We zijn los!

Al 5 jaar lang keken wij uit naar dit moment. En nu is het zo ver, uitgezwaaid door familie en vrienden die we achter laten op de steiger. We varen kleine stukjes en gaan dan lekker voor anker niks moet alles kan! Dat is best lastig, kom ik al snel achter. Ik kan toch een boek gaan lezen of een haakwerkje oppakken denk ik bij mezelf, maar nee mijn hoofd staat daar niet naar. Twijfel slaan toe, is het heimwee of komt het dat we zo druk zijn geweest en niet meer weten wat niks doen is. Tranen biggelen over mijn wangen en ik weet niet goed waarom. De emotie neemt de vrije loop en ik laat het maar gewoon gaan het moet eruit blijkbaar. Een goed gesprek met mijn soulmate brengt mij tot rust en hij zegt: “jij hebt dit nu maar bij mij zal dat wel over 2 weken zijn. We doen het stapje voor stapje, het komt goed schatje!”

“We zijn los!” verder lezen