergeten.

Het nieuwjaar wordt ingeluid met oliebollenmix van Koopmans!

Het wordt nog even spannend met de oliebollenmix van Koopmans als er een landelijk bericht uitgaat dat er een serie oliebollen mixen rondgaat zonder gist. De tijd, datum en productienummer wordt gecheckt maar wij komen er gelukkig goed vanaf, bakken maar! In de familie van Akko is oliebollen bakken een echte traditie. Via whatsapp worden we over en weer op de hoogte gehouden hoe het proces van de oliebollen verloopt. De eerste lading is goedgekeurd door Yndeleau! We vieren oud en nieuw bij hun aan boord met een nieuwe lading oliebollen en proosten op een mooi en gezond jaar! De oliebollen zijn favoriet als andere cruisers er ook van horen. Dus bakken maar weer. Op nieuwjaarsdag ga ik in de dinghy rond om oliebollen uit te delen.

Het leven in DR

De mensen zijn open en vriendelijk, iedereen probeert op zijn of haar manier een extraatje te verdienen. Zo zijn er officiële taxi brommers waar je achterop kan of een tuk tuk, maar iedereen met een brommer en dat zijn er veel hier in DR, ziet daar mogelijkheden in. Soms zitten ze met z’n vieren op een brommer of volgeladen met zakken en bakken. Ook wij worden vaak meegevraagd voor een paar centen. Op straat is het gemoedelijk en ik heb mij nog geen moment onveilig gevoeld. Groente en fruit is er in overvloed en worden op elke hoek van de straat verkocht, wat ook nog eens goed betaalbaar is. Het is ongelooflijk maar ik denk dat er meer brommers zijn dan auto’s en dat merken we als we zelf een auto huren. Ze vliegen je links en rechts voorbij en denken dat ze onsterfelijk zijn. Helmen daar is hier geen markt voor, iedereen rijd zonder. Ze hebben geen of nauwelijks verlichting dat geldt trouwens ook voor de auto’s. Ze rijden hier net als in Nederland rechts maar blijven op de linkerbaan hangen en het is normaal om rechts in te halen. De auto’s die je hier ziet rijden, die vind je niet in Nederland. Die waren al jaren geleden op het schroot beland. Geen ramen en deuren of zo verroest dat het roest bijna om je oren vliegt. Banden staan scheef onder de auto en over uitstoot van brandstoffen hebben ze nog nooit gehoord. Het is werkelijk een beleving op zich! Aardgas kennen ze hier niet, je ziet dagelijks brommers rijden met een grote gasfles achterop, die ze laten vullen bij een gasstation. Het is een wonder dat we nog geen ernstige ongelukken hebben gezien.

Het groente vrouwtje waar we wekelijks onze verse spullen kopen.

Het National Park Los Haitises

Even je anker ophalen en ergens heen varen zit er niet in. Elke beweging die je maakt willen ze weten en moet je toestemming voor vragen. Dit doen we via de makkelijkste weg en dat gaat via Lois, hij regelt alles voor je, zelfs de vieze was wordt gewassen en gevouwen terug gebracht. Hij heeft het zo gepiept alleen als iedereen te gelijk gaat heeft hij zijn handen vol maar geregeld krijgt hij het, iedereen heeft zijn papieren op tijd terug om er een paar dagen erop uit te trekken. Halve wind varen we de baai uit, met een vlak zeetje hijsen we alle zeilen en koersen we halve wind op onze bestemming af. Yndeleau is een dag eerder gegaan en we zien Jurre met zijn kite op ons af komen. Wij vol zeil, hij met kite vaart onder ons langs om even gedag te zeggen. Niet veel later gooien wij ook ons anker uit. De natuur is hier prachtig met begroeide rotsen, mangrove, grotten en veel vogels is dit een paradijsje. Als we gaan wandelen bevinden we ons meteen in het regenwoud, dichtbegroeid, met veel lianen. Het doet me denken aan Suriname, alleen mis ik alle dieren en de geluiden van het regenwoud. Akko en Jurre wagen zich om te gaan kiten tussen de honderden kwallen, ze komen er niet ongeschonden van af en hebben er dagen later nog last van. Suuz, Evi en ik houden wel wacht over de mannen. De volgende dag wagen Suuz en ik het erop om op onze sup boards tussen de kwallen invasie op verkenning te gaan. Toch enigszins verkrampt om maar niet tussen de kwallen kolonie te belanden, genieten we van de natuur om ons heen en hebben we goede gesprekken. We mogen maar drie dagen blijven maar Lois geeft ons nog 2 dagen cadeau, waar we dankbaar gebruik van maken.

Nationaal park

Klussen en een uitstapje.

Als we terugkomen en we weer voor anker liggen in Santa Barbara, gaat het bootleven weer door. Boodschappen, wassen en klusjes afvinken. In Curaçao kochten we schuim en stof om outdoor kussens te maken. Met wat YouTube filmpjes en Akko die het rekenwerk en meetwerk op zich neemt naai ik de ene kussen na de andere kussen in elkaar met een rits! We zijn beide erg tevreden met het eindresultaat. Ook bij Yndeleau gaan de klussen door dus na een paar dagen word het idee geopperd om te gaan kiten in Lasterenas. Een mooie afleiding al zeggen we het zelf. De auto wordt gehuurd en met 3 boards, 6 kites en een maxicosi zitten we op één gepropt met een uitstekend board over de bestuurders stoel. ¨ There we go¨. Een uurtje rijden valt mee en de route ernaar toe is ook al een hele beleving. Een stukje landinwaarts waar de huizen niet meer uit beton bestaan maar in elkaar gezet met hout en golfplaten. De schone was hangt over prikkeldraad te drogen of op straat. Iedereen probeert iets te verkopen aan de straat. Hele kippen en varkens aan het spit. Overal waar je kijkt staan kleine groentestalletjes, palmbomen en ook cocusnoten. Ook aan de kust zijn ze goed vertegenwoordigd en bieden veel schaduw maar oppassen dus voor vallende exemplaren. Eindelijk vinden we het kite strand of eigenlijk de parkeer plaats want van ver kun je de kites al zien hangen in lucht. Het is heel druk en omdat het achter een rif ligt ideaal maar ook is het oppassen met de vele ondieptes. Ik zie zoals gewoonlijk weer beren op de weg. Ik ontferm me over Evi zodat papa en mama te gelijk kunnen kiten. Voel ik me toch nuttig en praat mezelf het schuldgevoel weg omdat ik besloten heb niet te gaan kiten. Als Akko terugkomt beaamt hij dat het een goed besluit is geweest dat ik niet ben gegaan. Het was een lange dag, ook voor Evi maar. We gaan met een goed gevoel terug naar onze drijvende huisjes.

DR heeft de meeste palmbomen per vierkante meter in de hele wereld.

Walvissen spotten

We hadden ze al van afstand gezien voor anker bij het eilandje Lavantado en besluiten de volgende dag om een stuk te gaan varen om ze beter te kunnen zien. De walvissen die hier geboren worden komen elk jaar terug op deze plek om te baren en te paren. Van januari tot maart is het hier komen gaan van toeristenbootjes die een glimp van deze immens grote dieren willen opvangen. Wij dus ook maar dan met ons eigen schip. Ons nadeel we zijn niet zo snel dus we kunnen niet snel schakelen als de toeristenboten die met hoge snelheid naar de plek suprême gaan. We zien in verte een groep boten, dat houdt in dat daar walvissen zijn. Best ver nog, we zetten koers op de motor. We hebben geluk we hoeven niet zover want achter ons komen ineens 2 walvissen boven. We draaien om en Akko zet een waypoint in de plotter. Ze komen na elke 15 min. boven en blijven dan 2 à 3 minuten boven water om te ademen, dit gaat gepaard met een mega hoge fontein spuit onder druk. Het geluid wat eruit komt is zo indrukwekkend met zoveel kracht. In een straal van 50 meter blijven ze rondom onze boot zwemmen. Ze bewegen heel langzaam en zijn net zo groot als ons schip. Hun staartvin kan wel 3 tot 5 meter breed worden. Het blijft niet onopgemerkt dat wij de plek suprême hebben want ineens zijn we met 4 boten. Onze dag kan niet meer stuk want om ze zo dicht naast je boot te hebben en ook nog voor jezelf maakt het wel heel speciaal!

Op zoek naar onszelf.

Hoe leuk we het ook hebben en dingen samen ondernemen, het is niet altijd rozengeur en maneschijn op Choctaw. Dat mag ook best genoemd worden want we zitten wel 24/7 bij elkaar op een hele kleine ruimte. Hoe doe je dat? Was èèn van de vele vragen toen we vertrokken. Ik zag dat probleem op dat moment niet. Nu na meer dan 2,5 jaar snap ik die vraag en dan mogen we er best trots op zijn dat we het al zo lang volhouden met z´n tweeën op ons bootje. Maar om totdat inzicht te komen gaan er een paar weken voorbij, dat het niet echt gezellig is aan boord. Niet dat er ruzie is, was dat maar zo dan was het misschien al opgelost. Het is meer het stilzwijgen, waar ik misschien nog het meeste moeite mee hebt. Het gevoel dat er wat is en er niet over kunnen praten. Dan barst de bom bij mij en zeg waar ik mee worstel en het allemaal niet meer snap, uiteindelijk weet ook Akko dat hij zijn mond open moet doen maar we zijn beide radeloos. Die dag komen we er niet uit. De dingen die we tegen elkaar gezegd hebben, daar kunnen we beide weinig mee. Zijn wij de enige die dit hebben vraag ik me af. De onzekerheid slaat toe. Iets in me zegt heel sterk dat ik iemand nodig heb om mee te praten maar ik weet even niet met wie. Dan springt Suuz mij te hulp, samen gaan we naar de kant om een stukje te wandelen en te praten. Het lucht meteen op en de donkere bui boven mijn hoofd klaart op. Ik merk dat ik de problemen die er zijn in die kleine oppervlakte waar we op leven worden uitvergroot. Ik maak ze erger dan dat ze zijn. Suuz geeft aan dat ze veel herkenning uit mijn verhaal haalt en we dus niet de enige zijn. Het gras is niet altijd groener of het water is niet altijd blauwer bij de buren. We praten eindelijk en de irritatie die er waren of zijn, zijn niet de oorzaak. Soms heb je gewoon even tijd nodig voor jezelf, is de conclusie. Hoe doe je dat op die paar vierkante meter? Dat wordt best lastig. Een dag later opper ik het idee om 2 weken naar Nederland te gaan.

Avond zon in de Samana baai waar we 3 maanden hebben gelegen.

Daar sta ik dan met mijn plunjezak op het vliegveld. Ik kijk nog een keer om en zwaai voor de laatste keer naar mijn kapitein en dan ben ik alleen. Voor sommige kan dit een opluchting zijn. Bij mij voelt het als afscheid en voel meteen een leegte. Er gaat van alles door mij heen, komt het wel weer goed met ons, hoe zal het zijn in Nederland. Komen we tot bepaalde inzichten, zullen die positief of negatief zijn? De vlucht loopt voorspoedig en na 13 uurtjes sta ik met beide voeten weer op Nederlandse bodem. Vreemd en vertrouwd tegelijk als daar mijn ouders op mij staan te wachten. Een gevoel van geluk dat ik ze nog in goede gezondheid heb en ze er voor mij zijn als ik ze nodig heb. Het worden twee intensieve weken met veel bezoekjes aan vrienden en familie, eigenlijk te kort want ik heb niet iedereen kunnen zien.

Een belangrijk inzicht wat ik krijg, is dat Nederland zo vertrouwd voelt voor mij, hier kan ik echt onafhankelijk zijn en red ik mij ook prima alleen. Op de boot voelde ik me de laatste weken verloren en onzeker. Met mijn kapitein aan mijn zijde kan ik de wereld aan maar dan moeten wij wel als team functioneren. Voor mij is het reizen, grenzen verleggen, elke keer een nieuw land waar je je draai moeten vinden. Je weg vinden, nieuwe cultuur en mensen leren kennen. Het kost mij toch wel de nodige energie terwijl het voor Akko bijna normaal is! Ook de mensen die we bijna 3 jaar geleden achter lieten zijn er nog steeds en ontvingen mij met open armen. Ik kan dus altijd terug naar Nederland, niet dat ik dat nu wil maar in een ander land kunnen aarden is voor mijn nog een groot vraagteken. Het is belangrijk om te blijven groeien en te werken aan je ontwikkeling, zonder jezelf voor bij te lopen, want dit is wie ik ben!

Het weerzien

Twee weken Nederland heeft mij goed gedaan en ook Akko kan beamen dat het goed is geweest en hij het ook weer fijn vind dat ik er weer terug ben. Akko haalt mij op van het vliegveld in Punta Cana, een autorit van vijf uur. Omdat het al laat is besluiten we om te overnachten in Punta Cana en via Santo Domingo en Puerto Plata en Cabarete terug te rijden naar Samana, waar Choctaw netjes voor anker op ons ligt wachten. Een kleine city trip, wat ons beide goed doet. We hebben elkaar veel te vertellen en het voelt als een vakantie waar we allebei ons zelf weer zijn en nieuwe energie hebben. We zijn weer een team!

Puerto Plata citytrip

Alweer 3 maanden in DR

Ons visum verloopt bijna, nee verlengen hoeft niet. We zijn hier klaar, het wordt tijd om verder te gaan. We genieten tussen de bootklusjes door. En we maken nog een klein zeiltripje naar het nationaal park om onze waterstag te testen. In Bonaire verstevigde we de boegspriet, waardoor nu het zwakste punt het beslag van waterstag is, die bevestigd zit aan de romp. Van binnenuit heeft Akko dit kunnen versteviging met een RVS plaat. De test is geslaagd! We kunnen met een gerust gevoel aan de wind naar onze nieuwe bestemming. Die bestemming is voor ons nog onbekend. De wind en stroming en onze performance aan de wind varen zal de doorslag geven welk land we aan doen tegen die tijd als we er bijna zijn. We gokken Grenada en mocht het heel goed gaan S.V.G!

Het alternatief om niet uit het water te hoeven voor de klus aan de waterstag.

“Aankomen in Bonaire is een verademing¨

Klein Bonaire

Ik hoor je denken….. waarom geen blog over Curaçao? Curaçao is bekend terrein. Daarbij komt kijken dat Curaçao voor ons familie onderhoud was. We zien beide families, wat heel fijn is als je ze al 2 jaar niet gezien hebt. Een drukke bedoeling, als ook Choctaw voor een maand op de kant gaat voor onderhoud. Na 4 maanden Curaçao is het een verademing om aan te komen in Bonaire!

Ons tripje van Curaçao naar Bonaire was een ruig tochtje. Het duurt gelukkig niet zolang dus dat was te overzien. De aankomst in Bonaire blijft niet onopgemerkt. Het blijkt dat ze ons gevolgd hebben op de AIS. Meerdere dinghy’s komen ons tegemoet en begeleiden ons naar de mooring die ze voor ons gereserveerd hebben. Heel fijn want zo hoeven we niet eerst de veel te dure marina in. Onze Duitse vrienden Andrea en Gerhard zijn onze buren die we in Curaçao voor het laatst zagen. Het voelt meteen goed en er heerst hier echt een cruisers community. We ontmoeten in korte tijd veel nieuwe cruisers en lokale mensen.

Al snel wordt mij duidelijk gemaakt dat je Curaçao en Bonaire niet met elkaar kunt vergelijken. Je moet Curaçao zien als een grote stad en Bonaire als een klein dorp! Dat is één van de redenen waarom het meteen zo goed voelt. Alles is overzichtelijk, kleinschalig en er heerst echt een dorpsgemeenschap. Ik voel me meteen thuis! Ook onder de cruisers wordt er veel gedaan. Elke ochtend om 08:00 is er een VHF netje waar alle in en outs worden verteld wat er te doen is en op welke dag. Zo kun je yoga les volgen of gaan nooddlen, is er elke zondag livemuziek, gespeeld door de cruisers zelf. Elke dag is er wel ergens happy hour waar de zeilers bij elkaar komen.

Bonaire is het duikersparadijs weten we van horen en zeggen. Nu we hier zijn kan ik dat begrijpen maar dat er zoveel duikers zijn! Alles draait hier om duiken. Je ziet alleen maar pick-up trucks afgeladen met duikspullen en mensen met wetsuits aan. Waar vroeger de SRV-wagen langskwam en je het geluid hoorde van rinkelde melkflessen, zijn het hier duikflessen waar ze de hele dag mee in de weer zijn. We liggen namelijk tegen over een duikschool en hebben daarom ook veel duikers onder onze boot. Nu zijn we altijd heel alert op geluiden en geuren als we ze niet meteen kunnen plaatsen. De luchtbellen die de duikers creëren die dan langs onze romp omhoog komen is een geluid waar je je zorgen om kan maken. Je schrikt je rot en trekt meteen de vloer planken omhoog om te kijken waar het water naar binnen komt. Dit bubbel tafereel gaat zo de hele dag door. Ik heb ook nog nooit zoveel duikers te gelijk onder water gezien. Ook onder de cruisers wordt er veel gedoken, al snel wordt duidelijk dat er een tweedehands markt is voor duikspullen omdat je bij een paar keer huren al een mooi tweedehands setje hebt. Wij vinden duiken leuk maar om nu elke dag 2 duiken te maken wat veel mensen doen week in week uit is een beetje te veel van het goede. Want onder onze boot is het één groot aquarium waar je ook prima uit de voeten kunt met een snorkelsetje. Uiteindelijk maak ik 8 duiken en mooi is het zeker maar wel veel van hetzelfde en heb ik meer plezier van het snorkelen dan van het duiken. Helemaal als er twee octopussen onder onze boot wonen en we ze elke dag een bezoekje brengen.

Zo brengen we de eerste week vooral op en onder de boot door en genieten we van alles om ons heen. Afwisselend met een happy hour en leren we nieuwe cruisers kennen. Dan is het moment daar dat we bezoek krijgen van mijn zusje! Tien dagen zal ze bij ons aan boord zijn en een beetje mee krijgen hoe ons leven eruit ziet. We huren een auto en verkennen het eiland met z’n drieën. Rijden langs de zoutpannen en spotten heel veel flamingo’s. Wat ons meteen op valt is dat het eiland schoon is, er ligt bijna geen afval! Dat is op andere eilanden heel anders. Kim ontmoet veel mensen in korte tijd, wat soms best overweldigend kan zijn. Ik spreek uit eigen ervaring en vind dat ze zich kranig houdt tussen al die malle zeilers die Duits, Engels en Nederlands door elkaar heen spreken. De 10 dagen vliegen voorbij en dan wordt het tijd om Kim weer af te zetten op het vliegveld.

Één van de velen flamingo’s die het eiland sieren.
De zoutpannen zijn het ideale gebied voor de flamingo.

We hebben onze paar vierkante meters weer voor ons alleen en dat voelt dan toch wel weer heel fijn. Je bent zo gewend om de ruimte met zijn tweeën te hebben. Na een paar dagen is de dynamiek terug en gaan we een paar duiken maken met Gerhard en Andrea. Een fenomeen hier op het eiland zijn de Ostracods (mosselkreeftjes) en best zeldzaam om te zien. Je kan dit fenomeen alleen maar waarnemen 3 tot 5 dagen na volle maan, als de zon net onder is en het duurt maar 20 minuten. Het is ook belangrijk dat je een duik-spot vind met veel zacht koraal. Gerhard en Andrea hebben inmiddels al 40 duiken gedaan op het eiland en weten de weg! Als de zon net onder is gaan we het water in. Met duiklampen zwemmen we naar de plek waar het zachte koraal zich bevind met hier en daar zandplekken waar we plaats kunnen nemen zonder schade aan te richten aan het koraal. De lampen gaan uit en is het een kwestie van wachten. Het is donker maar toch zie je de contouren van het koraal. Mijn hartslag schiet omhoog als ik in mijn ooghoek een tarpon voorbij zie zwemmen, heel dichtbij. Ze doen niks maar omdat ze zo groot zijn en je ze niet verwacht schrik ik toch. Dan ineens zie ik een paar blauwe streepjes verticaal omhoog gaan, zo nu en dan komen ze te voor schijn. Een beetje teleurgesteld, is dit het nu denk ik bij mezelf maar ik heb het nog niet gezegd of overal om ons heen schieten er veel blauwe streepje omhoog die dan langzaam weer verdwijnen. Ineens bevind je je in een fantasie wereld tussen lichtgevende kreeftjes die met blote oog niet zichtbaar zijn. Ze scheiden twee soorten stofjes uit om dit fenomeen te creëren om het andere geslacht aan te trekken. Zo snel als het er was, houdt het ook ineens op! Duizenden lichtjes om ons heen die omhoog stijgen. Je voelt je zo nietig of je rond zweeft in de sterrenhemel oneindig ver weg van de beschaafde wereld. Als het dan over is, voel ik een hand in de mijne. Samen zwemmen we weer omhoog naar de beschaafde wereld en hebben we iets mee gemaakt wat eigenlijk niet te beschrijven is.

Onder onze boot snorkelen!

Op Bonaire zijn er 200 grotten en lang niet allemaal toegankelijk. Er is een grot die onze aandacht trekt maar die is alleen te bezichtigen met een gids. Willem begeleid ons naar de onderwatergrot die bestaat uit drie kamers. Om in de eerste kamer te komen moet we 10 meter stijl naar beneden met een touw. In deze kamer bevind zich het water al, kraakhelder als een spiegel, geen rimpeltje op het water. Hier gaan we het water in met duiklampen en snorkelsetje. Je verwacht het niet maar de grotten zijn heel warm en benauwd. Het frisse water voelt dan heel aangenaam. Door een nauwe doorgang kruipend en zwemmend komen we in de tweede kamer. Overal om ons heen zijn stalactieten en onder water de stalagmieten, je moet uit kijken dat je je hoofd niet stoot aan de pilaren die net het water niet raken. Het is werkelijk een kathedraal aan stalactieten, het heldere water zorgt voor een prachtige glinstering van het hele geheel. Om in de derde kamer te komen moeten we ongeveer 5 meter onder water zwemmen. Ik snap nu waarom je een gids mee moet hebben want de 2e en 3e kamer hadden we zelf echt niet gevonden. Als Willem aan de ander kant is, schijnt hij de zaklamp in het water. Nu is het aan ons om naar dit licht te zwemmen, best spannend kan ik je vertellen. De derde kamer is een stuk kleiner maar wel een stuk dieper. Hier bereik je makkelijk een diepte van 10 meter. Willem verteld ons dat de eerste meters zoet water zijn maar dan wordt het zout, deze grens is goed te zien als hij naar beneden duikt en er doorheen zwemt. Alles vervaagd en we zien alleen Willem zijn zaklamp nog! Heb je wel eens aanmaaklimonade aangemaakt die lekker zoet is. Als je mengt zie je dat het water met de limonade wil mengen en het er een beetje stroperig uit ziet. Dit zie je ook als het zoute water met zoet water wordt gemengd als je er doorheen zwemt. Ook onderwater is de grot heel bijzonder, met ingehouden adem ga ik naar beneden en is het net een weerspiegeling met wat we boven water zien! Eenmaal door de zoute laag wordt mijn zicht ook troebel als ik naar boven kijk en kan ik alleen nog maar naar het licht zwemmen om de uitgang weer te vinden. We gaan in totaal vier keer naar deze grot en zijn dan zelf de gids en het blijft leuk! Je bent meer op je gemak en elke keer zie je weer meer.

Dan valt de naam Dominicaanse Republiek of DR genoemd. Dat wordt onze volgende bestemming! Als eenmaal de nieuwe bestemming vast staat, staat alles in het teken van voorbereiden en vertrekken. Daar gaan dan nog steeds een paar weken aan vooraf. Het weer wordt nog meer in de gaten gehouden, de route wordt gepland, stroming en wind worden onder de loep genomen om daar profijt uit te halen maar ook de nodige klussen moet onderhanden genomen worden. Een lekkend voorluik bijvoorbeeld of een boegspriet probleempje. Daarvoor moeten we haven in om het ons zelf makkelijk te maken want zo kunnen we er goed bij. De boegspriet is een belangrijk onderdeel van de boot want die zorgt er samen met de voorstag en waterstag voor dat de mast overeind blijft staan. Er bleek een zachte plek in het hout te zitten waar het beslag alle krachten op vangt. Een kritische punt en moet 100 procent goed zijn. Na 5 dagen buffelen en meerdere klussen te hebben afgetikt zijn we heel tevreden met het resultaat. We willen zo snel mogelijk weer voor anker omdat de marina zijn geld niet waard is. Het is dan echt een verademing om weer aan de mooring te liggen. We genieten de laatste dagen van Bonaire en hopen vlak voor kerst in DR aan te komen!

Antigua & Barbuda in Corona tijd

Barbuda “Coco point”

Onder de zeilers is Antigua vooral bekend om zijn super jachten en de jaarlijkse Antigua sail week. Ruim twee jaar geleden waren wij hier voor werk. Twee weken lang waren we in touw om de schoolkinderen van Antigua met een beperking te laten zeilen in de Hansa bootjes, die Akko verkocht. De Nationale Sailing Academy ligt op een kilometer afstand van English Harbor. Ons verblijf ligt er precies tussen in. We lopen dagelijks heen en weer en zien het grote contrast tussen arm en rijk. Huizen zijn overwoekerd en verlaten, dan ga je er eigenlijk vanuit dat er niemand woont en toch is het bewoond. De wegen zijn slecht, je been breken kan zomaar, niet eens door een auto waar je e.v.t. voor weg moet springen maar door grote gaten in de berm. Ons houten huisje wordt bij elkaar gehouden door de lagen verf die er door de jaren heen op zijn gesmeerd. Het wordt teniet gedaan door de termieten en je moet uit kijken dat je niet door de vloer zakt. Hoe dichter we bij English Harbor komen, worden de huizen groter en luxer. De carbon masten en motorboten met 6 verdiepingen zie je al van een afstandje. We kijken onze ogen uit! Het ene schip is nog groter en glimt nog harder dan de ander. Een krasje of een vogelpoepje kan ik niet ontdekken. Personeel loopt af en aan in dezelfde kleding. Van de eigenaren zien we geen spoor die zitten vast aan de duurste champagne en kaviaar.

Lees verder “Antigua & Barbuda in Corona tijd”

730 dagen, 10 landen, 8000 zeemijlen verder!

Al 730 dagen bewegen we ons voort over water, meestal voortgestuwd door de wind in onze rug. We zien en beleven veel: landen, continenten, zeeën en oceanen. Vanuit Nederland steken we de Noordzee over naar Engeland. Daar varen we de zuidkust van Engeland af om vanuit Falmouth, de Golf van Biscaye te trotseren. Langs de Atlantische kust bezoeken we Spanje en Portugal in dagtochtjes om dan voor het eerst Europa te verlaten en te verruilen voor het Afrikaanse continent. Daarvoor steken we de golf van Gibraltar over om zo Marokko te bezoeken. Na opnieuw een Europees intermezzo op de Canarische eilanden vervolgen we onze tocht naar Kaapverdië om nog een stukje Afrika te leren kennen. En dan wacht ons de grote springplank: de Atlantische oceaan. 2000 zeemijlen voor de boeg om daarna Suriname te ontdekken in het Zuid-Amerikaanse continent. En tenslotte bevinden we ons twee jaar na ons vertrek uit Nederland, via Martinique en Antigua in de Caribische zee in het Noord-Amerikaanse continent. 730 dagen, 10 landen en 8000 mijl verder…

Lees verder “730 dagen, 10 landen, 8000 zeemijlen verder!”

Van Martinique naar Antigua

De exacte route die we gevaren hebben.

Na ruim 3 maanden in Martinique is het tijd om afscheid te nemen van Zeevalk en te vertrekken. We hadden graag opgevaren met Zeevalk, zij varen naar St. Maarten. Qua planning is dat helaas niet gelukt. Voordat we echt gaan hebben we nog een lijstje af te vinken: PCR test, uitklaren en de eerste inenting. Hier in Martinique mag iedereen een spuitje komen halen. Het blijkt dat mensen toch terughoudend zijn en niet komen opdagen. Omdat er een beperkte houdbaarheidsdatum opzit, kan iedereen aankomen waaien. We vullen een formulier in en mogen meteen mee. Ze zitten hier letterlijk duimen te draaien. Wij kwamen alleen maar informatie inwinnen en een e.v.t .afspraak maken en voor we het weten is de eerste inenting gezet! In Bonaire halen we ons 2e spuitje.

Nog onder kust van Martinique hebben we beet. Een Barracuda!
Lees verder “Van Martinique naar Antigua”

Choctaw en Zeevalk langs de oostkust van Martinique

In Suriname borrelt het idee al om samen langs de oostkust van Martinique te gaan varen. Eenmaal in Martinique laat dat nog even op zich wachten mede door motorpech, levertijd op een dinghy en de weersvoorspelling die niet mee zit. Zeevalk krijgt tips van een Fransman die hier al 30 jaar rond zeilt, in de Franse pilot laat hij bijzondere ankerplekjes zien. De oostkust is de ruwe kant van het eiland. Het advies is om dit met rustig weer te doen. Na lang wachten is nu dat moment aangebroken. Het meest lastige stukje is, om de zuidkust heen te komen maar voor we dat doen gaan we voor anker bij Ilet Cabrit, het zuidelijkste puntje van Martinique.

Lees verder “Choctaw en Zeevalk langs de oostkust van Martinique”

Choctaw zeilt langs de zuidkust van Martinique

Ankerplak, ken je dat? We liggen op het mooiste ankerplekje in Sainte Anne. We liggen hier met een paar bootjes aan het einde van de landtong, meer ruimte is er ook niet. In de vaargeul naar Le Marin staat meestal wind en maakt het een ideale locatie om te kiten en op nog geen 50 meter ligt Choctaw in de luwte van de landtong voor anker. Heerlijk zwemmen, snorkelen en kiten, elke dag weer.

Choctaw on fire!
Lees verder “Choctaw zeilt langs de zuidkust van Martinique”