Van Martinique naar Antigua

De exacte route die we gevaren hebben.

Na ruim 3 maanden in Martinique is het tijd om afscheid te nemen van Zeevalk en te vertrekken. We hadden graag opgevaren met Zeevalk, zij varen naar St. Maarten. Qua planning is dat helaas niet gelukt. Voordat we echt gaan hebben we nog een lijstje af te vinken: PCR test, uitklaren en de eerste inenting. Hier in Martinique mag iedereen een spuitje komen halen. Het blijkt dat mensen toch terughoudend zijn en niet komen opdagen. Omdat er een beperkte houdbaarheidsdatum opzit, kan iedereen aankomen waaien. We vullen een formulier in en mogen meteen mee. Ze zitten hier letterlijk duimen te draaien. Wij kwamen alleen maar informatie inwinnen en een e.v.t .afspraak maken en voor we het weten is de eerste inenting gezet! In Bonaire halen we ons 2e spuitje.

Nog onder kust van Martinique hebben we beet. Een Barracuda!

Er gaan weer twee hele mooie eilanden aan ons neus voorbij. Zomaar een land binnen varen kan helaas niet meer, er staan hoge boetes op. Alles moet aangevraagd worden met de nodige regels waar je aan moet voldoen. Martinique is in lockdown, zo ook het Franse eiland Guadeloupe. Dominica krijgen we na meerdere malen mailen geen contact. Antigua blijkt dan geen probleem te zijn, als je een negatieve PCR test niet ouder dan 72 uur kan laten zien. Het fijne is dan weer dat de testen in Martinique gratis zijn!

Nog een laatste foto door Janet gemaakt. Hier varen we naar open zee.

174 mijl voor de boeg. We varen onder Martinique, Dominica en Guadeloupe door. Hier is de zee lekker vlak. Het nadeel is het gebrek aan wind, vooral onder Dominica. Tussen de eilanden krijgen de wind en zee vrij spel. Het is niet echt comfortabel tussen de eilanden varen maar eenmaal weer in de luwte kunnen we op adem komen, even koken en het zout van ons af spoelen. We hebben een aan de windse koers en dat zorgt voor de nodige spray, door golven die tegen de zijkant botsen. Met een rif in het bezaan en de fok varen we voortdurend 7 knopen of meer. Eenmaal onder Guadelope gaat de snelheid er snel uit totdat we helemaal in een windstilte zitten. Veel regen maar wel een mooie regenboog! De motor gaat aan, die ons uit de windstilte brengt.

Voor de kust van Guadeloupe in de Caribische zee!

We willen Guadeloupe schampen om zo hoogte te winnen om koers te zetten naar Antigua. Deze hoogte hebben we nodig vanwege de stroom die ons weg gaat zetten de komende 40 mijl. We moeten blijven prikken en niet te veel weg geven. Vanwege de zee die omhoog komt bij Guadeloupe met de zeebodem die hier nog ondiep is, zorgen voor hoge golven die kort op elkaar zitten. De boegspriet verdwijnt geregeld helemaal onder water. Choctaw heeft geen tijd om snel omhoog te komen als de volgende golf zich aan dient en het hele voordek onder water zet. We kijken elkaar aan en denken het zelfde, zal het binnen nog droog zijn? Toch maar even inspecteren dan, als Choctaw als een bokkend paard te keer gaat. Het is droog! Kan het bijna niet geloven. Ons tripje naar Engeland in 2016 was een heel ander verhaal, toen regende het binnen. Blij verrast dat we het nu echt gewonnen hebben van al die lekkages.

Ondergaande zon een uur voor aankomst Antigua.

Eenmaal vrij van het eiland worden de golven vriendelijker en geven ze Choctaw de ruimte om over de toppen van de golven te klimmen, om er dan weer gemoedelijk van af te glijden. We hebben al wel zicht op Montserrat, omdat dit eiland hoog is. Antigua laat nog even op zich wachten. Als we Antigua dan eindelijk zien kunnen we ook een beetje afvallen, niet te veel want we willen het niet weg geven. Anders moeten we het laatste stukje laveren. Inmiddels weten we ook dat we niet bij dag licht aankomen, wat vaak bij ons het geval is! Omdat we al eerder in Antigua zijn geweest, hebben we er een goed beeld bij. De ingang is goed beboeid en de geleiden lichten die op de berg staan geven ons de juiste doorgang weer. Eenmaal binnen zoeken we een ankerplekje, er is genoeg omgevingslicht om de andere schepen te zien liggen. Toch altijd weer spannend!

Daar ligt Choctaw voor anker in de Freeman’s Bay

Choctaw en Zeevalk langs de oostkust van Martinique

In Suriname borrelt het idee al om samen langs de oostkust van Martinique te gaan varen. Eenmaal in Martinique laat dat nog even op zich wachten mede door motorpech, levertijd op een dinghy en de weersvoorspelling die niet mee zit. Zeevalk krijgt tips van een Fransman die hier al 30 jaar rond zeilt, in de Franse pilot laat hij bijzondere ankerplekjes zien. De oostkust is de ruwe kant van het eiland. Het advies is om dit met rustig weer te doen. Na lang wachten is nu dat moment aangebroken. Het meest lastige stukje is, om de zuidkust heen te komen maar voor we dat doen gaan we voor anker bij Ilet Cabrit, het zuidelijkste puntje van Martinique.

Ilet Cabrit

We varen alle toeristische stranden en anker baaitjes voorbij. Achter het eilandje Cabrit lig je rustig voor anker maar je moet eerst nog wel even goed navigeren. De pilot en navionics kaart geven niet hetzelfde weer. Wij knijpen hem want volgens de Franse pilot kunnen wij niet door de doorgang die tussen twee riffen ligt. De Zeevalk met hun ophaalbare kiel bijten het spits af. Het blijkt dat de navionics kaart het bij het rechte eind heeft, dat geeft vertrouwen. Dat houdt in dat, met wat wij lezen op de diepte meter klopt met de kaart en zo liggen we in een hele stoere ankerbaai omringd door riffen. Een privé baai voor ons tweeën. We blijven hier 2 nachtjes, we maken een wandeling en een bezoeken het eilandje met vuurtoren en maken natuurlijk mooie kiekjes van onze bootjes!

Één van de redenen om hier twee nachtjes te zijn, is om dat de wind gunstig draait voor ons. We hoeven nu niet aan de wind te hakken om de zuidkust te ronden maar met een halve windse koers, dat is maar goed ook want de zee wordt hier opgestuwd wat vervelende golven geeft. Laat staan als je hier met veel wind langs moet. We behouden met deze koers snelheid en Choctaw baant zich een weg door deze klotsbak.

Ilet Petit Grenade

We varen voorbij Le Vauclin en gaan voor anker bij Ilet Petit Grenade, ook weer door een smalle doorgang omringd door ondieptes. Het vertrouwen groeit vooral omdat de navionics kaart heel betrouwbaar is in dit gebied. We varen bijna blind op de kaart met één oog gericht op de oceaan die verschillende dieptes in kleur weergeeft. Donkerblauw is diep genoeg, helderblauw gaat ook nog maar bruin is een no go! Er zijn verschillende mooie ankerplekjes maar we kiezen een plekje op de wind want helemaal zonder wind is niet uit te houden.

Vissen op de ouderwetse manier zonder motortje

Vroeg in de ochtend ga ik met Janet in de dinghy naar het dichtstbijzijnde dorpje, opzoek naar vers stokbrood. We vragen in ons gebrekkig Frans en Engels naar een Boulangerie. Geen bakker, wel een heel klein mini supermarktje met vers stokbrood. Omdat de weg uitleggen leggen lastig is, pakt de man een potlood achter zijn oor vandaan en vind een oud badkamertegeltje waar hij de route voor ons op tekent. Zes stokbroden rijker lopen we via een ommetje terug. Ontbijt op de Choctaw en overleg wat onze volgende bestemming wordt!

Vers stokbrood!

Ilet Oscar

Blue Lagoon

We varen naar een eilandengroep vlakbij Le Francois. We moeten om de eilandjes Ilet Oscar en Ilet Thierry heen om ondieptes en riffen te ontwijken. Eenmaal achter deze riffen liggen we rustig voor anker met een constante zeebries van open zee. Tijd om de onderwaterwereld te verkennen. We komen er al snel achter dat het hier onderwater anders is dan aan de zuidkust. Akko gaat dit keer mee snorkelen en met de dinghy varen we om het eilandje heen. Al snel zien we twee grote roggen. Je kunt merken dat dit de ruwe kant is, het water is lang niet zo helder. We komen uit op een kleine blue lagoon tussen de twee eilandjes in. Onderwater is alles groot, het rif loopt stijl naar beneden en soms is het best spannend vergeleken met de zuidkust waar je in een gemoedelijke overzichtelijk gezellig aquarium snorkelt.

Onderwater wereld aan de oostkust.

Loup-Garou

Zeevalk en Choctaw voor anker bij Loup-Garou

We besluiten om niet langer te blijven op deze ankerplek want er ligt een onbewoond eiland op ons te wachten 5 mijl uit de kust, Het eiland Loup Garou, niet meer dan een handje vol palmbomen en een wit bounty strand. Hier gaan we voor anker. Geen plek om te overnachten maar wel een leuke stop voor een snack en een biertje. Al roeiend in Myott maak ik foto’s van onze scheepjes, als Akko en Janet naar het eilandje zwemmen. Hans neemt koude biertjes mee in de Dikdak. “Op een onbewoond eiland, daar zou ik willen zijn” Het is genieten!

Gebrek aan palmbomen!

Ilet Madame

Hans heeft dan onze eindbestemming voor deze dag al in kaart gezet. Ongeveer 5 mijl varen, ook nu weer achter een eiland omringd door rif. Het is echt heel vreemd dat we hier zo rustig liggen aan de ruwe kant van het eiland en het gebulder van de zee hoor je stuk slaan op het rif, waar wij in vlak water strak achter ons anker liggen. Janet en ik gaan er weer op uit. Hans brengt ons met de dinghy naar het rif. Het rif is is hier vlak en heel ondiep, soms maar 20 cm water. We houden ons buik in en zwemmen met een grote boog om hele dikke zeekomkommers heen. Uiteindelijk vinden we een doorgang aan de rand waar het rif stijl naar beneden loopt. De tijd vliegt voorbij en met de stroom mee zijn we zo een eind weg van onze ankerplek. Als we omringd worden door visfuiken met boeitjes, krijg ik het benauwd. Ik wil terug, het blijven enge dingen, iets wat niet thuis in de zee hoort. Terugzwemmen lukt niet vanwege de stroom. Een doorgang zien we niet en het is te gevaarlijk om over het rif heen te zwemmen, het steekt nog net niet boven water uit en met een golf wordt je er zo op gezet. De zee wordt wilder, hoe verder we bij onze ankerbaai vandaan gaan. Janet zwaait nog naar een visser, die langs vaart in de hoop dat hij ons even over het rif zet maar hij zwaait vrolijk terug en vaart verder. Toch maar op zoek naar een doorgang, ik probeer het een keer en door een golf voel ik dat ik er heen wordt geduwd, snel zwem ik terug. Als we veel waaier koraal zien, is dit onze kans. We flipperen over het waaier koraal, wat door de golven heen en weer wordt gewiegd. Het is een prachtig gezicht. Als we ineens weer zand en zeegras onder ons hebben, zijn we op bekend terrein en ben ik blij om weer zeekomkommers te zien.

Baie du Tresor

De volgende ochtend gaan we met een zelfgemaakte chocoladecake naar de Zeevalk om Janet haar verjaardag te vieren! Na de koffie gaan we anker op en varen naar de laatste ankerbaai om daarna een grote slag te maken naar St Pierre. Deze ankerbaai ligt mooi beschut en zal het laatste rustige nachtje worden. We gaan met de dinghy’s op pad op zoek naar een mooie snorkelplek, alleen die vinden we helaas niet. Het blijkt dat in deze baai niet gevist mag worden en ankeren is ook verboden, alleen de Franse pilot en navionics kaart zijn het hier niet met elkaar over eens. We besluiten om te blijven liggen.

Opzoek naar een snorkelplek over de ondieptes.

St Pierre

St Pierre

We hebben 40 mijl voor de boeg. Om hier weer weg te varen moeten we om de landtong heen, daarna kunnen we ruimer gaan varen. Langs de noord-west kust zien we een walvis, dolfijnen en schilpadden. De vislijn die ik al van af het begin van onze tripje uithang als we zeilen, zorgt niet voor een lekker avondmaal. Dat neemt niet weg, dat het langs deze kust prachtig zeilen is. Hoge kliffen, groene bergtoppen en de Pelee die zijn krater even laat zien en verdwijnt dan weer in een dikke wolk. Onderaan de kliffen liggen zo nu en dan kleine zwarte strandjes met een paar palmbomen, heel verleidelijk om hier te gaan ankeren. Na een lange zeildag komen we aan in St. Pierre, de ankerplaats is beperkt vanwege de diepte. Ik zie mijn nachtrust in rook op gaan want er staat een mega swell. Als de zon in zee zakt gaan de toplichtjes aan, ze dansen om ons heen. De een zwaait nog harder heen en weer dan de ander. Ik snap werkelijk niet hoe mensen zo kunnen slapen. Je raad het al, we zijn de volgende ochtend beide niet aanspreekbaar en willen hier zo snel mogelijk weg.

Anse Noire

Al vroeg in de ochtend is de Zeevalk al ankerop, wij volgen niet veel later. Wij blijven dicht bij de kust, geen wind maar wel kans op vis hopen we. De Zeevalk kiest om de wind op te zoeken en kiest het ruime sop. Als we bij de baai van Fort de France zijn, hijsen we de zeilen voor een uurtje. Via de marifoon heb ik even contact met Janet, ze hebben besloten om een lange slag te maken naar Le Marin en niet te stoppen in Anse Noire. De Zeevalk heeft een deadline, ze gaan eruit voor nieuwe anti fouling en moeten op tijd terug zijn. Helaas geen vis maar lekker voor anker in Anse Noire maar niet voor lang. Deze baai is niet zo groot en de wind komt uit alle hoeken. Als er te veel bootjes liggen kun je maar weinig ankerketting uitzetten omdat iedereen een ander kant op draait en je zo ineens kont aan kont ligt zodat je bijna kan overstappen naar je buurman. Die dag zijn er veel windvlagen, een bui verrast ons met 30 knopen wind en blaast ons over het anker. Onze zonnetjes scheurt dwars doormidden en de tentstokken vliegen ons om de oren. In de tussentijd komen de rotsen wel heel dichtbij. Als ik probeer de rondvliegende tentstokken te temmen, start Akko de motor. Het anker pakt weer, maar liggen wel dicht op onze buren. Het is hier gewoon te druk, we gaan iets verderop een andere ankerplek zoeken.

Ilet Ramiers

Achter een eilandje met een ford gaan we voor anker. Het is geen beschutte ankerbaai. We liggen op de wind en stroom maar die komen uit dezelfde richting, geen golven en dat zorgt ervoor dat we hier heerlijk liggen zonder buren. Op onze weg hier naar toe zagen we een privé baaitje en zijn op onderzoek gegaan met de dinghy om te kijken of we hier kunnen gaan liggen. Na een rustig nachtje achter het ford, gaan we even verderop om boodschappen te doen. Er staat hier veel swell en gaan hier zo snel mogelijk weer weg. We doen een poging om naar ons privé ankerbaaitje te gaan maar die lijkt bezet door een motorbootje. Akko probeert nog even naar binnen te varen om te kijken hoe dat gaat en zijn er nu heel zeker van dat we hier willen gaan liggen. Toch maar weer een nachtje bij het eilandje Ramier voor anker om de volgende dag het privé baaitje in te pikken!

Privé baaitje

We liggen geankerd aan drie lijnen, best spannend om hier naar binnen te varen. Dat was zeker even een voorbereiding voordat we echt vast lagen. Voor het eerst stuur ik Choctaw alleen, als Akko met de dingy het hekanker gaat voorbereiden. Als de kapitein terug is op zijn schip vaart hij Choctaw achterwaarts naar binnen, waar ik een drijvende lijn op moet pikken. Dit lukt bij poging twee omdat de lijn niet lang genoeg bleek. Als het hekanker vast zit, loop ik naar voren om het hoofdanker neer te laten. Nu gaan we de lijn van het hekanker aantrekken zodat het hoofdanker in kan graven. Nu kan er niet zoveel meer mis gaan, we liggen strak tussen twee ankers. Voor een goede nachtrust leggen we ons mantus anker er ook bij en liggen nu in het midden van een driehoek aan lijnen ankervast! Wow wat is deze plek mooi en fijn! Je hoort het klotsen van de zee tussen de kloven van de bergen, vogeltjes vliegen af en aan en pelikanen plonzen in het water naar een lekker hapje. Tijd voor de hangmat! Die hebben we al sinds ons vertrek nog nooit gebruikt omdat we daar nog niet de juiste plek voor hadden gevonden.

Na drie dagen houden we voor gezien, als blijkt dat dit een plek voor de locals is. We worden nog net niet weggejaagd maar volgens deze Fransman moet je wel ballen hebben om hier te gaan liggen. Het is niet helemaal duidelijk geworden of dat het invaren zo moeilijk is of omdat we een weekend lang deze plek bezet hebben gehouden voor de stoere mannen met hun motorbootje, die hier naar toe komen met hun vriendinnetje!

Grande Anse

Even een baai verder op, het is niet de moeite om een zeiltje te zetten. Hier ligt Ningyo, de catamaran van Rob en Hanneke! In Grande Ans wordt je verzocht om aan een mooring te gaan liggen. Niet ons ding. Hoe werkt dat ook alweer, in Engeland was dat voor het laatst. Rob staat al klaar met zijn zwembril om naar een mooring te zwemmen en er een lijntje voor ons doorheen te halen, makkelijker kan het niet. Niet veel later zitten we aan de borrel bij de Ningyo. Een leuke dag met lunch, avond eten, snorkelen en zwemmen. Voor het eerst ga ik zonder mijn snorkelbuddy op pad. Een paar weken geleden had ik dat echt niet gedaan want samen is minder spannend en leuker. Al weken zijn we op zoek naar een octopus en nu zie ik er één. Ook veel schildpadden, murene, zeespin. Als ik samen met Hanneke naar het strand zwem zie in heel veel zeesterren! We blijven maar een nachtje en willen dan terug naar St Anne! Het voordeel van een mooring is dat je je anker niet hoeft op te halen en kan je heel makkelijk je zeilen hijsen zonder motor. Lijntje los en zeilen maar.

Voor een tweede keer varen we langs de diamant rock maar nu gaan we er tussendoor, de wind is gunstig maar met windvlagen. Na de rots draait de wind en wordt het laveren. We gaan weer voor anker op onze favoriete ankerplekje naast de Zeevalk. Nu is het rondje Martinique echt compleet!

Choctaw zeilt langs de zuidkust van Martinique

Ankerplak, ken je dat? We liggen op het mooiste ankerplekje in Sainte Anne. We liggen hier met een paar bootjes aan het einde van de landtong, meer ruimte is er ook niet. In de vaargeul naar Le Marin staat meestal wind en maakt het een ideale locatie om te kiten en op nog geen 50 meter ligt Choctaw in de luwte van de landtong voor anker. Heerlijk zwemmen, snorkelen en kiten, elke dag weer.

Choctaw on fire!
“Choctaw zeilt langs de zuidkust van Martinique” verder lezen

Ik en de Atlantische oceaan

In mijn wacht zie ik de zon op komen

Voor ons vertrek 1 Juni 2019, verslind ik alle boeken die gaan over zeilreizen en droom ik over verre reizen op eigen kiel. Probeer ik me zoveel mogelijk in te leven in de schrijvers. Hoe om te gaan met klapperende zeilen door gebrek aan wind, een boot die 24 uur per dag beweegt of die oneindige oceaan met de zon en de maan die elkaar afwisselen. Ik denk dat veel zeilverhalen in grote lijnen op hetzelfde neer komen maar dat ieder het op zijn eigen manier beleefd. Het ene schip gedraagt zich beter op zee dan het ander, waardoor de beleving totaal anders kan zijn of het verschil tussen bemanning of kapitein zijn. Ik wil je meenemen in mijn oceaanoversteek, hoe ik het beleef en ervaar met mijn kapitein.

“Ik en de Atlantische oceaan” verder lezen

Het Noorden van Martinique.

Monte Pelèe

Alweer bijna 2 maanden geleden kwamen we hier aan in Martinique met kapotte motor. Die doet het inmiddels weer! Nu is er ruimte en tijd om het binnenland van Martinique te gaan verkennen, samen met Hans en Janet van de Zeevalk. De auto hebben we al, nu nog een huisje! We vinden iets betaalbaars via airbnb. Een huisje aan de voet van de vulkaan Mont de Pelèe in het dorpje Le Morne-Rouge. Wat we nog niet weten is, dat dit dorpje last heeft van een microklimaat. Het koudste en natste plekje van Martinique! Niet getreurd zegt onze gastheer, zodra je het dorpje uit rijdt verder richting het Noorden is het warm en droog. 

“Het Noorden van Martinique.” verder lezen

Suriname naar Martinique, Dag 7. Nog best spannend

Aankomst Martinique Dag 7

Woensdag 27-1

Als ik in de ochtend de wacht overneem, staat er nog maar 65 mijl op de afteller. Bij 50 mijl gaan we iets afvallen want we komen iets te oostelijk aangezeild. We kunnen na 4 vier dagen eindelijk ruimer varen, wat een verademing. Akko krijgt al trek en bedenkt alvast iets culinairs wat hij straks gaat maken. Deze laatste 50 mijlen zijn een kadootje, de boot ligt lekker rustig en we gaan nog best snel. Vaak duren de laatste mijlen erg lang maar nu maken we ons daar niet zo druk om. We hebben de Zeevalk inmiddels weer in beeld op de AIS en hebben net weer marifoon contact gehad. Zij liggen 3 uur voor ons en houden ons op de hoogte van het laatste nieuws als ze voor anker liggen.

Dat komt goed uit, want wij komen weer eens in het donker aan. Gelukkig schint deze dagen de maan bijna helemaal vol en kan ons mooi bijschijnen als we binnenvaren. Akko start de motor even, om te checken of die in één keer aanslaat, yes! gelukkig!

We hebben inmiddels nog 2 mijlen te gaan en hebben nu een goed beeld van de situatie in het ankergebied. Op ons scherm zien we maar 10 schepen met AIS, maar het is duidelijk dat het een stuk drukker is dan verwacht, volgens Hans liggen er wel +100 in deze baai van St. Anne. De locatie van de Zeevalk is duidelijk en de schepen zonder verlichting kunnen we goed onderscheiden. Tijd om de motor te starten en de zeilen te strijken. Voel je hem al aankomen? De motor start niet..….Akko buigt zich over de motor en ik begin de genua in te rollen om snelheid te minderen. Akko trekt het kleppendeksel eraf en tikt met een hamertje op de klepstelen, allicht blijft er ééntje haperen. Akko vraagt mij om nog een startpoging te doen, maar te vergeefs. Het laatste redmiddel dat nog zou kunnen werken is een paardenmiddel, een spuitbus remmenreiniger die licht ontvlambaar is. Het lukt maar daar is ook alles mee gezegd, hij draait maar we hebben amper vermogen en met veel witte rook tuffen we naar Zeevalk en gaan langszij.

Daar liggen we dan in St. Anne baai, veel zien we nog niet maar volgens Zeevalk liggen hier al meer dan 200 boten voor anker. We omhelzen elkaar en drinken een aankomst biertje en praten na over deze pittige tocht!

De officiële Covid procedure is dat zeilschepen bij aankomst naar een speciaal ankergebied gaan, deze heet hurricane hole #2, dit is dan het officiële quarantaine gebied. Daar wacht je tot je een PCR test gaat doen en de uitslag hebt. Wij slapen eerst maar een nachtje in Saint Anna baai, niemand die er naar kraait, we gaan voorlopig niet van boord en met de huidige motorische problemen gaan we niet bij nacht verder de baai in.

Donderdag 28-1

We zijn voor ons doen erg vroeg wakker. We hebben via email een afspraak gemaakt voor onze PCR test op vrijdag ochtend en we kunnen hier dus nog een dagje liggen om orde te scheppen. Vooral wassen en alles ontzouten, Choctaw is nog nooit zo zout geweest, er ligt gewoon een zout koek op het dek, de watermaker draait overuren. Heerlijk om weer op zogezegd “blauw water” te liggen met een continu briesje en een aangename temperatuur om iets te doen, de hitte in Suriname zal ik niet missen. 

Akko buigt zich over de motor. De verstuivers worden schoongemaakt en voorzien van nieuwe ringetjes en de kleppen opnieuw gesteld. De motor draait weer, misschien iets beter maar absoluut niet als vanouds, helaas. Deze klus kunnen we nog even niet afvinken. Weinig compressie en veel witte rook dat wordt veroorzaakt door onverbrande diesel, denken we. We hebben weinig vermogen en dat is erg vervelend als we in de achteruit moeten varen.

Vrijdag  29-1

Op eigen kracht gaan we deze ochtend naar de aangewezen ankerplek voor de quarantaine, het zogenoemde “Baie de Cyclones” is dus een zeer beschutte baai in de grote baai en helemaal is omgeven met mangroves waar je bij een naderende orkaan je schip in vast kan maken. Het is eigenlijk best een mooie ankerplek en relatief rustig in vergelijking met de grote baai waar naar schatting wel 1500 schepen voor anker liggen.

Het is een enorm contrast voor ons, nadat we net 2 maanden in Suriname geweest zijn. Waar we zowat de enige waren en daarvoor 7 maanden in Kaapverdië met maar 10 boten op grote afstand om ons heen. Nu zien we de andere kant van de baai niet eens meer, van een beetje kitesurfen zal geen sprake zijn hier.
Om 9:50 zijn we aan de beurt voor een PCR test. Met z’n 4tjes spetteren we in Myott met 2.5 pk naar de kant, het is best ver. Ik snap nu dat alle dinghy’s hier vaak minstens 6 pk hebben. Het is een wirwar aan schepen van groot tot klein en ook veel vergane glorie en verzamelaars, we komen ogen te kort!

Suriname naar Martinque. Dag 6 Aftellen

Ahoy!
Verslag van dinsdag 26-1
De Zeevalk gaat als een speer. Ze lopen nu snel op ons uit. Wij hebben zojuist een stuk gereefd, het ging zo hard dat alles begon te trillen. We voeren steeds tegen onze rompsnelhied aan en dat vind Choctaw en bemanning niet prettig. Met 6 knopen komt Chctaw weer een beetje over eind en lijkt het comfortabeler. De golven zijn medogenoos en schoppen zo nu en dan tegen de romp. We hebben regelmatig via de standaard marifoon contact met Hans op de Zeevalk maar het ontvangst wordt steeds slechter naarmate ze uitlopen. Niet veel later verdwijnen ze ook nog van ons AIS-scherm. Opeens voelen we ons alleen. Voorlopig is het nog wel even doorbuffelen! Onze culinaire feestjes bestaan uit noodles, mais, rijstwafels, biscuit en appetljes voor tussendoor, Akko had een grote portie Zuurkoolstampot met worst gemaakt, maar dat zie ik niet zo zitten. Akko heeft het 3 dagen als lunch weggelepeld. Verder gaat het goed met ons maar we zijn zeker blij als we er zijn.
Situatie op het moment van verzending van dit bericht: 27-1-2021, 14.00 UTC Locatie: 13*46’N / 060*22’W Kompaskoers: 337 graden Variatie = 15,4* Snelheid: 6,0 kt, Nog te gaan: 55 Zeemijlen tot de entree van de baai bij Martinique Weer: Licht bewolkt, bijna helemaal blauw, we branden nogsteeds van het dek Wind: 16 Kn met veel onrustige golven Luchtdruk: 1016 Watertemp: 31.9C

Suriname naar Martinque. Dag 5 Op de helft

Ahoy!
Ik zit het liefst buiten in de kuip turend over de oceaan, maar binnen is het nu aangenamer. Het is snikheet en de overslaande golven die over de buiskap breken belanden in de kuip. droog zit je niet meer. Verder gebeurd er niet zoveel we zijn vooral bezig om ons staande te houden. Het is klimmen en klauteren als er iets gebeuren moet. Uitgebereid koken weerhoudt ons, het is niet te doen. Nu komen de noodle soepjes goed van pas. Zelfs zitten kost energie, het liefst wil je liggen. We willen ten oosten van onze rumblijn varen, dat is de rechte lijn tussen A en B. De wind en stroming zetten ons naar het oosten, als we teveel weggeven moeten we straks tegen de wind in naar onze bestemming om het weer goed te maken. Nog even doorzetten! Choctaw doet het fantastische dus zijn wij ook tevreden.
Situatie op het moment van verzending van dit bericht: 26-1-2021, 17.00 UTC Locatie: 12*00’N / 059*11’W Kompaskoers: 343 graden Variatie = 15,9* Snelheid: 6,1 kt, Nog te gaan: 165 Zeemijlen tot de entree van de baai bij Martinique Weer: Licht bewolkt, bijna helemaal blauw, we branden van het dek Wind: 20 Kn met veel onrustige golven Luchtdruk: 1014 Watertemp: 31.8C

Suriname naar Martinque. Dag 4 We gaan als een raket

Ahoy!
We maken een dagrecord van 156 mijl in 24 uur. Het waait 15 / 20 knopen en we komen eigelijk niet meer onder 6 knopen snelheid. Toch zit ik niet relaxed, het water stroomt regelmatig met bakken door het gangboord. We besluiten het grootzeil te strijken. Dit blijkt een goede keuze te zijn. We gaan minder schuin en toch net zo snel. Onder deze windhoek is Choctaw in haar element. Voor ons comfort is het zeker niet iedaal maar omdat we lekker hard gaan zijn we straks eerder op bestemming. De Zeevalk zien we al een possje niet meer op zicht. Wel op de AIS en hebben geregeld een praatje over de marifoon. Naar omstandigheden gaat het goed op Zeevalk. We liggen ongeveer 5 mijl bij elkaar vandaan. In de nacht kunnen we elkaars top lichten zien. Zodra de zon onder is staat de maan al te wachten om ons bij te schijnen. Zo vind ik de nachtwachten een stuk aangenamer.
Situatie op het moment van verzending van dit bericht: 25-1-2021, 17.00 UTC Locatie: 10*00’N / 057*53’W Kompaskoers: 343 graden Variatie = 16,4* Snelheid: 6,8 kt, Nog te gaan: 310 Zeemijlen tot de entree van de baai bij Martinique Weer: Licht bewolkt, bijna helemaal blauw, we branden van het dek Wind: 15 Kn Luchtdruk: 1012 Watertemp: 31.4C

Suriname naar Martinque. Dag 3 Herkansing

Ahoy!
We zijn uitgerust wakker geworden! We willen vanmiddag de rivier verder af naar buiten met de ebstroming mee. Zeevalk en wij hebben de hele ochtend nog om ons verder klaar te maken. We drinken gezamelijk nog even koffie en Janet en ik maken nog een warme lunch, dan hoeven we ons daar straks op zee niet meer druk om te maken. Het zweet gutst van ons af en als de macaronie staat te pruttelen springen we in pyama voor de laatste keer de suriname rivier in om af te koelen. Na de lunch kunnen we dan echt vertrekken we kunnen nu echt niks meer verzinnen om nog langer te blijven hangen. We gaan!
Bij de monding van de rivier hebben we 2 knopen stroom mee en we worden zo de zee op gespuugd. We hijsen de zeilen, Genua, Grootzeil en een stukje bezaanszeil, sinds lange tijd varen we weer eens aan de wind. We gaan schuin en het water spoelt het gangboord schoon, er spettert zelfs water over de buiskap heen, comfortabel is het niet maar we zijn ook niks meer gewend. We willen graag de bolton ronden, dat is het officiele punt waar de zeegeul ophoudt, om daarna koers te zetten op Martinique. De zeegeul maakt een knik, recht naar het noorden, dat is helaas niet bezeild, we besluiten de motor er daarvoor even bij te zetten……….. De startmotor draait maar het oude dieseltje slaat niet aan. Akko kijkt mij aan en ik zie alleen maar één groot vraagteken boven zijn hoofd, dat komt niet vaak voor…… We moeten nu eerst zorgen dat we koers houden in een richting waarvan we weten dat er genoeg water staat, na een kort gesprek met Hans van de Zeevalk besluit hij dat zij voorlopig aan de west zijde van ons blijft waar onduidelijkheid is over de exacte diept. Aangezien dat de Zeevalk dieper steekt dan wij en een ophaalbare kiel heeft is er voor hun geen risico op vastlopen. Akko kijkt snel het brandstofsysteem na want hij verdenkt de dieselpomp. Als Akko een verstuiverleiding los maakt en ik de motor probeer te starten komt er gewoon diesel uit die leiding, geen kapotte dieselpomp gelukkig. Akko laat het even rusten en we overleggen met de Zeevalk welke opie de beste is: Terug naar Braamspunt met stroom tegen onder zeil? Of onze koers vervolgen naar Martinique en in dat moderne land te gaan sleutelen, we gaan door!. Na wat denktijd komt Akko met de theorie dat het wel eens de klep-afstelling zou kunnen zijn, daar heeft hij recent aan gesleutelt, daar moet een bepaalde speling op zitten bij koude motor, en Akko denkt nu dat hij dat wel eens te krap zou hebben afgesteld, de motor is nu nog superheet en dat zou betekenen dat somige kleppen nu gewoon nog een fractie open staan. Niet goed! Na een extra uurtje afkoelen proberen we het nogmaaks en hij slaat nu wel in 1 keer aan! Akko’s theorie blijkt te kloppen, al is hij daar niet trots op. We kunnen nu met een gerust hart naar Martinique varen, de motor hebben we pas bij aankomst in de wijde baai nodig. Akko kan nu rustig gaan slapen volgens ons wachtrooster.
Onze zeilvoering bij vertrek is: bezaanzeil met 2 riffen, grootzeil met 1 rif en de rol fok. Dit gaat goed erg lekker en we gaan top op voorlopig een vlakke zee. Akko maakt mij wakker om 3 uur, het is harder gaan waaien en er moet een rif bij in het grootzeil. We gaan nogsteeds erg hard met de bijna 20 knopen vanuit 90graden hoek. Dit wordt voor ons een dagrecord en als we zo door gaan zijn we met 4 dagen op bestemming.

Situatie op het moment van verzending van dit bericht: 24-1-2021, 23.00 UTC Locatie: 08*26’N / 056*36’W Kompaskoers: 340 graden Variatie = 17,0* Snelheid: 7 kt, Nog te gaan: 435 Zeemijlen tot de entree van de baai bij Martinique Weer: Licht bewolkt maar niet dreigend. Veel blauw tussen de wolken Wind: 17 Kn Luchtdruk: 1010 Watertemp: 31.2C