Santo Antão

Paũl vallei

Tijd voor een nieuw eiland, andere mensen en een ander uitzicht! Samen met Ben nl vertrekken we naar het buur eiland met de ferry. Het is nog steeds niet mogelijk omdat met eigen zeilboot te doen. We laten Choctaw achter haar anker liggen en vragen of onze buurman een oogje in het zeil houd. Akko krijgt het voor elkaar om van afstand per sms het toplicht aan en uit te doen en de watermaker te spoelen, “Willy Wortel” is er niks bij. De haven is niet beschermd tegen swell en ook nog eens duur. We laten haar voor het eerst een langere tijd alleen achter haar anker maar maken ons geen moment zorgen.

Aangekomen op het eiland worden we overspoeld door mensen die achter een hek staan te wachten om te proberen ons een lift te geven. Jerry staat al met ons naambordje klaar! Iedereen wordt hier vervoerd met kleine busjes of pick-ups met bankjes achter in. Wij willen natuurlijk achter in het bakkie om het beste uitzicht te hebben. We rijden langs de kust door rotsachtige heuvels. “Ze hadden ons toch een groen eiland beloofd?” vraag ik teleurgesteld. Het is droog, dor en geen groen te bekennen. Na drie kwartier rijden zien we groen en als we de vallei in rijden komt er een groene oase op ons af. Dit is waar we voor gekomen zijn! Als we verder de vallei in rijden krijgt al het groen een naam het staat vol met bananen en papaja bomen, suikerriet, mais, bloemen en planten waar ik de naam niet van ken. Het is prachtig je ruikt de natuur en het voelt er vredig, de mensen zijn gastvrij en met het weinige wat ze hebben lijkt het of ze zich rijk voelen. Ons verblijf is perfect met klein zwembad en terras met uitzicht in de vallei omringt door bergen met uitzicht op de zee.

Het plaatsje Eito waar we verbleven.

Santo Antao is het meest westelijke eiland en ook het groenst van allemaal. De meeste wegen zijn aangelegd met kleine keien, onvoorstelbaar hoeveel werk dat is geweest. Dit eiland staat bekend om zijn wandelgebied. De steile kliffen en kraters met verborgen dorpjes zijn sprookjesachtig. Visserij is de belangrijkste inkomsten bron van het eiland met daarbij het verbouwen van maïs en suikerriet. Het suikerriet vind je overal op het eiland en hier wordt dan ook de lokale drank van gemaakt, wat erg populair is op de eilanden. Wij aanschouwen het ritueel hoe ze grogue maken. Het begint met het kappen van het riet, dat bij elkaar wordt gebundeld en omhoog wordt gesjouwd. Heel zwaar werk kom ik achter als ik probeer om een bos suikerriet op mijn schouder te tillen.

Suikerriet wordt gebundeld en geladen.

We zoeken een mooie wandelroute uit, dit blijkt dan ook meteen de zwaarste te zijn en dat is te voelen de dag erna en dagen die nog komen. Trap op wil nog wel maar naar beneden is een marteling. Dit komt omdat we ons hebben laten brengen naar de top van de vulkaan Cova om vervolgens 1400 meter alleen maar af te dalen. De rit naar boven is al adembenemend, slingerend door de bergen over de aangelegde klinkerwegen hobbelen we naar boven. Het is pas net na 7:00 als het al warm begint te worden, we krijgen verkoeling omdat we door het wolkendek rijden en even niks meer zien. Eenmaal door het wolkendek heen is het helder en klimmen we verder naar boven, we rijden over bergkammen met links en recht een ravijn. We hebben een prachtig uitzicht in de krater en wordt nu gebruikt voor landbouw. Voordat we gaan dalen moeten we eerst 145 meter omhoog omdat we in de krater staan. eenmaal boven hebben we weer een prachtig uitzicht uitkijkend over de valleien die bedekt zijn met dikke witte wolken. De zon brand en al dalend komt het wolkendek dichterbij waar we de heen weg ook door heen gereden zijn. Het is vreemd dat je er dan in eens middenin zit en de verkoeling die je krijgt is dan erg aangenaam. Dan is er weer zicht en lopen we tussen de maïs en bananenbomen waar de mensen druk aan het werk zijn. Al slingerend door een aangelegd pad loop je kilometers door een moestuin. Ezeltjes worden vol geladen en al balkend naar beneden laten ze weten dat ze er aankomen, opgejaagd door het baasje omdat die vind dat het wel wat sneller kan.

Grogue destilleerderij

Als we het eerste dorpje aandoen in Pãul lopen we naar het hotel Maracuja voor een welverdiende pauze waar we onze voetjes koelen in het zwembad. De Wings die al een aantal weken op dit eiland is, verblijft hier. We drinken koffie en eten cake als Han zijn eerste koude biertje drinkt van vandaag. Onze spiertjes en knieën voelen we inmiddels wel maar na een pauze besluiten we toch om nog een stukje te lopen, een busje aanhouden kunnen we altijd nog. We genieten volop van de mensen, de natuur en de berglucht. Overal wordt het suikerriet gekapt en als we een rookpluimpje zien weten we dat daar een grogue destilleerderij is. We spieken even naar binnen, niet onopgemerkt blijkt, want we worden uitgenodigd om te kijken. We lopen door de resten rietbladeren heen die weer opgestookt worden voor de oven. Het is warm en het goedje stinkt. Als we vragen of ze onze lege waterfles willen vullen met grogue doen ze hier niet moeilijk over en staan we met ze allen een borrel te drinken. We drinken moed in want we moeten nog een stukje, opgeven is geen optie de wandeling is veel te mooi.

We drinken “water” onder een grote mango boom en zitten hier lekker in de schaduw op een muurtje, omringd door groen en oude huisjes waar de daken zijn bekleed met de bladeren van het suikerriet. Dan stopt er een pick-up, het is Jerry die ons vanmorgen naar boven heeft gebracht, of we een lift willen, hoe ver is het nog? Volgens hem is het nog 20 minuten. Heel verleidelijk maar we stappen door. Onze volgende stop is in een bocht waar een kraampje staat met koude biertjes en een BBQ, die gaan er wel in en zo staan we tussen de lokale mensen aan een kippenpoot te kluiven. Met de versnapering achter ons kiezen lopen we de laatste kilometers en sluiten af met een plons in het zwembad! Lopen doen we die avond niet meer om uit eten te gaan, er wordt gebakken. Han maakt patat met frikandellen speciaal………Ja dat verkopen ze hier met de Zaanse mayonaise.

Frikandellen schotel met frietjes!

Een wandeltocht zit er niet meer in, onze kuiten laten het niet toe om nog maar één stap te verzetten. We zitten tenslotte in een mooie vallei, waar we vol op van genieten. Een klein stukje omhoog is een pleintje waar veel lokale mensen samen komen. We drinken er koffie of een biertje en doen een kaartspelletje. De kinderen vinden het reuze interessant en als Mariëlle ijsjes uit gaat delen aan het hele plein zijn ze helemaal niet meer weg te slaan. Als we weer naar beneden lopen worden we herinnerd aan onze wandeling van 2 dagen geleden.

De dag voor ons vertrek huren we een auto om zo op ons eigen gemak de dorpjes te bezoeken. Helaas zijn de dorpjes uitgestorven vanwege de corona en is het soms zoeken naar een eettentje. We belanden toch weer in ons dorpje Eitho. We vallen met onze neus in de boter, er is live muziek! Voor de mensen hier is dat het eerste feestje in 3 maanden dus ook voor ons. Buiten op straat is het drukker dan op het terras, zo geniet iedereen van de live muziek. Normaal is het hier groot feest, ze vieren de processie en het oogstfeest maar ook dat is niet mogelijk. Er wordt nu een kleine optocht gereden met auto’s voorheen gebeurde dit lopend met veel getrommel.

In de avond is het hier groot feest met live muziek!

De week is voorbij gevlogen. Omdat we de ferry van 17:00 hebben. Kunnen we nog de hele dag rond rijden met de huurauto. We nemen de oude weg terug door de valleien en bergen. Voor mijn gevoel is dan de vakantie voorbij, als ik mijn tas inpak en we het huisje verlaten en richting ferry rijden. Het is hier stil, letterlijk en figuurlijk. Geen wiebelend bed of irritante geluidjes. Zelf het doorspoelen van de wc met één druk op knop beschouw ik als luxe! Ondanks dat we ons hier meer dan welkom voelen en het eiland adembenemend is willen toch ook graag terug naar ons drijvend huisje. Het gewiebel en de geluidjes neem ik voor lief. We hebben een super leuke tijd met Han en Marielle, niks moet alles mag!

Met onze Jimmny 4×4 rijden we naar dit verborgen dorpje Fontainhus
Fontainhus is één van de mooiste uitzichten van de wereld is ons verteld.

Tijd voor reflectie!

Engeland Beachy Head

Vandaag zijn we precies 1 jaar onderweg en 3300 mijl/6000km verder. We hebben ontzettend veel gezien en gedaan, mooie momenten mogen beleven met elkaar maar ook nieuwe mensen leren kennen waar vrienden uit ontstaan en dat afscheid nemen daar ook bij hoort. We hebben zoveel geleerd, dat je echt één kan worden met je schip en er steeds meer vertrouwen in krijgt. Je raakt op elkaar ingespeeld en weet wat je aan elkaar hebt, ook dat blijven praten daar een belangrijk onderdeel van is.

Engeland River Dart
“Tijd voor reflectie!” verder lezen

Na 60 dagen komt Mindelo uit de lockdown

Aanzicht van Mindelo vanaf het fort waar we bijna uit ons hemd worden geblazen.

Ook wij komen uit een winterslaap zo lijkt het, al schijnt het zonnetje hier volop. Het stadje leeft meer en meer op en we voelen ons meteen thuis. Mensen zijn blij dat ze de straat op mogen ook al heerst er hier best veel armoede, ze hebben nu weer een mogelijkheid om geld bij elkaar te verdienen. Wij proberen zoveel mogelijk mensen te helpen door overal wat te kopen, vooral de lokale producten. Groenten, fruit en vis. Echt lekker brood hebben we nog niet gevonden omdat ze hier vooral van zoet brood houden en wij van kaas, dat gaat niet samen op een broodje! Dus maken we er maar wentelteefjes van uit het receptenboek. Dit keer een recept van mijn ouders!

“Na 60 dagen komt Mindelo uit de lockdown” verder lezen

Eindelijk voet aan wal op Sao Vicente.

Voor het eerst een foto vanaf het land!

Zes dagen op zee, acht dagen in quarantaine ……… en er volgen er meer. In totaal 25 dagen geen voet aan wal gezet, zou daar dan vandaag een einde aan komen? De dag begint met tegenslag, SV Pien komt terug van de kant en roept ons op via de marifoon. Marij moet duidelijk haar verhaal kwijt en wij zijn een luisterend oor, meer kunnen we niet doen. De sfeer is grimmig op de kant, ze voelen zich niet welkom en worden letterlijk weggekeken en als dan ook de landvast van het bijbootje word losgegooid zijn ze er helemaal klaar mee. Heel begrijpelijk, ze regelen veel voor ons en hopen zo de autoriteiten werk uit handen te nemen. Als de ene dag de politie dat toe laat, is de volgende dag alles weer anders en dan word je ook nog weggestuurd. SV Wings probeert via mail en telefoon om via buitenlandse zaken toegang te krijgen hier op de wal, dat ziet er rooskleurig uit als we mondeling te horen krijgen dat het goed gaat komen. Dat is inmiddels al weer een paar dagen geleden en de autoriteiten hier keuren het af. We laten het bezinken en het verbaast me hoe snel we we er ons bij neerleggen, dat dit misschien nog wel eens heel lang kan gaan duren. Als de dag ten einde komt, vaart er op hoge snelheid een motorboot met vijf man sterk richting SV Wings. Niet veel later roept Wings ons op, we zijn gezond verklaard en mogen aan wal! “Choctaw ze komen nu naar jullie” WAT…. hoe kan dit, we kijken elkaar stomverbaasd aan. Akko doet voor de vorm even een t-shirt aan, vliegen naar buiten en wachten braaf op de arts. Het eerste wat opvalt, niemand draagt handschoenen of een mondkapje en ook mogen we het lijntje aanpakken. De temperatuur wordt gecheckt en ook wij zijn gezond. Eindelijk mogen we aan wal om in te klaren. We maken een vreugdedansje als een stel kleine kinderen!

“Eindelijk voet aan wal op Sao Vicente.” verder lezen

We maken er het beste van.

Voor het eerst in 20 dagen heb ik er vandaag enigszins vrede mee dat we geïsoleerd zitten maar dat kan morgen zomaar weer anders zijn met alle nieuwsberichten rondom het corona, zou je er dan echt aan kunnen wennen? We mogen dan wel niet aan wal maar weggestuurd worden we ook niet. Dat geeft wel rust in zekere zin maar ook het idee om te moeten oversteken is even van de baan. Zolang hier nog geen corona is en er geen paniek uitbreekt zijn we hier veilig. We worden goed in de gaten gehouden, dat is soms wel frustrerend maar geeft gelijkertijd ook een gevoel van veiligheid.

“We maken er het beste van.” verder lezen

Ons schip is ons thuis.

Guus komt ons gelukkig af en toe wel een bezoekje brengen.

Terug naar Nederland is wat ons betreft voorlopig niet aan de orde, onze boot is ons huis, deze hier onbeheerd achterlaten spreekt ons niet zo aan. Qua besmetting zitten we best veilig, zo voor anker 300 meter van de kant.
“Thuis”, dat is onze boot, “even” terug naar Nederland zeilen is zo goed als onmogelijk. Landen gaan op slot, we worden voorlopig nergens binnengelaten voor de nodige tussenstops? Best vreemd, want als zeiler ben je behoorlijk clean, na weken gezond op zee te zijn geweest. De meeste cruisers, zoals wij, waren allang Europa uit voor de uitbraak. We doen niet moeilijk om twee weken in quarantaine te blijven, als we daarna maar toegelaten worden op de wal. Maar dat blijkt niet mogelijk. Het is een vreemd gevoel dat je niet welkom bent en gezien wordt als de verspreider van het virus. We krijgen een beetje mee van de situatie waarin vluchtelingen zitten die hun leven op het spel zetten en voor veel geld met een bootje naar overkant mogen meevaren, waar ze vervolgens niet met open armen worden ontvangen. Waar wij nog opties hebben. wij ons fysiek in een comfortabel positie bevinden, zullen de bootvluchtelingen zich radeloos, bang en eenzaam voelen.

“Ons schip is ons thuis.” verder lezen

LOCKDOWN in Mindelo

De arts die ons controleert of we koorts hebben.

Er kan veel gebeuren als je 6 dagen op zee bent. Via de SSB radio hebben we mailcontact met het thuisfront en krijgen we toch wat mee van wat er elders in de wereld afspeelt omtrent het Coronavirus.
Het lijkt ver van ons af, maar is dat ook zo? Meer en meer krijgt het corona virus ook vat op ons en maken we ons zorgen over het thuisfront. Iedereen wordt thuis gehouden maar mijn moeder moet werken omdat ze in de zorg werkt, maar zij loopt risico op besmetting en mijn vader behoort tot de risicogroep. Onze gedachten zijn bij familie en vrienden in deze onzekere tijd.

“LOCKDOWN in Mindelo” verder lezen

At Sea, Land in zicht. Dag 6

17 Maart, Dag 6
Ahoi!
Vandaag hopen we in Mindelo op Ilha Sao Vicente aan te komen, helaas wordt dat wel in de nacht. We hebben hard gevaren, maar voor zonsondergang redden we dat nooit. Het schip vertragen lukt niet zo goed omdat de zee ruw is en de snelheid behouden is dan erg belangrijk. We overwegen om ’s nachts binnen te varen zodra de maan ons wat licht geeft. We hebben namelijk van SV Pien hun waypoints gekregen die we dan nauwkeurig dienen te volgen, maar het blijft toch een beetje fietsen met een blinddoek.

“At Sea, Land in zicht. Dag 6” verder lezen

At Sea, Geen alcohol, vlees en internet voor 7 dagen. Dag 4

Zaterdag 14 maart
Dag 4
Sperziebonen en piepers staan er op het menu met de salade van gisteren. Er zijn nog pannenkoeken en zelfs nog pastasaus, we krijgen het niet op! Onze eetlust is een stuk minder, dat geld ook voor de alcohol, die hebben we bewust niet ingeslagen. Vlees is er ook niet. we zijn wat dat betreft echt aan het ontgiften! Een reden om te vissen is er dus niet want we hebben nog genoeg. Ik ben een beetje huiverig geworden over dat vissen. Ik hoor veel zeilers om me heen die hun lijn en aas kwijt raken, dat belandt dan wel in zee en is een gevaar voor alle zeedieren. 

“At Sea, Geen alcohol, vlees en internet voor 7 dagen. Dag 4” verder lezen